De beschermer
Auteur
Salem Morgan
Lezers
738K
Hoofdstukken
59
Hoofdstuk 1
LYRA
De kelder rook naar verrotting en schimmel. Het soort stank dat hij aan je huid bleef plakken, in je haar en je adem. Ik wilde daar niet zijn. Maar als je het bastaardkind van de lord bent en de lieveling van de dame die haar voortdurend herinnert aan alles wat ze haat, doe je gewoon wat je wordt opgedragen.
Hoe erg de stank ook is. Wat er in het donker.
Ze haatte me. Dat had ze altijd al gedaan. Mijn gezicht, mijn stem, hoe ik eruitzag, het feit dat ik leefde. Maar vooral haatte ze het bloed in mijn aderen. Ik was het levende bewijs dat haar man ooit iemand anders had begeerd.
Mijn moeder. Een vrouw die ze zo erg haatte dat ze haar langzaam liet sterven. Ze was geneesbaar. De dokter had het zachtjes gefluisterd, toen hij dacht dat niemand het kon horen.
Maar hij volgde orders, en de dame zei hem de andere kant op te kijken. Mijn moeder schreeuwde dagenlang, en dan plots niet meer.
De ziekte trof mij weken later. Ik had ook moeten sterven. Misschien was ik ook wel gestorven, op een bepaalde manier.
De koorts holde me uit en liet iets vreemds achter. Sindsdien was de pijn verdwenen. Hitte, kou, druk – ik voelde het allemaal, maar geen echte pijn.
Je weet wel, het soort dat door je heen schiet, waardoor mensen het uitschreeuwen of voorover buigen van de pijn. Het was weg. Net als zij.
Ik duwde de emmer de eerste kamer in en trok een gezicht. De lucht trof me hard – zwaar, zuur, muf.
Het smaakte oud, alsof de lucht honderd jaar geleden was uitgeademd en vergeten. Stof bedekte alles als as na een brand, en de spinnenwebben hingen als gordijnen in hoeken waar het licht niet durfde te komen.
Als ik het raam open kon krijgen, kon ik misschien weer ademhalen, al was het maar een beetje. Het kostte me al mijn kracht – meer dan het zou moeten – om het roestige kozijn in beweging te krijgen.
De scharnieren krijsten in protest, alsof ze niet los wilden laten, maar eindelijk ging er een kier open en stroomde koude lucht naar binnen, alsof die aan het wachten was. De lucht droeg de geur van natte aarde en de rivier verderop, met een glimpje zoetheid onder de verrotting.
Bijna genoeg om me weer mens te laten voelen. Bijna.
“Ik kan er maar beter mee beginnen,” mompelde ik, terwijl ik een lap stof in warm lauw doopte. Mijn handen bewogen zonder nadenken, zonder ophouden.
Beweging betekende leven. Ik had lang, heel lang geleden geleerd mijn leven in beweging te meten: als ik aan het schrobben was, was ik niet aan het sterven. Als ik bewoog, was ik er nog.
Boven kreunde het landhuis van activiteit – rammelende dienbladen, geschreeuwde bevelen, bedienden heen en weer renden als een kip zonder kop. Ze maakten zich klaar voor iets groots.
Een viering, noemden ze het. De gasten van heer Peter werden bij het vallen van de avond verwacht – strijdersstrijders teruggekeerd van oorlog, mannen die verschrikkingen hadden overleefd die ik me niet kon voorstellen.
Niet dat ik ze ooit zou zien. Niet echt. Niet tenzij ze ergens liepen waar ze niet zouden moeten lopen, zoals hier beneden.
Ik zag niet in wat er te vieren viel aan oorlog. Niets eraan leek me triomfantelijk.
Maar het was niet aan mij om vragen te stellen. Dat was het nooit.
Ik haalde de lap langs de muur en zag hem donker worden van het vuil. De matras zat vol gaten, vulling die eruit puilde als opengereten ingewanden.
Ik leunde dichterbij en prikte in de naad – en iets rende over de vloer. Te snel om te zien wat – rat, spin, schaduw. Mijn adem stokte even, maar kwam toen terug.
Ratten maakten me niet bang. Niet zoals de wezens uit de lucht, degenen die niet eens met hun ogen knipperden wanneer ze iemand doodden.
