De Dochter van de Commandant
Auteur
Saphira Aelin
Lezers
65,6K
Hoofdstukken
38
Deze roman is een hedendaagse bewerking van THE BETA'S DAUGHTER. — Wanneer Amy na haar studie terugkeert naar huis, staat haar wereld op zijn kop. Ze wordt in de wereld van spionage gegooid wanneer ze haar lang verloren gewaande familie vindt. Alles wat ze kent achterlaten is moeilijk, maar ze vindt datgene waar ze altijd naar heeft verlangd. Haar echte familie.
Amy ontrafelt geheimen over de Agency terwijl ze haar verleden aan het licht brengt. Ze moet zich aanpassen aan de routines van de spionnenwereld, inclusief het Agency Bal. Ze hoopt een speciaal iemand te ontmoeten, maar voordat dit lukt, ontaardt het bal in een zee van chaos…
Veilig Thuis
AMY
Ik pakte mijn tassen en liep de trap van de studentenflat af naar waar Jessica in haar auto op me wachtte.
„Dit is het dan,“ zei ik, terwijl ik de laatste twee koffers in de kofferbak tilde.
Ik zou het leven op de campus missen, maar Jessica had me overtuigd om onze laatste zomer van de universiteit thuis door te brengen.
„Mooi. Laten we gaan,“ zei Jessica, terwijl ze de motor startte.
Haar auto was een donkerblauwe Buick Verano, versierd met een kleine sticker van een wit kattengezicht op de achterruit. Ze was dol op katten.
„Hoe voelt het om eindelijk even rust te nemen van die plek?“ vroeg Jessica. „Je bent non-stop bezig geweest. Ik maak me zorgen om je.“
„Het voelt goed. Bedankt dat je me hebt overtuigd om naar huis te komen.“
„Je volgt altijd zomercursussen,“ merkte Jessica vriendelijk op. „Wat is de haast? Je studeert binnenkort af. Bovendien kan ik je hulp goed gebruiken in het eetcafé.“
Ik wist wat ze eigenlijk bedoelde: ze wilde me thuis hebben. We wisten allebei dat ik volwassen werd, en Jessica was de enige familie die ik nog had. Het voelde fijn om nodig te zijn. Jessica was voor mij de persoon die het dichtst in de buurt kwam van een moeder, los van wat vage herinneringen aan mijn biologische ouders.
Ik wierp nog een laatste blik op de universiteit voordat we weggingen. Het voelde dit keer anders om weg te gaan. Het leek alsof ik deze plek voor het laatst zag, hoewel ik wist dat dat niet waar was. Ik zou terugkomen. Ik was vastbesloten om dat diploma te halen; ik wilde mijn pleegmoeder trots maken.
Samen hadden we mijn kamer binnen een halfuur na thuiskomst uitgepakt en ingericht.
„Wil je met mij mee naar het eetcafé of blijf je de rest van de avond weggestopt in je kamer zitten?“ riep Jessica van beneden.
Ons huis was een schattig huis met twee verdiepingen aan de rand van de stad. Jessica en ik hadden het in de voorjaarsvakantie felgeel geschilderd en we hadden overal rond het huis bloemen geplant. Het was het huis waar ze was opgegroeid en we waren er constant aan het klussen. Jessica had me door de jaren heen zoveel geleerd.
„Een hamburger en friet klinken heerlijk.“ Ik grinnikte en liep snel naar beneden. „Ik sterf van de honger.“
Ze reed ons een paar straten verderop naar het eetcafé. Na het eten zat ik het grootste deel van de avond in mijn favoriete zithoekje, films te kijken op mijn telefoon. Jessica had me die dag geen tafels gegeven om te bedienen. Ik vond het niet erg, maar ik had graag iets te doen.
Voordat ik haar ontmoette, lieten mijn eerdere pleeggezinnen me oppassen en schoonmaken. Ik had het met plezier gedaan als vergoeding voor kost en inwoning, maar ze gaven me nooit de kans om het zelf aan te bieden. Ze dreigden met een riem of een houten lat en schreeuwden alleen maar naar me. Het laatste gezin was het ergst. Ze sloten me 's nachts op in de kelder en ze gebruikten me praktisch als een bokszak. De pleegzorg verlaten om bij Jessica te gaan wonen, was de beste beslissing van mijn leven.
