De wolven van de Highlands
Auteur
Cynthia Foley
Lezers
3,4M
Hoofdstukken
33
Wanneer Laika ontdekt dat de zoon van de alfa haar zielsgenoot is, denkt ze dat haar leven eindelijk ten goede zal veranderen. Maar ze kon niet meer ongelijk hebben.
Alaric is dominant, de erfgenaam van de Noordelijke Provincie, en vastbesloten dat niemand hem kwetsbaar zal maken, vooral niet zijn zwakkeling van een zielsgenoot. Dus doet hij zijn best om hun band te verbreken, waardoor Laika op sterven na dood achterblijft en gedwongen wordt de Noordelijke Provincie te verlaten.
Jaren gaan voorbij, en Laika is een ander persoon geworden. Getekend. Sterk. Een krijger. Wanneer hun paden elkaar weer kruisen, wordt Alaric gedwongen de verwerpelijke daden uit zijn verleden onder ogen te zien terwijl zijn verlangen naar zijn zielsgenoot opnieuw groeit.
Proloog
Boek 1:De Wolvin
LAIKA
Een scherpe pijn schoot door mijn linkerbeen terwijl er warm vocht langs mijn huid sijpelde. Ik wilde het uitschreeuwen, maar beet in plaats daarvan op mijn tong. De smaak van bloed vulde mijn mond.
Zachte voetstappen weerklonken in de dichte bossen van de Noordelijke Provincie. Ik zette het meteen op een lopen, maar mijn gewonde voet hield me tegen. Bij elke stap schoot er een steek door mijn linkerbeen, maar ik dwong mezelf door te gaan.
De geur van bloed kon hen op mijn spoor brengen, maar stilstaan was geen optie. Ik moest rennen. Ik moest weg zien te komen voordat ze me te pakken kregen.
Ik kon ze horen en hun kwaadaardigheid hing als een donkere wolk in de lucht. Ze waren uit op pijn en dood. Het maanlicht wierp een spookachtige gloed over het bos.
„Je kunt niet ontsnappen!" galmde Alaric Payne's ijzige stem door de stille nacht.
Ik versnelde mijn pas, maar kwam abrupt tot stilstand toen iemand voor me opdook. Conan Murray's donkere ogen boorden zich in de mijne. Hij deed een stap naar voren en ik deinsde terug.
Conan Murray was nog gevaarlijker dan zijn kompaan Alaric Payne. Als het alleen Alaric was geweest, had ik misschien nog een kans gehad. Maar samen waren de twee onverbeterlijke onruststokers, altijd uit op ellende. Door hun toedoen kende de kostschool in de Noordelijke Provincie geen moment rust.
„Blijf staan, meisje," bulderde Conan met zijn diepe stem. Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, maar zijn ogen fonkelden kwaadaardig in het schemerige licht.
„Daar ben je," klonk Alaric's stem achter me. Ik draaide me om, in een poging zowel Conan als Alaric in de gaten te houden. Het licht weerkaatste op het zwaard in Alaric's hand, en ik wist dat er pijn in het verschiet lag.
Nora Brooks verscheen naast Alaric, en ik kromp ineen. Haar glimlach deed me huiveren. Dit alles gebeurde door haar toedoen. Omdat ze een grondige hekel aan me had.
„Maak er snel een eind aan, voor iemand op school onze afwezigheid opmerkt," zei ze met een zoetsappige stem die me de rillingen bezorgde.
„Ze heeft gelijk," stemde Conan in. „Rond het af."
„Op je knieën," beval Alaric met zijn gezaghebbende stem. Hij was nog geen leider, maar het leidersbloed stroomde door zijn aderen. Op school was hij de onbetwiste koning, en iedereen die niet tot zijn inner circle behoorde, werd met de nek aangekeken.
Zijn bevel deed me zonder tegenstribbelen neerknielen. Ik was de zwakste schakel in de groep en durfde hem niet te trotseren.
