Het Voorstel
Auteur
Lezers
636K
Hoofdstukken
27
Hoofdstuk 1
ALEJANDRA
Ik gooi de deur van mijn kantoor met een enorme klap dicht, wat laat zien hoe boos ik ben.
Wat een griezel!
Het ene moment praten we over mijn restaurant en het volgende moment vraagt hij me mee uit eten. De gedachte alleen al geeft me de kriebels. Ik had hem uitgenodigd zodat hij geld in mijn bedrijf zou steken, niet om met mij te daten.
Hij is ruim twintig jaar ouder dan ik. Geen schijn van kans.
Ik zet de gedachte aan hem uit mijn hoofd. Ik heb een drankje nodig.
Mijn kantoor is perfect om in te werken, maar een barretje zou wel fijn zijn. Gelukkig zit het vast aan mijn restaurant. Ik heb er nog een, maar dat is twee uur rijden hier vandaan, in een andere stad. Deze hoofdlocatie is mijn grote trots. Mijn ouders zijn ermee begonnen toen ze vanuit Colombia hierheen verhuisden.
Toen ik twintig was en in mijn tweede jaar van de universiteit zat, kwamen ze om bij een ongeluk. Ik erfde het restaurant. Mijn oom had de leiding terwijl ik mijn studie afmaakte. Op mijn tweeëntwintigste nam ik het over en heb ik heel hard gewerkt om succesvol te worden.
Drie jaar later heb ik een tweede restaurant geopend en stond ik in een lokaal tijdschrift. Beide restaurants richten zich op heel rijke klanten. Niet veel mensen kunnen mijn hoge prijzen betalen. Ik bied heerlijk eten en een heel luxe ervaring aan.
Ik heb een investeerder nodig, maar ik neem geen genoegen met die griezel. Ik neem even de tijd om rustig te worden en stap dan mijn kantoor uit.
Ik kijk naar mezelf in een van de spiegels in de gang en strijk mijn strakke jurk glad. Ik duw de deur voor het personeel open en stap het restaurant binnen op mijn hoge hakken, alsof ik de baas ben. Oh, wacht. Dat ben ik ook.
Ik heb me kapot gewerkt om deze plek te maken tot wat het nu is. Ik heb alles van mijn ouders gekregen, maar dat betekent niet dat het makkelijk was. Mijn ouders verliezen was allesbehalve makkelijk.
Ik hoop dat ze trots zouden zijn op wat ik heb bereikt. Ik ben blij om te zien dat alle tafels bezet zijn. Het is pas donderdagavond, dus dat is een goed teken. De gastvrouw, Jeni, ziet me en haast zich naar me toe.
„Baas, ik wist niet dat je hier vanavond zou zijn.“ Ze kijkt een beetje zenuwachtig.
Ik vind het grappig als ze me baas noemt. Ze is namelijk vijftien jaar ouder dan ik.
„Maak je geen zorgen, ik blijf niet lang. Ik had net een slecht gesprek met een van de investeerders. Die griezel probeerde me te versieren,“ leg ik uit en ik huiver weer. „Ik heb een drankje nodig en dan ben ik weer weg.“
Ik glimlach naar haar en loop naar de trap.
„Geen probleem. Blijf zo lang als je wilt, baas!“ roept Jeni me na.
Ach gut, ze is bang voor me. Ik heb geen idee waarom. Ik ben geen vreselijke baas. Ik weet dat het personeel zenuwachtig wordt als ik in het restaurant ben, dus ik blijf niet langer dan één drankje.
Ik ga naar boven naar de tweede verdieping, waar we de luxere tafels en de bar hebben. Ik leun tegen de bar en wacht met een geamuseerde glimlach tot Rafael me opmerkt. Hij giet de laatste restjes van een cocktail in een glas.
Hij voegt wat eetbare viooltjes toe en schuift het drankje naar de serveerster. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij mij staan. Hij glimlacht en komt naar mijn kant van de bar.
„Hé, baas. Wat kan ik voor je inschenken?“
„Roze gin, vlierbloesemtonic, een grote,“ bestel ik. Ik kijk hem aan met een blik die laat zien wat voor zware dag ik heb gehad.
