Uit het Koninklijk bloed-universum: Ochtendpret
Auteur
Alex Fox
Lezers
147K
Hoofdstukken
2
Hoofdstuk 1
Ochtendnummertje
Terwijl ik naar het wonder dat Anya was staarde, zag ik het spel van zonlicht op haar gezicht.
Ze was zo onschuldig en zo jong; het was moeilijk te geloven dat haar ware aard zich niet eerder had laten zien. Op dat moment dwaalden mijn gedachten af naar die nacht in het vliegtuig.
Ze zag eruit als elk ander breekbaar mens met een beperkte levensduur — inderdaad, als zomaar een mier onder mijn laars.
Het idee dat mijn wonderkind onlangs was gestuit op wat hij een „wonder“ noemde, irriteerde me meer dan dat het me amuseerde. Het was een wonder dat steeds moeilijker te beschermen bleek op de manier die Ryder goedkeurde, laat staan op de mijne.
Anya's haar was met een pakje uit de drogisterij geverfd, en ze had duidelijk een paar plekken bij haar weduwspiek gemist. Daardoor leek ze meer op een wild dier dan op een vrouw die net volwassen was.
Bovendien had ze de gewoonte op haar nagels te bijten, iets wat me meteen opviel toen ik die badkamer binnenstapte.
Ze had gehuild als een lafaard, verscholen voor wat Ryder beschouwde als haar geboorterecht. Zelfs haar geur rook naar zweet en angst.
Hij had zelfs het risico genomen om zijn bloed met haar te delen, zonder te weten wat dat zou betekenen voor hemzelf of zijn reputatie bij zowel het Rode als het Zwarte Hof.
Toen ik haar zielig noemde, begon ze met haar hoofd te slaan als een onhandig dier. Dat leek alleen maar te bevestigen wat ik al over haar dacht.
In mijn ogen was dit waarschijnlijk weer zo'n minderwaardige, verdwaalde koningin die op een mooie zondagavond leeggedronken moest worden — voor het eerst in eeuwen.
Ik herinnerde me haar reactie toen ze in mijn kruis viel. Zelfs nu trok mijn pik bij de herinnering aan haar pure onschuld — iets wat ik nog nooit eerder had gezien bij een koningin van het Rode Hof. Haar grote ogen waren tegelijkertijd vol verwondering, angst en mededogen.
Er waren natuurlijk lagere koninginnen bij het Zwarte Hof, maar seks met hen was strikt verboden.
Seks met welke koningin dan ook binnen het Zwarte Hof was verboden. Het onnatuurlijke proces van voortplanting via zo'n levendig proces werd afgekeurd. Het was een wet waaraan ik me zou moeten houden als ik Anya daarheen zou brengen.
Uit woede bedekte ik haar mond om haar stil te houden tijdens het grootste deel van het proces. Toch genoot ik er ook van om haar verdediging te zien afbrokkelen, me afvragend of ik misschien een glimp van haar kracht zou opvangen.
Ik lokte het uit door haar doodsbang te maken, zoals een kat met een muis.
Toen ik mijn nagels in haar tere vlees groef, wekte de geur van haar bloed en haar bijna naakte lichaam mijn bloeddorst. Ik was van plan haar te verslinden en haar lichaam achter te laten voor Ryder, om zo de band tussen hen te verbreken voordat die hem nog meer schade kon toebrengen.
Hij was de mijne geweest voor de helft van mijn leven op aarde — mijn zoon, broer en minnaar in één. Dat iemand zo onbeduidend hem pijn deed omdat hij zijn hoop zo had gevestigd, was wat ons jarenlang lijden had bezorgd. Het was beter om er snel een einde aan te maken.
Ergens, op de een of andere manier, was ze snel geweest. Haar beet en het gevoel van haar gif ontwikkelden zich terwijl haar melktanden groeiden op het moment dat mijn oeroude bloed haar bloedbaan binnendrong.
Haar door zo'n vloeiende overgang te zien komen — iets waar ik tot dan toe alleen over had gelezen — gaf me de drang om haar ter plekke te neuken.
De band die zich tussen ons vormde… De stroom van gevoelens… Gevoelens die al lang dood waren… Echte, tastbare dingen die ofwel pijn deden in mijn borst ofwel me deden watertanden…
Het was alsof ik mijn leven had doorgebracht op een vreemde, gevoelloze plek. Het was allemaal duisternis, en zij trok me eruit. Maar alles deed pijn.
