Aurora's sluier
Auteur
Alex Fox
Lezers
430K
Hoofdstukken
35
Het leven van Seraphina Blair stort in elkaar op de avond dat haar man wordt vermoord, maar verdriet is nog maar het begin. Ze belandt in een wereld waar duistere magie het voor het zeggen heeft en vertrouwen een gevaarlijk spel is. Seraphina moet het opnemen tegen machtige heksencovens, meedogenloze vijanden en haar eigen groeiende krachten. Maar ze staat er niet alleen voor. Een gevaarlijk charmante vampier en een overbeschermende weerwolf staan aan haar kant... voorlopig. De sleutel tot dit alles? Een mystieke bol met de kracht om haar lot te veranderen – en misschien wel dat van de wereld. Maar in een wereld die is gebouwd op geheimen en bloed, is de prijs van de waarheid misschien hoger dan Seraphina bereid is te betalen.
De ongenode gast
SERAPHINA
Ik schrok wakker. Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl ik rechtop ging zitten in de pikdonkere kamer. Mijn blik dwaalde door de duisternis, maar ik kon niets zien.
De lakens lagen om me heen, hun koelte een schril contrast met de adrenaline die door mijn lijf stroomde. De kamer was stil, op het tikken van de klok aan de muur na.
De rolluiken zaten dicht. Ze hielden niet alleen de bijtende kou van Alaska buiten, maar ook het vreemde zonlicht dat in de zomer op vreemde uren binnensijpelde. Er klopte iets niet. Ik kon het gevoel niet loslaten.
Ik tastte naar mijn telefoon en stond op om mijn zijden kamerjas aan te trekken. Ik liep naar de deur. Ik kende de kamer goed, dus ook in het donker kon ik mijn weg goed vinden.
Toen ik de ceintuur had dichtgeknoopt en een stap naar voren deed, bedekten warme handen de mijne. Ik leunde achterover tegen het stevige lichaam achter me aan. Met een zucht van verlichting werd ik getroost door de vertrouwde omhelzing en de geur van mijn man, Jack.
Het vluchtige moment van rust verdween toen ik besefte dat er iets niet klopte. De handen die op mijn middel rustten waren te groot, te ruw.
Dit was Jack niet.
Mijn hart sloeg op hol terwijl de geur van onbekende zeep mijn neusgaten vulde. Door de angst bevroor ik.
De handen trokken me dichterbij en toen voelde ik het—een koud, hard voorwerp dat tegen mijn zij drukte.
Ik probeerde mijn ademhaling te beheersen, maar mijn gedachten raasden door mijn hoofd. Ik moest een manier vinden om hier weg te komen.
“Dus jij bent Jacks geliefde bruidje, helemaal weggestopt en verborgen,” mompelde de vreemdeling, zijn stem was glad en hij had een accent. Hij was een van Jacks handlangers, maar wie?
“Alsjeblieft. Ik weet niet wat mijn man heeft gedaan, maar ik ben er niet bij betrokken. Ik ben er nooit bij betrokken geweest, ik—”
“Ssst,” fluisterde hij, terwijl zijn lippen langs mijn oor streken. Een hand bewoog om mijn kamerjas los te maken, het pistool nog steeds tegen mijn zij gedrukt. “We weten allebei dat als je iets met zo'n man hebt, je erbij betrokken bent.”
Ik stond stijf van de spanning toen mijn kamerjas openviel en de koele lucht langs mijn blote huid streek. Ik wilde vechten of vluchten, maar het pistool hield me stil.
“Ik wilde je laten slapen, maar je kon het niet laten om op te staan en me alles te tonen wat je te bieden hebt,” zei hij met een lage, schorre stem. “Je bent moeilijk te bereiken, goed beschermd, niet opvallend maar toch extreem goed verborgen. Precies wat ik nodig had.”
“Ik ben ni—” hijgde ik toen zijn duim langs mijn tepel streek en er een rilling over mijn rug liep.
“Wat een heerlijke reactie,” fluisterde hij, zijn stem hees van verlangen.
Het geluid van voetstappen echode door de gang. Tranen welden op mijn ogen toen ik besefte dat Jack eraan kwam.
“Jammer. Ik wilde je beter leren kennen,” mompelde hij. Zijn verlangen drukte tegen mijn rug en maakte zijn bedoelingen duidelijk. Ik vroeg me af hoe hij Damiens beveiligingsteam had weten te omzeilen en wat hij van plan was.
Angst stortte over me heen als een emmer ijswater, terwijl ik probeerde een uitweg te vinden uit deze situatie. De deur opende met een krakend geluid. Het was doodstil, op het kille klikken van het pistool na.
