De Vilenzofamilie boek 1: Omertà
Auteur
Laila Callaway
Lezers
683K
Hoofdstukken
19
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Omertà
LUCCA
„Komt hij nog? Ik sta hier buiten te verkleumen.“
Marcello's geklaag blijft onbeantwoord terwijl ik afwezig met mijn pistool speel. Ik leun tegen de kale muur van het magazijn, verveeld tot in mijn tenen. Er zijn zoveel betere plekken waar ik nu zou kunnen zijn. Vanavond heb ik een feest.
Ik duw me af van de muur en begin te lopen als er koplampen door de open deur van het magazijn schijnen.
'Eindelijk,' mompelt Marcello.
De auto stopt en de portieren klappen dicht. Rocco, mijn rechterhand, en Valerius slepen een gewonde man naar ons toe. Ze smijten hem op de grond en hij krabbelt overeind. Hij ziet er slecht uit, maar wat me meer stoort is dat hij nog leeft.
'Waarom ademt deze man nog?' vraag ik geërgerd.
Rocco haalt zijn schouders op. 'We dachten dat u hem misschien zelf wilde afmaken, baas.'
Marcello grinnikt. 'Bacia il culo,' zegt hij.
Rocco kijkt hem woedend aan. 'Krijg de tering,' bijt hij terug.
Ik zucht. 'Jezus, jullie zijn allebei idioten.'
Ze hadden me op moeten halen nadat ze deze kerel van de Russische bende hadden opgeruimd die drugs probeerde te slijten in mijn gebied. Hij had beter moeten weten.
Marcello en ik hadden de lokale dealer die hem bevoorraadde al aangepakt, en deze twee hadden hier een half uur geleden moeten zijn, zonder de Rus. Ik heb een hekel aan mensen die te laat komen.
Ik hef mijn pistool en schiet de Rus door zijn hoofd voor hij kan smeken. Ik heb ook een hekel aan gesmeek.
'Ruim hem op. Ik neem de auto; zoek zelf maar een weg terug. Ik heb een feest en ik ben al laat,' zeg ik, terwijl ik hen doordringend aankijk.
Ik loop het gebouw uit. Marcello en Valerius blijven achter om het lijk op te ruimen terwijl Rocco zich haast om de auto voor te rijden. Ik stap in en voel het koele leer tegen mijn huid.
Met vaste hand begin ik mijn pistool schoon te maken, zorgvuldig zoals altijd. Ik inspecteer mijn pak en strijk het glad, zodat het er piekfijn uitziet. Een goede presentatie is cruciaal in mijn vak.
'Bedankt, dat had ik nodig,' zeg ik tegen Rocco terwijl ik mijn nek strek.
Niets zo verfrissend als een snelle moord om een feestje mee te beginnen. Ik kan wel een borrel gebruiken.
ILLARIA
„Jeetje, wat een kapitaal heeft jouw familie zeg?“ zeg ik, terwijl ik naar de grote stenen leeuwen langs de oprit kijk.
Georgina rolt met haar ogen en zucht. „Hou op met staren. Je wist toch dat ik uit een rijke familie kom,“ zegt ze, en ik moet lachen.
„Niet zó rijk. Dit slaat echt alles.“
Wie heeft er in vredesnaam zoveel stenen leeuwen nodig?
Ik klap mijn mond dicht, die wijd open stond. Het feest in de club van Georgina's ouders is al in volle gang.
We zijn een tikkeltje aan de late kant, maar dit een club noemen voelt niet helemaal juist. Het heeft een eigen lange oprit. Het lijkt meer op een groot, chic huis - heel duur ogend.
Ik ben nog nooit in de club geweest, vooral omdat het een flinke duit kost om binnen te komen.
Maar vanavond geven Georgina's ouders een feest voor zakenrelaties, en ze willen dat hun enige dochter erbij is. Georgie stemde toe, maar alleen als ze mij als haar date mocht meenemen.
We zijn al vrienden sinds de middelbare school, bijna tien jaar. We zijn allebei negentien en nog steeds dikke maatjes. Maar zij gaat over twee weken naar de universiteit, en ik blijf in m'n eentje achter. Ik probeer er niet te veel aan te denken. Het gaat een hele kluif worden.
Het is best bijzonder dat een doodgewoon iemand als ik bevriend raakte met iemand zo rijk, maar dat komt omdat ik een beurs kreeg voor een dure privéschool. Blijkbaar ben ik best slim als ik mijn best doe.
Het betekende wel dat ik het armste kind was op een school vol rijke kinderen. Het was een vreemde ervaring, maar ik had goede vrienden. Niet alle rijke kinderen zijn nare types.
De enige keren dat het een probleem is, zijn verjaardagen en kerst. Ik kan nooit zulke mooie cadeaus geven als Georgie mij geeft. Ik heb haar vaak gezegd niet zoveel aan mij uit te geven, maar ze luistert nooit.