Hij grijnst en gaat aan de slag. „Komt er zo aan.“
Ik kijk de kamer rond om te zien of ik belangrijke klanten herken. Een tafel met mannen in de hoek trekt mijn aandacht. Ze hebben de meest afgelegen tafel in het restaurant geboekt, waarvan ik weet dat die extra kost.
Er zitten negen mannen rond een ronde tafel. Ze zien er allemaal Italiaans of Grieks uit en dragen pakken. De man die mijn kant op kijkt, valt me op. Hij is zo knap. Ik kan zien dat hij lang is, ook al zit hij.
Hij heeft pikzwart haar, een donkere huid en donkere ogen. Hij is het perfecte voorbeeld van lang, donker en knap. Hij leunt achterover in zijn stoel, ontspannen en vol zelfvertrouwen. Hij wrijft met zijn duim over zijn onderlip terwijl hij naar een van zijn collega's luistert.
Ik wil wegkijken. Deze man straalt iets gevaarlijks uit. Eigenlijk hebben ze dat allemaal. Iets zegt me dat het werk dat ze doen niet helemaal legaal is. Ze zien eruit als foute boel.
Maffia.
Als romantische boeken me ooit iets hebben geleerd, is het wel hoe een tafel vol maffialeden eruit zou kunnen zien.
Alsof hij mijn blik voelt, kijkt de man me plotseling aan. We hebben even oogcontact en hij haalt zijn hand weg van zijn mond, zodat ik zijn volle lippen goed kan zien. Zijn mondhoeken krullen omhoog in een grijns. Het lukt me om weg te kijken, beschaamd dat hij me betrapt heeft.
„Alsjeblieft.“ Rafael zet mijn gin-tonic voor me neer.
„Dank je, Raf,“ mompel ik, en ik neem gretig een slok.
Ik pak mijn drankje en ga aan de bar zitten. Ik zorg ervoor dat ik met mijn rug naar de tafel zit, zodat ik mezelf niet nog meer voor schut kan zetten.
„Zware dag?“ vraagt Rafael. Het komende halfuur kletsen we even bij.
Ik mag Raf wel. Hij is van mijn leeftijd en ik praat niet vaak met mensen van mijn eigen leeftijd. Ik heb alleen Hanna, mijn beste vriendin. Ik besteed de meeste tijd aan de boekhouding van het restaurant en het controleren van onze uitgaven.
We hebben geen boekhouder. Ik doe alles zelf. Toen mijn ouders overleden, moest ik veel sneller volwassen en verantwoordelijk worden dan anderen van mijn leeftijd. Ik ga niet vaak uit, maar Hanna weet me er af en toe uit te slepen.
„Weet je, er zit een man aan tafel dertien,“ begint Raf. Dit is de luxe tafel, dus ik weet al over wie hij het heeft. „Hij kan zijn ogen niet van je afhouden. Het verbaast me dat je zijn blik niet in je rug voelt branden.“
Ik voel het wel degelijk. Ik heb er gewoon voor gekozen om het te negeren. Ik neem een grote slok van mijn drankje.
„Hij is best aantrekkelijk, of niet?“ mijmer ik.
Raf trekt een wenkbrauw op. „Zonder brutaal te willen zijn, baas, maar het is alweer een hele tijd geleden dat jij wat actie hebt gehad. Misschien moet je jezelf eens gaan voorstellen,“ stelt hij voor.
Ik kijk hem boos aan. „Hoe weet jij dat nou?“
Rafael lacht me uit. „Omdat je me dat zou vertellen. Je komt hier altijd graag een drankje doen als er iets belangrijks is gebeurd. Vanavond is daar een voorbeeld van.“
Ik rol met mijn ogen en zucht, maar hij heeft gelijk. Ik zie Raf als een vriend en ik vertel hem echt alles.
„Daar heb je een punt.“
„Dus, baas, hoe lang is het geleden? Een jaar?“ vraagt hij.
Ik krimp een beetje ineen. „Bijna twee,“ mompel ik en ik drink nog wat.
„Heb je in bijna twee jaar geen seks gehad?“ proest hij. Zijn mond valt open van schrik.