Ik duwde de matras van zijn zwakke frame en hij raakte de vloer met een zware plof, waarbij verse verrotting vrijkwam. Ik kokhalsde maar ging door.
De volgende kamer was er nog erger aan toe. De lucht drukte tegen mijn huid, en mijn lantaarn kon nauwelijks op tegen de duisternis.
Planken bedekten gebogen muren, beladen met vergeten rommel. Alles voelde… verkeerd. Alsof iets ouds in hoeken zat te wachten.
Maar ik kon me geen angst veroorloven.
Ik gooide gebroken glas, roestig gereedschap en ondefinieerbaar metaal op een steeds groter wordende stapel. Mijn handen aarzelden niet tot ik aan de verste plank kwam, waarin vage symbolen waren gekerfd.
Geen letters, maar bewegende, veranderende vormen. Mijn vingers raakten ze aan en een rilling – niet van de kou – ging door me heen. Iets keek toe.
Ik stapte voorzichtig achteruit. Stilte omhulde me, zwaar en afwachtend.
“Het is maar een kelder,” fluisterde ik, terwijl ik de plank vastgreep en naar beneden rukte. Hij viel met een harde klap op de grond. De lantaarn flikkerde en doofde bijna uit voordat hij weer tot leven kwam.
Ik wachtte. De stilte keerde terug, maar geen veilige stilte. Er zat een aanwezigheid in.
Ik ging door en de stapel rommel groeide, maar toen – bij de onderkant van de laatste plank – zag ik het. Een klein, versleten doosje. Half begraven in een nest van roestig draad en gescheurde stof.
Ik veegde het af en pakte het op. Het was zwaarder dan het eruitzag. Koud. Het soort kou dat niet van steen of metaal kwam.
In het oppervlak waren meer van die symbolen gekerfd.
Ik had het moeten laten liggen. Dat deed ik niet.
Mijn vingers kwamen al in actie nog voor ik erover kon nadenken en openden het slot. Het deksel ging open met een gekraak alsof het in honderd jaar niet was aangeraakt. Misschien langer.
Binnenin lag een gevouwen stukje stof. En eronder, een dolk.
Geen staal. Niets wat ik eerder had gezien. Hij glansde als vloeistof weerspiegeld in maanlicht.
Het handvat was omwikkeld met iets dat fout aanvoelde. Alsof het zich dingen herinnerde.
Ik dacht niet na. Stelde geen vragen. Mijn hand bewoog gewoon.
Ik liet hem in mijn schortenzak glijden.
Hij was bijna gewichtloos. Maar toch trok hij aan me. Zwaarder dan mijn kleren. Zwaarder dan hij zou moeten zijn.
Ik wist niet waarom ik hem hield. Ik deed het gewoon.
Mijn hartslag versnelde terwijl ik over mijn schouder naar de deur keek, want het gevoel bekeken te worden was nog helemaal niet weg. Integendeel, het was nu erger, zwaarder, alsof de muren zelf dichterbij leunden.
Maar ik had werk af te maken. De strijdersstrijders van de dame zouden snel arriveren, en als de kamers niet klaar waren, zou ze me ervoor laten bloeden.
Symbolen, schaduwen, vreemde messen – niets veranderde wat ik was.
Een dienares. Een bastaard.
Een meisje dat beter wist dan te goed te kijken.
***
De stapel rommel werd groter en groter terwijl ik werkte, elk gebroken stuk een herinnering aan hoe lang deze plek was vergeten. Stof schraapte in mijn keel, prikte in mijn ogen, en de vochtige lucht doorweekte mijn kleren alsof het van plan was daar te blijven.
Ik pakte een oude bezem en begon te vegen. Het ritmische schrapende geluid kalmeerde me.
Toen het ergste vuil weg was, richtte ik mijn aandacht op de lantaarns die ik eerder uit het hoofdhuis had gesleept – gedeukt, niet bij elkaar passend, afgebladderd, maar ze werkten. Net als ik, waarschijnlijk.
Ze ophangen kostte heel wat moeite. De muren waren ongelijk, de plafonds laag. Ik balanceerde op een wiebelige kruk en hoopte dat de haken niet waren doorgeroest.
De eerste lantaarn ontstak met een zacht gesis, en de oranje gloed sneed door het donker. Ik ademde opgelucht uit en testte de haak. Eentje klaar. Nog vijf te gaan.