Een onderdrukte kreun ontsnapte uit mijn keel toen een verblindend licht de kamer vulde. Het dwong mijn ogen zich aan te passen terwijl de man achter me zijn stille maar dodelijke vragen begon te stellen. Ik kon Jacks gezicht niet zien omdat mijn ogen vol vlekken zaten. Ik kneep mijn ogen tot speeltjes, wanhopig om zijn gelaatstrekken nog een laatste keer te zien.
Zijn haar, de kleur van oud eikenhout, zijn sterke kaak en die stormachtige ogen waarin ik mezelf verloor wanneer hij de liefde met me bedreef. .
“Waar zijn mijn wapens, Jack?” zei de man. Zijn woorden waren zacht maar gevaarlijk. “Of beter nog, waarom geef je me de orb niet, aangezien ik hier nu toch ben?”
“Jij hoort dood te zijn,” zei Jack. Zijn gezicht was asgrauw. Ongeloof stond op zijn gezicht geschreven en zijn uitputting was zichtbaar aan de donkere kringen onder zijn ogen.
Hij heeft zichzelf uitgeput. Mijn hart zonk in mijn schoenen toen ik hem zo zag.
Hij kan geen magie gebruiken.
Jack Blair was een van de machtigste magiërs ter wereld, een feit dat voor anderen geen geheim was. Zijn kracht had ons al talloze keren gered, maar zelfs hij had zijn grenzen. Alleen al aan zijn aanblik was te zien dat hij niet genoeg kracht had om zelfs een briesje op te roepen, laat staan een spreuk te gebruiken die deze man kon tegenhouden. Tranen prikten in mijn ogen bij de verslagen blik op Jacks gezicht.
“Niet op de zaken vooruitlopen, Jack. Ik vraag het niet nog eens. Geef me waar ik voor kom, dan blijft zij misschien leven.”
“Doe haar iets, en—”
De vreemdeling bewoog zo snel dat ik het nauwelijks doorhad. Jack lag op de grond te schreeuwen terwijl het bloed uit zijn kuit stroomde. Ik kon niet eens schreeuwen, mijn adem stokte in mijn keel en mijn onderlip begon te trillen toen de man weer tegen Jack begon te praten.
“Zij is de volgende, en doe niet alsof het je niets kan schelen. Het was een hel om deze kant op te komen. Waar is de orb?”
“Toronto! Je wapens zijn in Toronto, klootzak, verdomme,” zei Jack. Zijn stem was gespannen en zijn hand klemde om zijn bloedende been. Tranen rolden over zijn gezicht, terwijl het bloed om hem heen stroomde. “Ik kan je de orb niet geven. Laat haar erbuiten, Aleksandr.”
“Je hebt vannacht geprobeerd om Nadia te doden. Denk je dat dat niet persoonlijk is?”
Hij bewoog zijn hand naar mijn schaamstreek en greep me bezitterig vast, waarbij hij me tegen zijn lichaam aantrok. Zijn andere hand sloeg half om mijn nek, het pistool nog steeds in zijn hand.
Ik draaide mijn hoofd in walging weg, maar hij drukte zijn neus in mijn haar en nipte zachtjes met zijn tanden aan mijn oorlel.
“Is dit de eerste vrouw die door jou geruïneerd is? Of gewoon de eerste om wie je geeft?” Zijn woorden maakten Jack boos, en zijn gezicht vertrok van de pijn terwijl hij een deel van zijn shirt afscheurde om zijn wond te verbinden. Zijn ogen bleven op ons gericht.
“Ik kan niets over haar vinden dat verder teruggaat dan de laatste paar jaar. Wie is ze? Je geheime zus? Onderdeel van de vleeshandel? Een proefpersoon uit een laboratorium?”
Ik balde mijn vuisten, mijn tanden knarsten en ik kneep mijn ogen dicht. Ik haatte zijn aannames over mij. Zijn woorden sneden, zelfs terwijl zijn vingers net boven mijn clitoris zweefden en een ongewenst verlangen in me opriepen.
“Vleeshandel,” zei Jack gladjes – de leugen glipte er gemakkelijk uit.
Het pistool werd opnieuw afgevuurd. Er verscheen een gat in de deurpost naast Jacks hoofd.
“Alsjeblieft!” riep ik uiteindelijk, terwijl ik mijn stem hervond.
“Ga je gillen?” klonk zijn stem plotseling zoet. Zijn hand trok mijn gezicht naar hem toe en duwde het vervolgens weer weg. “Slimme kleine bitch die je hebt gevonden, Jack. Jammer dat ze getrouwd is met een hond zoals jij. Laten we eens kijken of ze me een goede reden kan geven om je niet af te schieten.”
“Zij is niet wat je zoekt. Laat—”
“Smaken veranderen. Dat weet je,” onderbrak hij Jack. Zijn toon suggereerde dat de zaken om meer redenen dan alleen hebzucht verzuurd waren. “Kom met me mee, schatje. Laten we eens kijken of je me op andere gedachten kunt brengen. Stribbel tegen of doe me pijn en dan zal ik ervoor zorgen dat dit zo pijnlijk mogelijk wordt.”