„Oké, je hoeft het niet zo hard te roepen,“ sis ik. Ik kijk ongemakkelijk om me heen om zeker te weten dat niemand het heeft gehoord.
„Ik bedoel dit op de aardigste manier, maar hoe is dat mogelijk? Je bent ontzettend knap,“ flapt hij eruit.
Ik kijk hem vernietigend aan. „Ik ben druk geweest! Ik heb op dit moment een hoop andere dingen aan mijn hoofd.“
„Zelfs de premier moet tijd kunnen vinden voor een beetje actie,“ merkt Rafael grijnzend op.
Ik kan het niet helpen en laat een zucht ontsnappen.
„Misschien. Hanna dringt er altijd op aan dat ik iemand ontmoet als we uitgaan, maar ik ben kieskeurig. Het is tegenwoordig niet makkelijk om de juiste man te vinden. De meesten schrikken van me af of het zijn gewoon enorme eikels.“
De laatste keer dat ik seks had, was een onbeduidende onenightstand. Hij dacht zo erg aan zichzelf dat hij niet eens de moeite nam om te kijken of ik het wel naar mijn zin had.
De hele ervaring was een zware teleurstelling.
„Ik snap het, het is lastig. Maar eerlijk gezegd doe je jezelf tekort. Je verdient ook wat plezier,“ grinnikt hij, en ik merk dat ik instemmend knik.
Ik drink mijn glas leeg en bedank Raf.
Ik besluit dat het tijd is om naar huis te gaan en iets te eten. Het is al over zevenen.
Als ik opsta van mijn kruk, kijk ik de knappe Italiaanse man weer recht in zijn ogen.
Wauw, hij ziet er echt goed uit.
Maar er is een stemmetje in mijn achterhoofd dat me waarschuwt dat hij wel eens voor problemen zou kunnen zorgen.
Ik geef hem een snelle glimlach, zwaai gedag naar Raf en loop naar beneden.
„Hé, baas!“ roept Jeni net als ik op het punt sta om te vertrekken. „Ik wist niet of je al plannen had voor het eten, dus ik heb Michele gevraagd om wat van zijn kreeftravioli voor je in te pakken.“ Ze geeft me een tasje met een afhaalbakje erin.
„Je bent mijn reddende engel, dank je wel.“
Zo, dat is het avondeten geregeld.
Ik houd een taxi aan en twintig minuten later stap ik mijn appartement binnen.
Ik ben dankbaar dat ik alleen ben. Ik ben een beetje een schoonmaakfreak en zou niet kunnen omgaan met rommelige huisgenoten. Toch moet ik toegeven dat het soms best eenzaam is.
Ik pak het eten uit, schop mijn hakken uit en ga voor de tv zitten om te genieten van het beroemde gerecht van Michele.
Michele is mijn chef-kok en hij is eerlijk gezegd een belangrijke reden waarom het restaurant zo goed loopt.
Na het eten laat ik een heet bad voor mezelf vollopen en steek ik een paar kaarsjes aan. Ik zak in het water, leun achterover en geniet van de rust.
Ik kan het niet weerstaan om mijn hand tussen mijn benen te laten glijden en mezelf te bevredigen. Ik let goed op dat er geen water over de rand klotst en wrijf in kleine cirkels over mezelf.
Het duurt niet lang voordat ik een snel, maar heerlijk hoogtepunt bereik.
Ik laat mijn hoofd tegen de rand van het bad rusten en zucht tevreden.
Zodra ik me heb afgedroogd, haal ik mijn make-up eraf en plof ik op mijn bed. Ik beantwoord wat e-mails en check mijn sociale media voordat ik de lichten uitdoe.
Mijn dromen zijn duister en erotisch. Als ik de volgende ochtend wakker word, ben ik ontzettend geil en plakken mijn dijen.
Mijn wangen kleuren rood als ik me bedenk over wie ik droomde: de Italiaanse man uit mijn restaurant.
Een meid mag toch dromen, nietwaar?
Ik vecht tegen mijn groeiende verlangen om hem nog een keer te zien. Ik kan alleen maar bidden dat ik mezelf kan inhouden als dat gebeurt…