Probeer stil te blijven en laat haar doen wat ze wil. Onderwerp je. Rustig aan. Maak haar niet bang.
Ik noemde haar mijn koningin en proefde eindelijk haar bloed. Plotseling kon ik de zon zien! Ik kon de zon zien, keer op keer, dagenlang!
Geen papierwerk of beperkte uitstapjes; ik was vrij om de aarde te bewandelen op elk uur van de dag en nacht! Eindelijk was ik een ware god!
Ze was een ongelooflijke vijand. De band met haar had een doelwit op mijn rug geschilderd. Toen ze tevoorschijn kwam, kon haar haarverf haar natuurlijke, vurige energie niet bijbenen — een energie die zelfs haar haar kleurde.
Binnen de eerste achtenveertig uur van onze band schoot er kort een gedachte door mijn hoofd: Haar verlaten was geen optie, en haar doden evenmin.
Alleen al de paar weken dat we gescheiden waren geweest, doodden me. Ik kon nu begrijpen wat voor pijn mijn andere verwanten hadden gevoeld.
Het was niet alleen de eenzaamheid die me kapotmaakte, maar ook het branden van de band die zo dun was uitgerekt, en het bloed dat onder mijn huid brandde en me smeekte om terug te keren.
Het was ook haar glimlach, de manier waarop ze lachte met Domonic tijdens het spelen van videogames, en de manier waarop zij en Ryder normale gesprekken konden voeren over onderwerpen die ik nog maar net begon te begrijpen, zoals de geschiedenis van Mario.
Terwijl Ryder elektronica opwindend vond, vond ik het slechts functioneel. Het leek erop dat hij en Anya op dat vlak meer gemeen hadden. Tot nu toe leek het enige wat ik voor Anya kon doen haar van streek maken en haar geweldige orgasmes bezorgen.
Ik probeerde haar warm te maken voor mijn muziek en had geprobeerd een paar van haar drankjes te proeven. We wisselden zelfs verschillende romans uit, maar het leek erop dat veel van onze smaken niet overeenkwamen.
Toch voelde het heel natuurlijk als we samen tijd doorbrachten — samen een film kijken of gewoon een gesprek voeren. Ze had vaak vragen voor me, die ik zo goed mogelijk probeerde te beantwoorden.
De band met mij was mogelijk een doodvonnis voor haar, een zorg die ik meer dan eens had uitgesproken. Ze antwoordde dat we dan maar moesten genieten van de tijd die we hadden — een typisch menselijk antwoord, maar een eerlijk antwoord. Zelfs een wijs antwoord.
Mijn hand gleed over haar blote rug, naar beneden, terwijl ik haar warme huid voelde en mijn schaduw zich om haar ribbenkast wikkelde. Mijn ogen werden aangetrokken door het schattige aardbeivormige moedervlekje op haar rechterheup, terwijl mijn lippen de overgang tussen haar buik en dijen verkenden.
Hoewel Anya niet bewoog, proefde ik vaag haar zeep en shampoo, vermengd met het zout van haar huid, terwijl mijn tong en mond haar lichaam bleven verkennen.
Hoewel ik haar meerdere keren had geneukt sinds ik thuis was, was het nog steeds niet hetzelfde. Khalid had haar geleerd hoe ze afstand kon nemen van haar emoties, en het dreef me tot waanzin. Ik kon haar niet meer op dezelfde manier voelen als voorheen.
Maar ik kon wél haar vreugde en genot voelen via haar orgasmes. Iets wat ik haar opnieuw wilde geven terwijl ik met mijn vingers over haar zachte, warme huid bleef strijken en omhoog reikte om zachtjes haar tepels te knijpen, die bij de lichtste aanraking gretig reageerden.
Wat mij betreft had ze lang genoeg gerust.
Een koningin had misschien rust en bloed nodig, maar waar ze het meest naar verlangde was dit — de fysieke intimiteit die alleen een vampier kon bieden, en die alleen hun gebondene hun kon geven.
Haar bloed, op zijn beurt, deed mij levend voelen — levend genoeg om haar te willen neuken zodra ze wakker werd van onze vorige sessie.