Mijn benen voelden als lood toen hij me naar voren duwde. Ik sloeg de kamerjas dicht, terwijl hij het pistool op de deur richtte. Mijn ogen schoten naar Jack toen ik mijn armen om me heen klemde en de kamerjas strak om mijn lichaam hield.
Ik had geen andere keus dan langs Jack heen te stappen. De geur van zijn bloed deed me mijn mond bedekken terwijl tranen mijn ogen vulden.
Toen ik voorbij stapte, sloeg de man Jack, waardoor ik me omdraaide om hem te helpen. In plaats daarvan kreeg ik mijn aanvaller voor het eerst volledig in beeld, terwijl hij boven me uittorende en zijn hand uitstak om me om te draaien en vooruit te duwen.
“Lopen.”
Hij was lang met blond haar, blauwe ogen en een zongebruinde huid. Zijn scherpe gelaatstrekken en brede schouders deden Jacks slanke postuur klein lijken in vergelijking.
Hij had piercings en een kleine tatoeage op zijn slaap, bijna verborgen door stoppels. Zijn knappe uiterlijk verhulde zijn dodelijke gedrag.
Hij leidde me met zijn hand in mijn nek door Jacks landgoed, alsof hij hier al duizend keer eerder was geweest. Hij duwde me op blote voeten de voordeur uit.
De koude lucht omringde ons, terwijl de zon net boven de horizon uitkwam. Er stonden verschillende SUV’s voor de deur geparkeerd. Ons personeel en de bewakers zaten vastgebonden en gekneveld in de kou en er stonden vier figuren met machinegeweren om hen heen.
Een van hen was een lange, dunne vrouw. “Wat de fuck ben j—”
“Rijd met Keith mee,” zei hij.
“Je zei dat je hem zou vermoorden!” Het zware Russische accent van de vrouw sneed door de lucht terwijl ze hem naar de auto probeerde te volgen. Haar rode haar was scherp geknipt en de woede was duidelijk van haar gezicht af te lezen.
Hij reageerde niet. Hij duwde me een SUV in en sloeg de deur achter zich dicht toen hij bij me kwam zitten.
Zuchtend leunde hij met zijn hoofd achterover, het pistool lag losjes in zijn hand tussen zijn dijen. Ik kroop in de hoek van mijn stoel, zo ver mogelijk bij hem vandaan.
Een langzame, luie grijns verspreidde zich over zijn gezicht toen hij me zag. “Aan het werk, schatje. Mijn lul zuigt zichzelf niet.”
Ik keek hem woedend aan. “Pijp jezelf maar.”
Hij keek verrast en ontspande zijn hand op zijn pistool. “Begrijp je niet hoe dit werkt? Ik wilde je, ik nam je, en spaarde je zielige echtgenoot. Wees nou maar een braaf meisje, anders—”
In een wanhopige poging dook ik naar het pistool. Hij drukte me tegen de stoel en klemde zijn lichaam tegen het mijne. Hij schoof het pistool opzij over de zitting. Zijn stevige greep hield me op mijn plaats en mijn kamerjas viel open. Ik voelde zijn pak tegen mijn blote huid.
Een laag gekreun kwam uit zijn keel terwijl hij zijn heupen naar voren duwde. Hij keek me indringend aan. “Ik ben niet te beroerd om je te neuken, als dat is wat je wilt.”
“Nee, ik—”
“Ga dan verdomme op je knieën zitten en ga aan het werk,” gromde hij, terwijl hij zijn broek openritste en aan mijn haar trok om me in positie te dwingen.
Zijn stijve lul sprong los, al nat van het voorvocht.
Hij bracht mijn gezicht ernaartoe en ik probeerde me weg te draaien, maar de pijn aan mijn hoofdhuid door de stevige grip op mijn haar was bijna ondraaglijk. Zijn voorvocht besmeurde mijn wang. Tranen sprongen in mijn ogen toen hij zijn warme eikel tegen mijn lippen drukte.
Ik besloot om het zo snel mogelijk achter de rug te krijgen en opende mijn mond wijd om hem in me op te nemen.
Hij kreunde, duwde verder in me dan comfortabel was en raakte de achterkant van mijn keel voordat hij me losliet. Hij kreunde tevreden en liet zijn hoofd achterover vallen, terwijl hij in de stoel zonk en me aan mijn haar op zijn schoot trok.
“Braaf klein sletje,” mompelde hij. Mijn hoofd ging op en neer, terwijl hij zijn heupen begon te bewegen. Zijn hoofd rolde verder achterover, terwijl hij met zijn hand mijn hoofd masseerde uit waardering.
Ik liet hem genieten van zijn laatste momenten van rust, terwijl ik met mijn vingertoppen het koele metaal van zijn verlaten pistool naar me toe trok.
