De alfa van het millennium
Auteur
Sapir Englard
Lezers
6,9M
Hoofdstukken
30
Eve heeft sterkere krachten dan de meesten—maar wanneer ze een missie krijgt met een prijs die ze niet kan weigeren, begint ze zich af te vragen of ze wel sterk genoeg is om deze te voltooien. Met vampiers, afvallige weerwolven en kwaadaardige godheden achter haar aan, wordt Eve's vastberadenheid op de proef gesteld—en dat is nog voordat ze haar zielsgenoot vindt...
Uit de wereld van The Millennium Wolves
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Goede Morgen
28 oktober 2017
New York City
Eva
Ik zag hem eerder dan hij mij zag.
Hij stond een paar meter verderop, maar ik herkende hem meteen. Zijn aanwezigheid was voelbaar.
Mijn blik gleed over zijn gebruinde huid, over zijn gespierde armen, strakke buik, en omhoog naar zijn sterke kaaklijn.
Misschien was het onverstandig om zo openlijk naar hem te staren. Ik wilde niet dat hij me zou betrappen.
Hij mocht me niet betrappen. Dat zou alles verpesten.
Maar ik zat veilig verscholen tussen de bomen, de takken en bladeren dienden als mijn camouflage.
Ik wist dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Dus bleef ik kijken.
Ik zag hoe hij met zijn vingers over de schors van een oude boom streek.
Hij keek om zich heen, alsof hij iets zocht. Of iemand?
Maar nee, hij kon niet weten dat ik hier was.
Ik was krachtig genoeg, vol genoeg magie, om me goed te kunnen verbergen.
Hij liep naar een andere boom en legde deze keer beide handen erop.
Hij liet zijn handen naar beneden glijden en ik zag hoe zijn gespierde armen tegen de dunne stof van zijn T-shirt drukten.
Wat verlangde ik ernaar dat die vingers mij zouden aanraken, mij zouden vasthouden...
Ik wist niet wat het was met hem.
Hij was de enige man, het enige levende wezen, dat me opgewonden kon maken. En nee, ik bedoel niet zo opgewonden. Ik bedoelde fysiek opwinden. Überhaupt.
Mijn ogen waren op hem gericht - zijn spieren, zijn kaaklijn, zijn donkere, warrige haar.
Ik voelde mijn lichaam reageren. Ik tintelde op plekken waar ik nog nooit had getinteld, verlangend om de afstand tussen ons te verkleinen.
Ik wilde het zo graag dat ik bijna kon voelen hoe hij me aanraakte. Ik kon bijna voelen hoe hij me de bevrediging gaf waar ik zo lang op had gewacht.
Ik deed een stap uit mijn schuilplaats. Het was misschien geen goed idee, maar dat kon me niet schelen.
Dit was wat ik wilde...nee. Dit was wat ik nodig had.
Nog een stap.
Ik wilde dat hij me zou vinden, bijna net zoveel als ik bang was dat hij dat zou doen. Want ik wist wat er zou gebeuren. Maar op dit moment kon het me niets schelen.
Nog een stap.
Hij draaide zijn hoofd.
Nog een stap.
En toen hapte ik naar adem.
Want een dolk vloog rakelings langs mijn schouder, geworpen vanuit een plek achter me.
Het suisde door de lucht en een moment later raakte het hem. Het drong in hem door. Recht door zijn hart.
Bloed doorweekte zijn T-shirt.
Ik stond als aan de grond genageld, geschokt. Mijn mond opende en sloot zich, maar er kwam geen geluid uit.
Ik draaide me om. Ik probeerde te zien waar de dolk vandaan was gekomen, wie ervoor verantwoordelijk was. Maar ik zag niemand anders.
Het waren alleen hij en ik en het bos.
Mijn ogen schoten terug naar hem. Hij zakte op de grond, zijn handen op de wond gedrukt in een poging het bloeden te stelpen.
