Het Verloren Kroon Boek 4: Arachnids Record Book
Auteur
Saphira Aelin
Lezers
17,6K
Hoofdstukken
29
Bliksem sloeg vijftig meter verderop in. Mijn hoofd bonsde.
Terwijl ik me omdraaide om mijn omgeving te bekijken, viel mijn blik. Een man en vrouw lagen naast me, en een zwaard onder het bloed lag in mijn hand. Heb ik dit gedaan?
Hollis groeit op in een rustig dorp, ervan overtuigd dat haar leven gewoon zal blijven. Maar wanneer ze naar de Academie van Oswalda wordt gestuurd, verandert alles. Ze verwacht niets, maar ontdekt niet alleen dat ze kracht bezit, maar misschien wel een van de sterkste leerlingen daar is. Geheimen ontrafelen zich snel—over haar verleden, haar familie en de waarheid over waar ze vandaan komt. Vragen over liefde, loyaliteit en lotsbestemming achtervolgen haar terwijl ze op zoek gaat naar antwoorden. Maar bloed, oorlog en gevaarlijke onthullingen werpen een schaduw over haar reis. Hollis is niet langer zomaar een dorpsmeisje—ze is iemand die koninkrijken kan herscheppen. En elk geheim dat ze ontdekt, trekt haar dieper een storm van macht, passie en keuzes in die haar voor altijd zullen veranderen.
Gevonden
BOOK 4: ARACHNIDS RECORD BOOK
DRAKE
Modder kleefde aan mijn huid, en mijn haar was vies en vettig, alsof ik het in olie had gedompeld en er dagenlang in had laten zitten. Zo zag het er waarschijnlijk ook uit.
We waren nu al meer dan drie weken onderweg, en elke stap voelde als een nieuwe soort pijn. Dit alles alleen maar om onze vriend te redden, en het leek wel alsof we geen meter opschoten.
Mijn hart bonsde harder naarmate we dichter bij het kasteel van de Koning van Arachnid kwamen, dichter bij Lord Hunter. Ulric had eindelijk besloten dat we er klaar voor waren en had Generaal Thomas opdracht gegeven ons toestemming te geven om te gaan.
Niemand van ons mocht Ulric. Ik dacht niet dat dat snel zou veranderen. Hij had ons aan de kant gezet en mensen laten sterven om een stomme fles wijn. Ik kon het nog steeds niet geloven.
De meeste nachten verstopten we ons in het bos. Soms, als we geluk hadden, verbleven we bij de spionnen van Generaal Thomas in Arachnid. Maar dat was zeldzaam. Ze konden hun families niet meer in gevaar brengen dan ze al hadden gedaan.
We hadden ze echter nodig. Informatie was alles. Koning Halum zou geen moment aarzelen om iedereen te doden die tussen hem en de macht stond, of de magie die door onze aderen stroomde.
Die avond stopten we bij de Welsh River. Het water was zo helder en blauw dat het er bijna nep uitzag. Ik stond aan de rand, gewoon starend, wensend dat ik erin kon springen en de afgelopen drie weken van me af kon spoelen.
'Voordat je erin gaat baden, wacht tot de rest van ons de veldflesssen heeft gevuld,' riep Johnny, die achter me aan kwam lopen.
Ik had niet eens door dat ik zo hard had staan staren totdat Weston begon te lachen. 'Kijk je echt naar de rivier alsof je hem wilt opeten?'
Celestria kwam naast me staan, armen over elkaar. 'Sorry hoor, maar niemand van ons heeft een bad gehad sinds we het kamp verlieten.'
Ze had gelijk. Ik kon zien dat zij hetzelfde had gedacht. Wie niet?
Zodra de veldflesssen vol waren, sprongen Celestria en ik erin, met kleren en al. We hadden geen extra kleren, dus dachten we dat we net zo goed alles tegelijk konden wassen.
Ik had er zo genoeg van om naar zweet, vuil en bloed te ruiken. Ik maakte mijn haar los en ging onder water, het water spoelde het vuil weg.
Het water om ons heen werd donker, wervelend met al het vuil dat we dagenlang hadden meegedragen.
'Ik dacht dat we een heel jaar zonder bad zouden gaan,' giechelde Celestria, terwijl ze water naar me spetterde.
Matthew en Clay liepen stroomopwaarts met hun netten, waarschijnlijk hopend op vis.
'Ik weet wat je bedoelt. Zelfs de dieren renden van ons weg,' lachte ik. 'Ik wou dat we op een schip zaten. Lopen duurt eeuwen.'
Een lach kwam van de oever.
'Ja, want we weten allemaal hoe dat afliep. Op de bodem van de oceaan,' zei Johnny, glimlachend naar ons.
Ik rolde zo hard met mijn ogen dat het bijna pijn deed.
Celestria stak haar hand uit naar Johnny. 'Help je me eruit?'
Hij reikte naar haar, maar in plaats van haar omhoog te trekken, trok zij hem erin. Johnny kwam proestend boven, nat en geïrriteerd. Hij probeerde eruit te komen, maar we grepen zijn riem en trokken hem weer onder water.
Hij keek boos en verward.
'Kom op! Ik ben een man. Ik hou van die stinkende geur. Nu hebben jullie het verpest. Ik wil niet naar een meisje ruiken,' klaagde hij, terwijl hij ons van zich af duwde.
Ik pakte een bloem van de oever en wreef hem over zijn hele hoofd. 'Probeer alleen maar te helpen met die vreselijke geur,' plaagde ik, terwijl we hem eindelijk loslieten.
Hij veegde de blaadjes eraf en liep het water uit, in zichzelf mopperend.
'Denk je dat we de rest ook kunnen pakken?' grapte Celestria, ogen helder.
Ik lachte, denkend aan de gezichten van de jongens als we het zouden proberen.
'Dat zijn vechtwoorden,' zei ik tegen haar, glimlachend.
Maar mijn glimlach verdween snel toen Hunters stem in mijn gedachten sprak.
Waar heb ik hem in meegesleurd?
Gewoon mijn vriend zijn was nu al gevaarlijk.
'We gaan hem terughalen. Stop met piekeren,' zei Celestria zacht, haar hand warm op mijn schouder.
'Ik weet het.' Ik ging een laatste keer onder water voordat ik eruit klom.
Tanner rende naar me toe en duwde me er meteen weer in.
Voordat ik iets kon zeggen, sneed de stem van Sergeant Ulric door de nacht. 'Zeg geen woord. Zwem naar de overkant en verstop je langs de kliffen.'
Ze hadden ons gevonden. We waren zo lang onopgemerkt gebleven. Het was bijna te mooi om waar te zijn. Zo dicht bij het kasteel had ik moeten weten dat ze meer wachters zouden hebben.
We deden precies wat Ulric zei. Vanuit onze schuilplaats keken we toe hoe Arachnid-soldaten ons kamp uit elkaar scheurden, zoekend naar elk teken van ons.
'Onthoud, Koning Halum wil het meisje levend. Zij is de toekomst van ons koninkrijk,' schreeuwde de leider.
Hij bedoelde mij. Ik voelde dat iedereen me snel aankeek.
De soldaten namen de tijd, doorzochten alles wat we hadden achtergelaten, zelfs ons eten. Een paar van de wachters begonnen het op te eten, en Matthew en Clay rolden alleen maar met hun ogen.
'Controleer bij de beek!' schreeuwde iemand.
