Waarom ik je haat
Auteur
Autumn Ferris
Lezers
381K
Hoofdstukken
58
“Achter elke haat schuilt een liefde die te gevaarlijk is om te vergeten.”
Susan denkt dat de kou de veiligste plek is om zich voor haar verleden te verbergen. In de ijzige wildernis van Alaska bouwt ze een leven op dat kalm, beheerst en veilig aanvoelt. Dan stort Xavier zich in haar wereld, met zijn scherpe kantjes, stille intensiteit en een aanwezigheid die niet te negeren valt. Onder het noorderlicht en de eindeloze sneeuw vliegen de vonken over waar geen van beiden ze verwacht. De aantrekkingskracht groeit samen met onuitgesproken waarheden, en elk gedeeld moment voelt zowel spannend als gevaarlijk. Ze cirkelen om elkaar heen met humor, warmte en aarzeling, tot elkaar aangetrokken door iets dat dieper gaat dan angst. Maar bevroren harten kraken luidruchtig, en sommige geheimen branden heter dan de kou. Als overleven eerlijkheid vereist, kan de band dan de dooi overleven?
Hoofdstuk 1
SUSAN
Er klinkt gelach in de ruimte. Ik kijk op van mijn computerscherm. Het licht schijnt nog steeds op mijn bril. Ik kijk de gang door, voorbij mijn kleine kantoortje. Het geluid is hard—luid, mannelijk en ongecontroleerd.
Ik kan makkelijk zien waar het vandaan komt.
Een groep mannen staat rond een bureau, hun schouders schokken terwijl ze lachen. Het bureau is van Xavier Kama. Natuurlijk is het dat.
Hij staat, en lacht mee met de groep. Zijn handen bewegen op een manier die duidelijk maakt waar ze het over hebben. Grof. Geen verrassing. Mannenpraat.
Ik blaas hard uit. Ik duw mezelf weg van mijn bureau. Ik strijk met mijn handen over de voorkant van mijn grijze knielange rok. Mijn blouse—met een babyblauwe V-hals—voelt plotseling te zacht voor hoe ik me voel.
Ik recht mijn rug. Ik klap mijn laptop dicht. Ik schuif hem harder dan nodig in mijn tas.
Ik stap naar buiten. Mijn hakken klikken op de tegelvloer. Ik loop langs hen zonder te stoppen.
'Zouden jullie playboys alsjeblieft wat zachter kunnen doen?' zeg ik. Mijn stem is scherp. 'Dit is een werkplek. Geen studentenhuis. Hoewel ik zeker weet dat jullie dat voortdurend door elkaar halen.'
Het gelach stopt meteen. Stilte vult de ruimte. Het voelt erg ongemakkelijk aan.
Ik kijk niet naar hen. Dat hoeft ook niet. Ik voel hun ogen me volgen als ik passeer. Ik hoor hun zachte stemmen weer beginnen achter me—laag, geamuseerd en ongestoord.
Ik bereik de lift. Ik druk op de knop en wacht. De deuren schuiven open met een zacht geluid. Ik stap naar binnen.
Ik hoef me niet om te draaien om te weten dat hij me gevolgd is. Ik voel hem voordat ik hem zie.
Xavier leunt tegen de muur. Hij ziet er nonchalant uit en lijkt tevreden met zichzelf. Hij gaat tussen mij en het bedieningspaneel staan. Zijn armen heeft hij gekruist over zijn borst. Zijn spieren bulken bijna uit zijn overhemd. Zijn goudkleurige ogen schitteren van speelsheid.
'Hmm,' zegt hij glad. 'Ik wist altijd al dat je seksueel gefrustreerd was, Susie Q, maar ik had niet door dat je ook bang was voor het onderwerp.'
Ik vernauw mijn ogen. Ik stap naar voren om langs hem heen te leunen en druk hard op de knop voor de begane grond. Mijn schouder raakt zijn borst. Mijn haar glijdt van mijn schouder en raakt zijn arm. Ik vang het op—de geur.
Zijn geur.
Kokos. Palmboom. Iets warms en strandachtigs. Het raakt me hard.
Ik sluit mijn ogen. Ik adem te diep in. Ik heb er meteen spijt van. Mijn zenuwen voelen elektrisch. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik ga rechtop staan. Ik stap achteruit. Ik kijk naar de liftdeuren. 'Moet je altijd als een mannelijke hoer ruiken op het werk, Xavier?'
Hij trekt een wenkbrauw op. Een glimlach verschijnt op zijn lippen. 'Echt? Als ik het niet beter wist, zou ik denken dat je lekker vond wat je rook. Je nam de tijd om weer overeind te komen. Niet dat ik klaag. Gezichten verdwijnen als konten omhoog gaan.'
Hij duwt zich van de muur af net als de liftdeuren openschuiven. Zijn handen gaan naar zijn zakken. Hij loopt naar buiten alsof hij het gebouw bezit.