Hij moet hebben gevoeld dat ik naar hem keek deze keer, want zijn ogen vonden de mijne.
Hij keek me recht aan.
Ik kon niet wegrennen. Ik kon me niet verstoppen. Hij zag me.
En ik wist het. Ik wist dat hij dacht dat ik degene was die de dolk had gegooid.
Ik voelde verdriet, een diep berouw, ook al was ik onschuldig.
Maar diep vanbinnen wist ik dat ik niet onschuldig was. Verre van.
Hij zat nu op handen en knieën, vechtend om zijn ogen open te houden. Proberend ze op mij gericht te houden. En mijn hart bleef wild kloppen. Hij was immers de enige man voor wie het zo snel kon kloppen.
Ga naar hem toe, Eve.
Help hem.
Raak hem aan.
Maar ik bleef als versteend staan, precies waar ik was.
Ik zag hoe het leven hem verliet, hoe zijn ogen langzaam sloten, hoe zijn vingers ophielden met trillen. Ik moest kijken. Ik stond mezelf niet toe weg te kijken.
Toen hij zijn laatste adem uitblies en stil bleef liggen, kwam er een nieuwe kalmte over me heen. Ik liet de adem ontsnappen die ik had ingehouden.
Het was eindelijk voorbij.
***
Piep. Piep. Piep. Piep.
Mijn ogen vlogen open. Wat was dat?
Piep. Piep. Piep. Piep.
Een verdomde telefoon ging af. Mijn verdomde telefoon.
Ik keek om me heen. Ik lag in bed, een wit bed. Alles was wit.
Juist. Ik verbleef in een hotel in New York City. Ik vond de telefoon onder het kussen naast me, proberend de droom die ik net had gehad te negeren.
Ik had nu geen tijd om erover na te denken. Bovendien zou het niet moeilijk zijn om te begrijpen waar het over ging.
Die spieren... dat haar... het was niet de eerste keer dat ik over hem droomde. En het zou niet de laatste zijn.
Vooral nu de dagen voorbij bleven gaan. Nu we steeds dichter bij... kwamen.
Piep.
Een bericht.
Ik keek op mijn telefoon. Twee gemiste oproepen van Killian. En één - Piep - en twee nieuwe berichten.
Ik had een paar weken niets van hem gehoord, dus hij moest iets belangrijks hebben gevonden. Hij had voor mij gespioneerd, onderzoek gedaan en informatie verzameld.
Ik las het bericht.
Killian
Heb gevonden waar je om vroeg
Killian
Ben terug in Londen
Eve
Ik kan er morgenavond zijn.
Eve
18 uur. Onze plek.
Killian
Tot snel
29 oktober 2017
Londen
Ik liep over de stoep, mijn combatlaarzen maakten luide geluiden op de grond.
Het regende niet echt, maar de lucht was mistig. Ik voelde me vochtig, als een spons op de rand van een gootsteen.
Ik kon veilig zeggen dat ik Londen niet had gemist.
Maar dat was niet de hele waarheid.
Ik had hier veel goede jaren doorgebracht met Killian, toen hij opgroeide. Ik liep om de oude kerk heen en bevond me op een leeg parkeerterrein, verscholen in een of andere buitenwijk.
Killian en ik gingen nooit naar de kerk, maar we kwamen hier vroeger wel eens om de zon te zien ondergaan. Maar dat was lang geleden.
Ik hoorde het geluid van een motor achter me en glimlachte, terwijl ik op mijn horloge keek.
17:59 uur. Hij was precies op tijd.
De motor scheurde het terrein op en stopte vlak voor me, zo hard remmend dat er stoom in de lucht kwam.
Ik keek toe hoe Killian van de motor stapte en hem stabiliseerde, terwijl hij zijn donkerzwarte helm afzette.
Meteen kwam zijn lange goudblonde haar tevoorschijn en hij streek er met een gehandschoende hand doorheen.
Zijn gouden ogen stonden vol ondeugd en keken me aan, zijn gezicht kon de glimlach op zijn lippen niet verbergen.
