De schaduwacademie 1: Geheimen van Blackwood
Auteur
Amanda Underwood
Lezers
572K
Hoofdstukken
71
Larissa heeft er niet om gevraagd om gevreesd te worden. Maar wanneer schaduwen elke gedachte gehoorzamen — soms iets té goed — dan volgen de problemen vanzelf. Nu is ze blut, wordt ze achtervolgd door het verleden en ruimt ze noodgedwongen de rotzooi op van drie gekmakend hete, gekmakend machtige jongens die op weg zijn naar een elitaire magische academie. Ze telde de dagen af tot hun vertrek. Toen viel haar eigen brief op de mat. Nu stapt Larissa een school binnen vol nachtmerries, geheimen en monsters met hartverscheurend mooie gezichten. Haar schaduwen zullen haar beschermen — maar deze jongens? Ze zouden haar zomaar kunnen verwoesten... of samen met haar vallen. Hoe dan ook, ze gaat niet zonder slag of stoot ten onder.
Liefste mama
LARISSA
„Wat bedoel je met dat je mijn moeder niet bent?!“ zijn woorden waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou uitspreken.
Toch sta ik hier, kijkend naar de vermoeide, onverzorgde vrouw die me heeft grootgebracht. De lucht stinkt naar sigarettenrook en goedkope wodka, wat zich vermengt met de muffe geur van schimmel van het oude behang dat van de muren bladdert.
Haar ogen zijn bloeddoorlopen en ze wankelt op haar benen—een bekend teken van dronkenschap. Boven ons knippert een gloeilamp—het enige licht in haar vieze slaapkamer. Het werpt schaduwen op haar gezicht die de diepe lijnen in haar huid benadrukken—meer rimpels dan een vrouw van vijfendertig zou moeten hebben.
Het begon een paar uur eerder, toen ik op zolder op een oud, versleten fotoalbum stuitte. Erin zat een foto van mijn moeder in een ziekenhuisbed, met een baby in haar armen die helemaal niet op mij leek.
Op de babyfoto's die ik van mezelf heb gezien, heb ik donker haar en lichte ogen, en ben ik zo rustig dat ik meer op een pop lijk dan op een levend kind. Maar de baby in dit album heeft licht, dun haar. Op elke foto is het mondje wijd open en het gezichtje samengeknepen van het huilen.
„Dat ben ik ook niet,“ zegt ze, haar stem schor en gebroken. Ze valt even stil en haar schouders hangen, alsof deze bekentenis een fysieke last is die ze meedraagt. „Maar ik was een tiener. Mijn ouders waren klote. Jouw vader…“
Haar stem hapert bij dat woord. Het is een vergissing.
„Mijn vriendje,“ verbetert ze zichzelf. „Hij maakte me zwanger. Dumpte me. Ik was alleen en doodsbang, en bereid om alles te doen om te overleven.“
Haar glazige ogen ontmoeten de mijne. Er is niets dan walging te zien in de betraande diepte ervan. „Zelfs mijn eigen jankende snotaap voor jou ruilen.“
Een bittere lach ontsnapt aan haar gesprongen lippen voordat ze naar de fles op het nachtkastje grijpt. Ze neemt een flinke slok en morst een beetje, wat glinstert op haar kin. „Jij was tenminste stil. Je sliep de nacht door en huilde nooit.“
„Mam, genoeg,“ zeg ik, proberend de pijn te negeren die me vanbinnen openscheurt. In plaats daarvan richt ik me op mijn frustratie.
Ze is altijd al ongelukkig geweest, zelfs wreed, maar nog nooit op deze manier.
Ik reik naar de fles. „Je bent stomdronken. Je moet je roes uitslapen.“
Ze deinst achteruit, klemt de fles tegen haar borst—hem koesterend op een manier zoals ze mij nog nooit heeft geknuffeld—en stapt achteruit op trillende benen. Maar de vloer van haar slaapkamer is bezaaid met afval: verfrommelde fastfoodverpakkingen, beschimmelde borden en vuile kleren.
Haar voeten raken verstrikt in de chaos. Terwijl haar armen zwaaien om overeind te blijven, glipt de fles uit haar hand en valt met een doffe klap op de vloer. Opgevangen door de troep versplintert de fles niet, maar er klinkt een aanhoudend klok, klok, klok terwijl de wodka eruit stroomt en in het vuile tapijt trekt.
Mijn moeder valt op haar knieën. Vieze, onverzorgde vingers klauwen haastig om de fles rechtop te zetten, maar het is te laat.
Er is niets meer over van de drank dan een natte vlek op het tapijt, en de sterke alcohollucht die de ruimte tussen ons vult.
Een moment lang heerst er stilte. Deze kamer, die al zoveel ellende heeft gezien, lijkt zijn adem in te houden om te zien hoe ze verder instort.
En daarin stelt ze niet teleur. Ze zakt terug op haar hurken, haar gezicht vertrekt en ze knijpt haar ogen stijf dicht. Ze schreeuwt. Er zitten jaren in dat geluid; jaren van spijt, wanhoop... haat.
Ik doe één stap in haar richting en haar ogen schieten open, me vastpinnend met een blik die me de adem beneemt.
„Eruit!“ snauwt ze.
Ik steek mijn handen sussend in de lucht. „Mam…“
„Ik ben Teresa voor jou. Ik ben je moeder niet, jij... ding! Ga. Weg!“ Elk woord is een giftige sis. Elke lettergreep een mes in mijn buik.
