Strijd der Wolven - Valentijnsspecial
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
98,3K
Hoofdstukken
9
Hoofdstuk 1
Ellie
Ik kijk uit het raam naar beneden, naar het land. Het is prachtig, echt waar. Precies zoals ik me had voorgesteld toen ik voor het eerst ja zei tegen de plannen voor het nieuwe gebouw.
Ons thuis, en het thuis van de mensen die hier werken. Mensen en weerwolven die samenwerken. Die werken voor hun koning en koningin.
Natuurlijk zijn er nog steeds wel eens problemen, maar de alfa van elke roedel of de menselijke leider lost ze meestal op.
Seth en ik zijn niet veel meer dan leiders in naam. We worden alleen gevraagd als er problemen zijn die de alfa's niet aankunnen of problemen tussen mensen en weerwolven.
Het is heel anders dan vroeger, toen mensen en weerwolven de wereld deelden. Als een weerwolf zijn partner vindt en die is menselijk, wordt er nu gewoon openlijk over gesproken met hun families.
Er zal nooit meer een oorlog komen omdat de mensen denken dat hun dochters of zonen van hen worden afgepakt omdat ze de partner van een weerwolf zijn. Het is een jaar geleden dat de oorlog eindigde. Ik zou gelukkig moeten zijn, maar ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt.
Ik kijk uit over de kleine tuin en hoor het geschreeuw van de welpen terwijl ze elkaar achtervolgen, lachend en spelend.
Ik zucht diep. Misschien ben ik niet geduldig genoeg, maar er is altijd die gedachte achterin mijn hoofd.
Wat als Seth en ik nooit welpen krijgen? Wat als we, omdat we geen first-chance-partners waren, nooit kinderen kunnen krijgen?
Mijn gedachten gaan terug naar mijn grootvader. De laatste woorden die hij zei voordat het vergiftigde mes hem doodde.
'Het laatste van het geschenk van je grootmoeder. Gebruik het verstandig.'
Zou het egoïstisch zijn om het voor mezelf te gebruiken zodat we een kind kunnen krijgen?
Ik denk het niet. Olivia werd bijna meteen zwanger zodra Murdoch haar gemerkt had.
Nu heeft ze twee prachtige jongens.
Ik ben zo verdiept in mijn gedachten dat ik pas merk dat Seth er is als zijn sterke armen zich om me heen slaan en me tegen zijn borst trekken.
Hij bijt in een merk in mijn nek, en ik kreun. Meteen verdwijnen de slechte gedachten die door mijn hoofd spoken.
Hij kijkt naar beneden, de tuin in.
'Misschien moeten we de privétuinen voorlopig afsluiten?' zegt hij.
Hij weet precies wat ik voel. Hij voelt het door de band.
Daarom verschijnt hij plotseling, uit het niets, wanneer mijn gedachten afdwalen. Ik schud mijn hoofd.
'Ik vind het fijn om ze te zien spelen. Ik gewoon...'
Ik heb geen tijd om de zin af te maken, want ik word in zijn armen omgedraaid.
Seth laat zijn vingers door mijn haar glijden, dan drukken zijn lippen hard tegen de mijne in een stevige kus. Ik kreun als zijn vingertoppen onder mijn shirt glijden.
Kleine schokjes volgen waar hij me aanraakt, en plotseling voel ik me alsof ik in brand sta.
Een kleine zucht ontsnapt me, en als mijn mond opengaat, grijpt hij de kans om zijn tong in mijn mond te duwen.
Ik kan niet genoeg krijgen van zijn smaak terwijl ik hem net zo hongerig terugkus. Het is altijd zo als hij me aanraakt. De partnerband is net zo sterk als altijd. Op dat moment vergeet ik alle zorgen die door mijn hoofd kunnen spoken.
Ik hou ervan dat hij me probeert af te leiden, maar als we stoppen, komen de zorgen en het verdriet terug. De angst dat ik Seth misschien nooit het kind kan geven dat hij wil.
Ik weet dat hij een kind wil. Ik kan het voelen door de partnerband. Op dezelfde manier kan hij mijn verdriet voelen over het feit dat ik hem er geen heb kunnen geven.
Misschien is er iets mis met mij. Ik denk aan Olivia en haar twee jongens. Het lijkt niet eerlijk dat zij twee welpen heeft en ik er niet eens één kan krijgen.
Ik weet dat ik het niet zou moeten zijn, niet met alles wat ik heb, maar ik voel me een beetje jaloers op Olivia. Wat zou ik er niet voor geven om twee kleine welpen rond te hebben rennen.
Ze komt vaak op bezoek, en ik vind het heerlijk om mijn petezonen te zien, maar het is niet hetzelfde. Niet hetzelfde als je eigen kinderen hebben. Seth trekt zich langzaam terug.
'We moeten ons echt gaan klaarmaken,' zegt hij tegen me.
Ik glimlach, en deze keer is het niet nep.
***
Het is zes maanden geleden dat ik mijn vader voor het laatst zag. Jaren sinds ik terug ben geweest bij de roedel die me als eerste opnam.
Seth heeft de roedel van mijn vader nog nooit gezien, en ik ben opgewonden om hem de plek te laten zien.
Ik wil dat hij ziet waar de enige paar momenten van geluk in mijn jeugd werden doorgebracht.
Het mooie huis van mijn vader, waar ik vroeger in de keuken zat terwijl hij chocoladechip-pannenkoeken voor me maakte. Of als hij het niet was, was het Millie.
Ik vraag me af of het goed gaat met Millie. Ik voel me een beetje schuldig dat ik niet naar haar heb gevraagd. Ik had haar niet lang gekend, maar ze was altijd vriendelijk.
Ik had het hem moeten vragen de laatste keer dat hij hier was, maar dat was bij onze paringsceremonie en kroning. Alles was zo druk dat ik geen kans kreeg.
Mijn vader weet niet dat we komen. Een van de voordelen van koningin en koning zijn is dat je verrassingsbezoeken kunt brengen aan elk van de roedels.
Vorige maand bezochten we Clayton. De blik op zijn gezicht toen we in zijn kantoor verschenen – eerst was het schrik, en toen geluk.
Ik weet dat Clayton Seth mist, en Seth mist Clayton net zoveel. Ze waren heel blij om elkaar te zien.
Ik weet zeker dat mijn vader precies hetzelfde zal voelen.
'Is het je gelukt om Arvid over te halen?'
Seth kijkt me aan en lacht.
'Het kostte wat moeite, maar ja. Hij zal in de auto volgen met de bagage.'
Ik grijn van oor tot oor.
Seth en ik gaan in onze wolvenvormen reizen. Met alles wat er is gebeurd, hebben onze wolven nooit echt de kans gehad om een band op te bouwen.
We rennen soms samen als we de kans krijgen, maar deze reis zal de langste zijn die onze wolven samen hebben doorgebracht.
Ze kunnen rennen en spelen. Voor een keer zichzelf zijn en hun plichten als koning en koningin vergeten, net zoals Seth en ik dat zullen kunnen.