„Wat, probeer je me nu te imponeren?“ vroeg ik hem, knikkend naar de motor.
„Dat lukt me aardig. Geef het maar toe,“ zei hij.
Hij opende een leren tas en haalde er een dossier uit, dat hij me overhandigde.
Ik pakte het aan. „Als alles hierin staat...“
„Alles en meer. De hele stamboom,“ vertelde hij me.
Ik kon niet anders dan trots zijn. Als ik naar zijn kuiltjes in zijn wangen keek, nu bedekt met stoppels, leek hij een man. Een getalenteerde, zeer bruikbare man.
„Dus het is waar?“ vroeg hij, knikkend naar de map. „Je denkt dat de Morgans in gevaar zijn?“
„Je krijgt geen roddelnieuws van me, Kil.“
„Kom op,“ drong hij aan.
„Kijk, iedereen kent de Morgans. Ze zijn de meest gerespecteerde mensen in Amerika, en door de deal die ze jaren geleden sloten met de West Coast Pack, wonen ze op Pack-grondgebied, onaantastbaar.
Elena Morgan was als een koningin. Haar fortuin was de reden dat de West Coast Pack zo lang zo sterk kon blijven. Ze was hun grootste sponsor. Maar ze liet het fortuin na aan haar dochters. Haar partner heeft er wettelijk geen recht op.“
„En?“
„Dus wettelijk gezien zijn haar dochters te jong om er aanspraak op te maken. De oudste is zeventien.“
Killian keek me aan. „Je denkt dat de familie in gevaar is omdat iemand achter het fortuin aan zal gaan?“ Hij schudde zijn hoofd. „Iedereen kent de Morgans, Eve. Ze zijn als royalty. Niemand zou royalty proberen te schaden.“
„Wat? Leren ze je geen wereldgeschiedenis op de Academie?“ vroeg ik met een kleine glimlach.
Hij rolde met zijn ogen. „Het fortuin kan alleen worden opgeëist door Elena's dochters als ze achttien worden.“
„Dus wat ga je doen, de dochters beschermen tot ze oud genoeg zijn om het op te eisen?“
Ik haalde mijn schouders op. „Iemand moet het doen. Want als iemand ze vermoordt voor die tijd, zou het fortuin voor het grijpen liggen. Dat is reden genoeg.“
Ik draaide me om om weg te gaan, maar Killian pakte mijn schouder. „Je weet nog iets anders. Over de mensen die hen willen schaden.“
Ik schudde hem van me af. „Maak je geen zorgen, Kil-“
„Ik kan je niet helpen tenzij ik dingen weet,“ zei hij, zijn armen over elkaar slaand.
„Goed dan. Wat wil je horen? Over de maffia? De maffia weet van het fortuin en plant hun volgende zet. Dan zijn er de rogue weerwolven. Die zijn altijd op zoek naar meer geld. En laten we de vampiers niet vergeten.“
Ik zag Killians gezicht betrekken. Hij gaf altijd om de kwetsbaren.
Ik klopte hem op de schouder. „Het komt wel goed met ze, Killian. Ik ben vrij goed in wat ik doe,“ zei ik met een kleine glimlach. Hij knikte.
„Ik laat nog van me horen,“ zei ik, terwijl ik me omdraaide en aan de lange reis terug overzee begon. Naar de West Coast Pack.
„Geen afscheid,“ riep hij me na.
Ik glimlachte. „Geen afscheid,“ riep ik terug.
„Laat me niet te lang wachten,“ schreeuwde hij. „Ik verveel me snel.“
***
30 oktober 2017
Lumen
De taxi reed snel over de nauwelijks verharde weg aan de rand van het bos, en alles wat ik kon zien waren miljoenen en miljoenen bomen aan beide kanten.
Toen ik diep genoeg in het bos was, geen verharding meer in zicht, zei ik hem te stoppen.
„Hier is prima.“ Ik stapte uit.