Uit gewoonte keek ik de hele tijd over mijn schouder, maar elke keer was het alleen ik en het geflikker van vlammen op steen. De stilte voelde drukkend, dik en zwaar, dus neuriede ik een van de oude slaapliedjes van mijn moeder – zacht, versleten door herinneringen.
Het joeg de schaduwen niet weg, maar het herinnerde me wie ik was. Wie zij was geweest.
Bij de laatste lantaarn leek de kamer bijna bewoonbaar. Ruw, koud, maar niet langer vijandig.
Ik zette een verse emmer water bij de derde kamer, klaar om door te gaan, toen zware voetstappen door de trap weergalmden. Langzaam. Zwaar.
Niet de dame – haar hakken hadden een gemeen, scherp ritme dat bijna iedereen hier instinctief deed ineenkrimpen. Dit was anders.
Ik rechtte meteen mijn rug en veegde nerveus aan mijn schort.
Mevrouw Branth kwam uit de duisternis tevoorschijn. Ze zag eruit alsof ze uit steen was gehouwen. “Lyra,” snauwde ze. “Hoeveel heb je er al klaar?”
“Nog maar twee kamers,” zei ik, terwijl ik achter me gebaarde. “De tweede ging traag. Er lag meer rommel dan ik verwachtte.”
Haar ogen gleden over de lantaarns, de half opgeveegde vloer, de stapel bij de deur. Ze snoof. “Het zal moeten volstaan. De lord en dame willen deze kamers binnen het uur klaar.”
Ik opende mijn mond en sloot hem toen weer.
Binnen het uur. Natuurlijk.
Mevrouw Branth trok een wenkbrauw op, alsof ze mijn gedachten toch had gehoord. “Ik stuur een van de jongere meisjes om te helpen. Maar verwacht geen wonderen – ze rennen allemaal als kippen zonder kop rond met de voorbereidingen voor het feestmaal. Je zult het ermee moeten doen.”
“Ja, mevrouw Branth.”
Ze bleef me een seconde langer dan nodig bekijken, alsof ze probeerde uit te vogelen of ik de nacht zou overleven. Toen draaide ze zich om en vertrok, waarbij haar voetstappen terug in het lawaai boven verdwenen.
Zodra ze weg was, ademde ik langzaam uit.
De rommel wachtte. Net als de inkervingen die ik zogezegd niet zag.
Ik stapte terug de kamer in, lantaarn in de hand. De schaduwen kronkelden in de hoeken alsof ze ademden.
Alsof ze me zagen. Ik hield mijn ogen op de vloer gericht – niet op de markeringen, niet op de vorm van de dolk in mijn schortenzak, die aan me trok als een boei.
Maar ik kon mezelf niet tegenhouden. Niet echt.
Toen de stapel bij de verste plank was opgeruimd, zakte ik erachter op mijn knieën.
De dolk zoemde praktisch tegen mijn ribben. Ik aarzelde maar een seconde voordat ik hem eruit haalde.
Hij schitterde in het lantaarnlicht, glanzend en fel. De symbolen op het mes kwamen overeen met die op de doos en plank.
Ik draaide hem langzaam in mijn hand, keek hoe hij de gloed ving, en dat was toen het gebeurde –
Een steek. Scherp, plotseling.
“Shit,” siste ik, terwijl ik terugdeinsde.
Een dunne rode lijn verscheen op mijn handpalm.
De snee was oppervlakkig, maar de sensatie die volgde was dat niet. Het was geen pijn. Niet echt.
Het was bewustzijn. Alsof iets ouds net wakker was geworden in mijn huid en zijn vingers om de randen van mijn geest wikkelde.
Mijn adem stokte. Voor een fractie van een seconde zag de kamer er anders uit. Helderder en donkerder tegelijk.
Toen:
“Lyra?” De stem van het meisje was zacht, aarzelend.
Mijn hoofd schoot naar de deuropening en haastig stopte ik de dolk terug in mijn schort en wikkelde de stof eromheen.
“Hier,” riep ik, terwijl ik mijn bloedende hand tegen mijn rok afveegde. “Pas op voor het glas.”
Ze stapte naar binnen net terwijl ik mijn gezicht tot rust dwong. Mijn hart bonsde, maar ik glimlachte alsof er niets mis was.
Want wat hier beneden ook net wakker was geworden – het was nog niet klaar met me.