Ze behandelde me alsof ik haar eigen dochter was. Werken in het eetcafé met Jessica maakte me blij en we hadden daar zoveel mooie herinneringen. Ik kon makkelijk grapjes met haar maken. Het moeilijkste was om stiekem mijn fooigeld terug in haar fooienpot te laten glijden zonder dat ze het doorhad. Ze wilde per se dat ik mijn fooi hield, maar ik wist dat de koks en het andere personeel het geld harder nodig hadden.
Nadat de laatste medewerker was vertrokken, bracht Jessica de kassalade naar mijn zithoekje en begon ze het geld te tellen. Ik had de tafels al schoongemaakt.
„Dit ga je niet geloven,“ zei ze. „Katrina heeft om meer diensten gevraagd. Haar kind heeft een beugel nodig. Ik hoop dat je het niet erg vindt. Ik heb haar het weekend gegeven, dus jij bent vrij,“ zei ze, haar ogen nog steeds gericht op het geld in haar hand.
„Arme Timothy. Hij is dol op popcorn,“ grimaste ik bij de gedachte dat zijn favoriete snacks tussen de draadjes zouden vastzitten. „En geen snoep meer.“
Ik vroeg me af hoe ik me dit weekend ging bezighouden: „Je plan om me te laten rusten lijkt te werken.“
„Hé,“ zei ze. „Je hebt te hard gewerkt. Je moet ontspannen. Wanneer heb je voor het laatst een avond gehad om gewoon te relaxen en dingen op je telefoon te kijken?“
Ik haalde mijn schouders op. Meestal studeerde ik tot diep in de nacht. Ik stond op.
„Waag het niet om de balie schoon te maken. Dat heb ik al gedaan.“
Ik trok een gezicht. „Oké dan.“
Hoe moest ik ontspannen? Wat had dat voor zin?
Ik strekte mijn armen uit. Precies op dat moment vulde een hard, snerpend geluid het eetcafé.
„Ah!“ schreeuwde ik van de pijn. Mijn hoofd voelde alsof het op ontploffen stond. Heel even werd alles wit. Mijn oren suisden. Ik kon niet nadenken.
Ik viel op de grond en schreeuwde. Tranen stroomden over mijn gezicht en mijn hoofd bonkte. Wat gebeurde er met me? De pijn was zo hevig dat ik niet kon ademen. Het voelde alsof er een ader in mijn hoofd was geknapt. Mijn hart bonsde van angst terwijl ik naar adem hapte.
„Amy. Praat tegen me,“ zei Jessica, die naast me knielde en het haar uit mijn gezicht streek.
Elke ader in mijn brein voelde alsof hij steeds opnieuw ontplofte. Mijn handen trilden. Mijn ogen prikten. Alles begon wazig te worden. Alles deed pijn.
„Ik denk… dat ik een dokter… nodig heb.“
„Amy! Oh, ik denk dat ik weet wat er aan de hand is.“ Jessica greep in haar zak naar haar telefoon. „Hou vol, het komt wel goed.“
Door mijn met tranen gevulde ogen zag ik dat Jessica een nummer belde. De vrouw aan de andere kant nam bijna direct op.
„Charlotte, ik heb je nu in het eetcafé nodig, alsjeblieft. Het is Amy. Ze is een van jullie.“
Ik wist niet zeker wat er gebeurde. Mijn hoofd bonkte terwijl er pijn door mijn lichaam trok; ik kon amper nadenken.
Jessica hield mijn hand vast. Haar telefoon was op de grond gevallen.
„Amy, herinner je je de nacht nog dat we elkaar vonden?“
Ik herinnerde me hoe ik was weggelopen bij het pleeggezin. Ik had me verstopt in het steegje achter het eetcafé. „Het zag er hier knus uit. Het leek zo warm en zo veilig.“
„Het is hier veilig. En je bent nog steeds veilig bij mij.“
„Veilig,“ herhaalde ik. Ik voelde me helemaal niet veilig.
Ik was duizelig. Mijn maag draaide zich om. De wereld draaide. Ik voelde me zo licht. En toen werd alles zwart.