„Kijk nou toch eens. En jij wilt mijn partner zijn?" hoonde hij. Nora en Conan lachten schamper terwijl Alaric om me heen cirkelde. Het zwaard in zijn hand glinsterde dreigend in het licht.
„Hoe kan iemand die zo zwak is de volgende luna worden?"
„Ik zal weggaan en nooit meer terugkomen," stamelde ik bevend. Het enige wat ik kon doen om mijn hachje te redden was beloven de Noordelijke Provincie voorgoed de rug toe te keren.
„En een eenling worden?" vroeg hij.
Ik knikte bevestigend.
„O lieverd, je weet dat we een grondige hekel hebben aan eenlingen. Denk je nou echt dat ik je er een laat worden?"
Ik zag hoe Nora me uitlachte.
Ik hoorde Conan dichterbij komen. „Schiet nou maar op. Niemand zal ons betrappen, en als ze dat wel doen, zullen ze hun mond houden. Jij hebt hier tenslotte de touwtjes in handen." Hij klonk vol zelfvertrouwen.
„Hou op met dat getreuzel. Als jij het niet kunt, laat mij dan." Nora reikte naar het zilveren zwaard. Als dat me zou raken, zou het mijn doodvonnis betekenen. Alaric kon het alleen vasthouden dankzij het houten handvat.
„Goed dan," zei hij, terwijl hij voor me kwam staan. „Kijk me aan," beval hij, en ik gehoorzaamde. Zijn donkerbruine gezicht was wazig door mijn tranen.
„Hoe zeer het ook doet, blijf stil zitten." Zijn krachtige stem deed me verstijven. De hand met het zwaard bewoog, en de scherpe punt raakte mijn wang. Hij trok het langzaam naar beneden, waardoor er een bloedspoor ontstond.
Een lijn van brandende pijn volgde het zwaard, en het deed zo'n pijn dat ik bijna het bewustzijn verloor. Als Alaric me niet had bevolen om stil te blijven zitten, was ik weggerend.
„Schreeuw niet," zei hij met die machtige stem.
Mijn mond sloot zich terwijl ik hard op mijn tong beet.
Het branden ging door naar mijn nek, toen naar mijn borst. Het zwaard sneed moeiteloos door mijn kleren heen en raakte mijn huid. Mijn lichaam trilde van de pijn, maar ik kon niet bewegen door zijn bevel.
Alaric stopte toen het zwaard onder mijn borst kwam. De tijd leek stil te staan. Ik hield mijn adem in en smeekte hem met mijn ogen om me te laten gaan, me te laten leven.
„Doe het," drong Nora aan.
Alaric schudde zijn hoofd, hij zag er gekweld uit. Ik was tenslotte zijn partner. Als ik pijn leed, leed hij ook. Ik vroeg me af hoe hij me zo kon kwetsen. Misschien was het het leidersbloed dat door zijn aderen stroomde.
We wisten allebei dat me afwijzen onze band niet zou verbreken. Vanwege zijn afkomst, als zoon van de leider, waren we voor het leven aan elkaar verbonden. Alleen mijn dood zou hem echt van me bevrijden.
Even flitste er bezorgdheid in zijn ogen, maar toen werden ze weer meedogenloos. Voor ik kon knipperen, dreef hij het zwaard in mijn borst en doorboorde mijn hart.
Een explosie van pijn schoot door me heen, waardoor ik schokte. Het zilveren zwaard verbrandde mijn vlees en veroorzaakte overal ondraaglijke pijn. Mijn mond opende zich in een geluidloze schreeuw.
Alaric trok het zwaard eruit en ik zakte als een lappenpop in elkaar.
Terwijl de pijn door me heen raasde, hoorde ik onduidelijke stemmen om me heen praten. Ik voelde dat iemand me optilde, en toen leek het alsof ik viel, eindeloos viel, tot ik botten hoorde breken en alles zwart werd.