'Klootzak,' zeg ik zacht, terwijl ik snel langs hem loop.
Ik trek mijn telefoon uit mijn zak. Mijn duimen bewegen snel over het scherm terwijl ik mijn zus een bericht stuur.
Susan
Zeg me alsjeblieft dat je vrij bent voor de lunch. Ik heb een pauze nodig. En een drankje. Of misschien een schep.
***
Mindy's grijnst breed terwijl ze naar voren leunt. Haar ellebogen rusten op de rand van de cafétafel. Haar ijsthee maakt het servet dat ze eromheen gewikkeld heeft nat. Ze kijkt naar me alsof ik haar favoriete tv-programma ben en ze al weet wat er gaat gebeuren.
'Dus, laat me dit even goed begrijpen,' zegt ze. Ze roert langzaam met haar rietje in haar drankje. 'Hij ruikt als een mannelijke hoer—jouw woorden—en je herinnert je nog steeds de exacte geur?'
Ik rol met mijn ogen, maar ik kan mijn lach niet tegenhouden. 'Het is niet alsof ik het wil onthouden. Het is gewoon... sterk. Kokos en palmbomen. Alsof hij gebaad heeft in een tropische vakantie.'
Mindy trekt haar wenkbrauwen op. Ze slurpt langzaam. 'Je zegt dat je hem haat,' zegt ze. Haar stem is licht maar streng. 'Maar je herinnert je welk geurtje hij draagt. Dat is geen haat, Susan. Dat is voorspel.'
Ik verslik me bijna in mijn water. 'Serieus?!'
Ze knikt, lachend. 'Hij volgde je de lift in en leunde toen tegen de muur alsof hij poseerde voor een kalender. Hij wil je wereld op zijn kop zetten, absoluut honderd procent. En met de manier waarop je nu bloost...' Ze wijst met haar rietje naar mijn gezicht. 'Denk ik dat jij ook wel een hapje van hem wilt.'
Ik druk een hand tegen mijn borst. Ik doe alsof ik beledigd ben. 'Dat wil ik zeker niet. Ik bedoel, ja, hij is leuk om te zien. Dat geef ik toe. Maar op het moment dat hij zijn mond opendoet? Dan voel ik me meteen niet meer tot hem aangetrokken. Zijn persoonlijkheid is als een koude douche.'
Mindy snuift. Ze morst bijna haar drankje. 'O,mijn god, Susan.'
'Ik meen het,' zeg ik. Ik leun achterover in mijn stoel. 'Hij is doet alleen maar aan tevreden grijnsjes en arrogante oneliners. Het is alsof hij denkt dat hij Gods geschenk aan vrouwen is.'
'Nou,' zegt ze. Ze zet haar glas neer en kijkt op haar horloge. 'Je weet hoe je dat kunt oplossen.'
Ik knijp mijn ogen dicht. 'Niet doen.'
Ze grijnst. Ze ziet er gemeen en vermaakt uit. 'Geef hem een voorproefje.'
Mijn mond valt open. Ik voel mijn gezicht warm worden. De hitte trekt omhoog in mijn nek en in mijn oren. 'Mindy!'
Ze staat al. Ze gooit een paar biljetten bovenop de rekening. 'Wat kan ik zeggen behalve graag gedaan, zus.' Ze knipoogt. Ze slingert haar tas over haar schouder en huppelt weg. Ze laat me rood en sprakeloos achter.
Ik zit daar voor een moment. Ik staar naar mijn halflege glas en probeer de blos van mijn wangen te laten verdwijnen. Ik wist waar ik om vroeg toen ik haar een bericht stuurde. Mindy is altijd al brutaal geweest. Degene die in chaos duikt en er op de een of andere manier uitkomt met perfect haar en een nieuw verhaal om te vertellen.
Ik ben geen preuts type. Ik heb seks gehad. Ik heb relaties gehad.
Maar ik doe niet aan vrijblijvend. Ik doe niet aan roekeloos. Ik heb normen. Eisen. Zoals daten. Zoals vertrouwen. Zoals niet emotioneel allergisch zijn voor kwetsbaarheid.
Mindy heeft zo haar wilde periodes gehad. Ze heeft de onenightstands beleefd. Ze heeft de spontane roadtrips en de 'oeps, ik heb een vreemde gekust' momenten meegemaakt. Maar nu is ze verloofd met Greg. Ze plannen een Valentijnsbruiloft volgend jaar. Ze is tot rust gekomen. Grotendeels.
Ik check hoe laat het is en zucht. Ik moet terug naar kantoor. Onze baas gaat vandaag de opdracht voor de Valentijnsspecial aankondigen.
Twee journalisten, niet één. Dat heeft ze ons verteld. Zodra de namen bekend zijn, zouden de rest van de details volgen.
En ik weet al waar ik op hoop.
En ook waar ik bang voor ben.
Want als Xavier Kama's naam naast de mijne op die opdrachtlijst komt te staan, moet ik misschien echt Mindy's schop lenen.