Zij is de reden dat ik een mooie jurk heb voor vanavond. Ze kocht hem voor mijn achttiende verjaardag vorig jaar.
Hij is duur (ze zou boos zijn als ze wist dat ik het merk niet ken of er niet om geef), met gladde zwarte stof die strak om mijn lichaam zit en een laag decolleté. De onderkant is heel kort, waardoor meer been te zien is dan ik normaal laat zien. Hij is gewaagd, mooi, en veel gedurfder dan ik zelf zou kiezen.
Maar omdat het een feest is in een club waar ik niemand ken, voel ik me dapper genoeg om hem te dragen. Bovendien heb ik nog maar één jaar als tiener over, dus ik ben klaar om vanavond wat gekke dingen te doen en fouten te maken.
„Kom, we gaan wat drinken halen,“ zegt Georgina, terwijl ze mijn hand pakt.
Ze neemt me mee naar de lange bar met gekleurde lichten. De barman weet dat Georgina de dochter van de eigenaar is en komt meteen onze bestelling opnemen. Iedereen anders moet in de rij wachten.
Hoe zou het zijn om altijd zo te leven? Om zo rijk te zijn dat mensen zich haasten om je te bedienen.
Ik voel me maar een paar keer per jaar zo rijk, en het verbaast me elke keer weer.
We tikken onze glazen tegen elkaar en nemen een slokje. Ik kijk rond in de menigte op zoek naar aantrekkelijke mannen. Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst seks had met een man. Georgina plaagt me ermee, zegt dat ik te lang alleen ben geweest, maar ze begrijpt waarom.
Mijn ex-vriend was erg gemeen. Hij leek in het begin geweldig, maar al snel kwamen er problemen aan het licht. Ik raakte gekwetst, en nu ben ik heel voorzichtig met mijn gevoelens. Ik zou graag weer verliefd worden, maar ik moet zeker weten dat het een goede man is - iemand die lief voor me zal zijn, me niet zal kwetsen.
Dit is de perfecte plek om iemand aantrekkelijk te vinden voor een nacht plezier zonder verplichtingen. Hoewel clubs meestal makkelijk zijn om iemand te vinden voor een onenightstand, is deze plek veel chiquer dan de clubs waar ik normaal kom.
Misschien heb ik geluk en vind ik iemand slim en welbespraakt, in plaats van de luie types die rondhangen op mijn gebruikelijke plekken.
Georgina ziet me kijken en maakt een geluid. „Illaria Laura Dupont, denk aan wat ik zei. Dit zijn de zakenrelaties van mijn vader.“
Ik sluit mijn mond en knik. Ze heeft me vaak gewaarschuwd voor betrokkenheid met haar vaders collega's. Hij heeft connecties met slechte mensen.
Er wordt niet over gepraat in haar huis, maar Georgina is niet dom. Ze weet wat er achter gesloten deuren gebeurt en waarom haar vader zo rijk is.
„Deze mannen zijn gevaarlijk. Dus wees voorzichtig met ze. En als je echt iets moet beginnen, houd het dan bij één nacht,“ fluistert ze in mijn oor.
Ik neem haar waarschuwing serieus omdat ik haar vertrouw. Als ik om me heen kijk, is er een duidelijk patroon te zien - oudere mannen met prachtige, veel jongere vrouwen aan hun arm.
De vrouwen zijn mooi, maar hun ogen verraden de echte reden waarom ze hier zijn: geld. Het lijkt alsof elke vrouw op zoek naar een rijke man in de stad vanavond naar deze kamer is gekomen.
Films hebben me goed geleerd, en ik kan een slechterik makkelijk herkennen. Ze dragen allemaal pakken die waarschijnlijk meer kosten dan mijn huur. Ze zien er rijk uit en ruiken rijk.
Maar meer dan dat, de meesten hebben tatoeages zichtbaar in hun nek, in hun haar, of op hun handen. Dat kleine detail, inkt op de huid, verandert de kamer van zakenmensen naar gevaarlijke types. Je ziet niet vaak normale bazen bedekt met tatoeages.
De meesten zien er Italiaans uit, wat me doet denken dat daar de connecties van Georgina's vader liggen: de Italiaanse maffia. Ik weet dat ik stereotypes gebruik, maar het klopt wel.
Er hangt een grimmige sfeer in de kamer. Iets kouds en donkers in hun ogen, dat problemen belooft - niet van de goede soort. Ze zien eruit alsof ze je makkelijk pijn kunnen doen zonder er iets om te geven.
Het is eng en opwindend tegelijk. Waarschijnlijk makkelijk voor mij om te zeggen omdat ik veilig ben als Georgina's vriendin. Maar ik voel me oké, en het is niet alsof ik een bedreiging voor hen ben. Ik wil hun geld of zaken niet.
„Dus, gewoon één nacht plezier, toch?“ vraag ik aan Georgie, en ze knikt.
Ze glimlacht naar me en tikt onze glazen tegen elkaar. „Laten we op jacht gaan naar mannen, meid,“ zegt ze.