Hij nam het geld aan dat ik hem gaf en reed weg in dezelfde richting als we gekomen waren, duidelijk niet van plan om een seconde langer dan nodig hier te blijven.
Mensen zoals hij waren niet echt welkom in het gebied van de West Coast Pack, tenzij ze toestemming hadden gekregen om er te wonen. Of tenzij ze een Morgan waren.
En dit bos, het Deschutes National Forest in Oregon, was zeer zeker West Coast Pack-territorium.
Maar het waren niet alleen onaangekondigde mensen die niet welkom waren. Het was elke niet-weerwolf soort. En dat gold ook voor mij.
Maar ik was hier met een reden. En ik zou me niet laten tegenhouden door de kans om betrapt te worden door een weerwolf-bewaker, of een alfa.
Ik had tenslotte wel ergere dingen meegemaakt.
Ik concentreerde me volledig op mijn lichaam. De intense focus werkte en ik voelde mijn cellen uit elkaar gaan, waardoor mijn huid minder solide werd.
Ik was niet precies onzichtbaar, maar ook niet helemaal zichtbaar.
Ik was als een vervaagde versie van mezelf waar iemand goed naar zou moeten kijken om me echt te zien.
Tevreden hiermee, wendde ik me tot de bomen. Ik gebruikte mijn kracht om mezelf hoog de lucht in te duwen.
En toen slingerde ik van boom tot boom, springend van de ene naar de andere.
Na ongeveer vijftig kilometer begon ik vaart te minderen. En toen landde ik in een boom, me verbergend tussen de bladeren, voor de zekerheid. Want daar, voor me uit, ongeveer anderhalve kilometer verderop, lag Lumen.
Lumen, ook bekend als Wolf City, huisvestte de West Coast Pack, een van de sterkste Packs in Amerika, zo niet de wereld.
Ik haalde diep adem, wetend dat de laatste anderhalve kilometer het moeilijkst zou worden.
Elke Pack-stad had beveiliging eromheen, met goed getrainde bewakers die de wacht hielden.
En het probleem met weerwolf-bewakers was dat hun neus hun beste wapen was.
Zelfs in menselijke vorm konden ze een indringer van kilometers afstand ruiken. Wat betekende dat als ze me nog niet geroken hadden, ze elk moment een goede snuf konden krijgen.
Maar dat maakte niet uit.
Ik had een taak te volbrengen.
Ik sprong weg, landde in een andere boom, en sprong naar de volgende. Ik slingerde van tak naar tak, lager dan de boomtoppen zodat ik beter kon opgaan in de bladeren.
Dat was toen ik hem zag. Ongeveer zestig meter verderop.
Een weerwolf-bewaker.
Maar niet zomaar een weerwolf-bewaker. Ik focuste mijn blik en kon de speld op zijn beveiligingsvest zien, die aangaf dat hij tot het persoonlijke beveiligingsteam van de alfa behoorde.
Geweldig.
Maar voor ik iets anders kon doen, bewogen de ogen van de bewaker naar waar ik was.
Hij kon me zeker ruiken, voelen dat ik naar hem keek. En ik wilde niet wachten tot hij om hulp zou roepen.
Dus ik haalde diep adem en sprong recht vooruit, hopend dat mijn vervaagde lichaam me moeilijk te zien zou maken. Maar het maakte niet uit of ik nauwelijks zichtbaar was, want de bewaker gebruikte zijn neus om me te volgen.
Terwijl ik door de bomen racete, dicht bij de ingang van de stad komend, hoorde ik het geluid van de bewaker die van gedaante verwisselde, en ik wist dat ik in de problemen zat. Het was één ding om een weerwolf in menselijke vorm te ontlopen. Maar een wolf?
Ik bleef bewegen, bleef rennen, en waagde het om over mijn schouder te kijken.
De bewaker-wolf was vlak achter me. Grommend, tanden ontbloot. Niet meer dan twee stappen achter me.