Verdoofd door de schok trekt een koude rilling door me heen. De kamer—het afval, het vuil, de geruïneerde vrouw te midden van de chaos van haar eigen creatie—vervaagt.
Opnieuw flikkert de kapotte gloeilamp, enge schaduwen werpend die zich om haar heen verzamelen terwijl haar woorden door mijn schedel echoën.
„Ik ben je moeder niet. Ga weg, ga weg, jij ding, GA WEG!“
Ik wankel achteruit terwijl mijn eigen voeten verstrikt raken in afgedankte kleding. Een leeg blikje bier kraakt onder mijn sneaker, maar ik zie alleen die donkere schaduwen kronkelen rond de snikkende vrouw die me heeft grootgebracht met zo'n constante, terloopse verwaarlozing.
Die me altijd met zulke walging heeft aangekeken.
De schaduwen kloppen—zwellen op. Ik heb ze al eerder gevoeld—altijd aan de rand van mijn zintuigen. Maar de duisternis heeft nog nooit zo sterk gevoeld. Nog nooit zozeer als een deel van mij.
En op dit moment haat ik haar.
De schaduwen reageren op die haat.
Ze barsten los. Niet wild of chaotisch—maar doelgericht. Hongerig.
De lucht wordt ijskoud. Als ik uitadem, vormt mijn adem een mistwolkje voor mijn gezicht.
„Je bent zo zwak en zielig,“ fluister ik, mijn stem een trilling van woede. „En jij hebt dit gedaan.“
De schaduwen worden dikker en wervelen om haar heen als kronkelende, uitgehongerde slangen.
Ze schreeuwt weer—maar deze keer is het geen woede. Het is pure doodsangst.
Ik blijf achteruitlopen, mijn vuisten zo strak gebald dat mijn nagels in mijn handpalmen snijden, totdat ik over de drempel de gang in stap.
Maar ik kan mijn ogen niet van de schaduwen afhouden. Ze stromen door de kamer en overspoelen de slaapkamerdeur als een donker, boos getij.
De schreeuw van mijn moeder wordt ijselijk hoog—gevuld met een hartverscheurende pijn.
Maar dan stopt het schreeuwen. Eindelijk is het helemaal stil.
Koud zweet druppelt langs mijn nek naar beneden terwijl de schaduwen zich terugtrekken. Maar ik kijk niet; ik kan het niet.
Zonder enige andere gedachte in mijn hoofd, ren ik. Ik ren, en ik kijk niet achterom.
De deur uit, de oprit van grind af, totdat een lege, door de nacht verduisterde straat zich voor me uitstrekt.
Pas als de weg me naar een drukkere straat leidt, stop ik onder het flikkerende schijnsel van een kapotte lantaarnpaal. Ik buig voorover, een steek in mijn zij maakt het ademen moeilijk—mijn bonzende hart maakt het nog zwaarder—en ik probeer happen lucht naar binnen te zuigen.
Op dat moment zie ik ze in het felle licht van de straatlantaarn.
De schaduwen.
Ze volgen me. Ze keren terug naar mij.
Adrenaline giert door mijn aderen en vult mijn mond met een scherpe, metaalachtige smaak. Mijn lichaam zou in actie moeten komen—maar dat gebeurt niet.
Met mijn voeten aan de grond genageld kijk ik hoe de schaduwen naar me toe glijden, even prachtig als angstaanjagend.
Bij mijn voeten pauzeren ze. Dan stromen ze samen tot een donkere massa, verschuivend en versmeltend, zich uitrekkend totdat ze een onmiskenbare vorm aannemen.
Mijn vorm.
En dat is het moment waarop de harde waarheid tot me doordringt.
Oh God… wat heb ik gedaan?
Nee, het is erger. Wat ben ik?
Misselijkheid kronkelt in mijn buik. Mijn handen blijven maar trillen.
Een auto dreunt voorbij, de bas zo hard dat het in mijn borstkas trilt. De wind ervan blaast mijn haar naar achteren—scherp, aardend, echt.
Maar dan—beweging aan de overkant van de straat.
Mijn hoofd schiet omhoog.
En voor één afschuwelijke, ademloze seconde, denk ik dat ik betrapt ben. Dat iemand de schreeuwen heeft gehoord. De schaduwen heeft gezien.
De politie heeft gebeld. Ze zijn hier om me in de boeien te slaan voor iets wat ik niet kan uitleggen.
Maar dat is het niet.
Er is daar iemand. Iemand die in het flikkerende schijnsel van zijn eigen kapotte lantaarnpaal staat.
Een uitgestrekte vlakte van gebarsten asfalt scheidt ons, maar dat maakt niet uit. En zelfs in het schemerlicht kan ik zien—iets aan diegene is fout.
Diegene staat veel te stil. Het postuur is zowel te voorovergebogen als te hoekig om iets natuurlijks te zijn.
Ik houd mezelf voor dat het gewoon een junkie is, of een prostituee die een straathoek claimt. Beiden zijn alledaags in deze klotebuurt.
Maar dan—lichtflitsen. Bollen die in de duisternis tot leven flikkeren.
Ogen? Maar niet twee. Meer.
Wie—of wat—dit ook is, het is niet menselijk. En het is hier niet per ongeluk.
Het is hier voor mij.
Want het weet het.
De stem van mijn moeder weerklinkt in mijn oren, scherp en vol haat: Jij ding. Jij ding. Jij ding.
En nu weet ik het zeker.
Dit ding aan de overkant van de straat?
Het is hetzelfde als ik—
Een monster.
