Hell's Riders MC
Auteur
Amanda Deckard
Lezers
1,6M
Hoofdstukken
24
Hoofdstuk 1.
Boek 1: Mayhem’s Princess
MIA
. . „Vuile hoer!“ schreeuwde hij terwijl hij me sloeg.
Ik probeerde zijn vuisten af te weren, maar hij was veel sterker. Ik deinsde terug, maar hij kwam achter me aan.
„Alsjeblieft, Caleb,“ smeekte ik terwijl hij me bleef slaan.
„Wil je met andere mannen praten? Niemand zal je ooit willen. Ik zal je laten zien wat er met slechte mensen gebeurt.“ Hij stond dreigend over me heen, klaar om door te gaan.
Mijn ogen vielen bijna dicht terwijl ik probeerde bij bewustzijn te blijven. Ik wilde opgeven en bij mijn moeder zijn, om geen pijn meer te voelen. Ik schrok toen hij mijn jurk openscheurde.
„Nee, Caleb. Stop, alsjeblieft, ik hou van je!“ Ik sloeg met mijn handen, maar kon hem niet tegenhouden.
Nadat hij klaar was, deed alles pijn.
Terwijl ik het bewustzijn verloor, voelde ik hoe iemand me optilde en op een bed legde.
Ik zag een zacht licht. Moest ik erheen gaan? Ik wilde wel. Ik bewoog ernaar toe, maar stopte toen. Iets klopte niet... Ik wist dat ik hier moest blijven... maar het licht voelde fijn.
„Mevrouw, kunt u me horen? Mevrouw, kunt u me uw naam vertellen?“ vroeg een stem van ver weg.
„Mia... Mia Rodgers,“ fluisterde ik zachtjes.
En toen werd alles zwart.
BOBBY
. . . . . .
TWEE DAGEN LATER
'Wanneer vertelt iemand me eindelijk waar mijn dochter is?' riep ik tegen de verpleegster.
'Meneer, wilt u alstublieft kalmeren en gaan zitten, anders moet ik u vragen te vertrekken.'
'Ik kalmeer niet en ik ga niet zitten. Ik kreeg midden in de nacht een telefoontje dat mijn Mia hier is. Het heeft me twee dagen gekost om hier te komen vanuit Zuid-Californië, en ik wacht geen seconde langer. Waar is ze?' Ik balde mijn vuisten terwijl ik toekeek hoe ze haar bril rechtzette en een papier op haar bureau bekeek.
Ze zuchtte. 'Goed dan. Neem de lift naar de vijfde verdieping en volg de borden naar de IC. Ga links, dan rechts. Haar kamer is 217A.'
'Bedankt,' zei ik, terwijl ik wegrende in de richting die de verpleegster me had gewezen.
De lift was zo traag dat ik dacht dat ik door het plafond zou gaan voordat hij op de juiste verdieping aankwam. Ik ging links en toen rechts, zoals de verpleegster had gezegd. Eindelijk zag ik kamer 217A.
Ik haalde diep adem en opende de deur. Daar lag mijn prinses in een ziekenhuisbed met een slangetje in haar neus, een gips om haar arm en blauwe plekken in haar gezicht.
Ik ging naast haar op het bed zitten en pakte haar hand. Haar vingers voelden zacht en koud aan. Haar ogen waren gesloten. Voor het eerst in tien jaar liet ik mijn tranen de vrije loop.
'Meneer, hallo, ik ben dokter Taylor. Ik heb voor uw dochter gezorgd tijdens haar verblijf hier.' Een jonge, magere man die eruitzag alsof hij net uit de collegebanken kwam, kwam binnen.
'Ik ben Bobby. Alstublieft, wat is er met mijn dochter gebeurd?' Ik probeerde mijn stem onder controle te houden, niet willend huilen voor hem. Ik moest sterk zijn voor Mia, zelfs als ze me niet kon horen.
'Aangenaam kennis te maken, meneer. Ze is hier twee nachten geleden binnengekomen.' Dokter Taylor pauzeerde, sprak rustig en keek me recht aan.
Dat moest ik waarderen. Veel mannen zouden me niet aankijken, vooral niet als ik zo van streek ben.
'Ze is ernstig gewond geraakt. Vier van haar ribben zijn gekneusd, en ze heeft veel bloed verloren, zowel door de klappen als door een grote snee op haar borst. Haar rechterarm is op twee plaatsen gebroken, en ze heeft mogelijk later een operatie nodig. Dat hangt af van hoe ze herstelt.'
Dokter Taylor stopte opnieuw en legde zijn hand op mijn schouder. 'Ook, meneer, het spijt me u dit te moeten vertellen, maar we hebben aanwijzingen gevonden dat ze is verkracht. Het spijt me oprecht.'
Ik maakte een woedend geluid, en de dokter deed een stap achteruit. Ik ontspande mijn vuisten. Ik wilde degene die mijn prinses pijn had gedaan te grazen nemen. Ik haalde diep adem. Ik moest kalm blijven - als ze me weg zouden sturen, kon ik mijn prinses niet helpen, en ze had me nodig. Na al die tijd zou ik haar niet in de steek laten.
'Bedankt, dokter, dat u voor mijn prinses zorgt.' Ik stond op en stak mijn hand uit.
'Geen dank, meneer. Het is mijn werk. Ik kom later terug om haar te controleren. Ze zou binnenkort wakker moeten worden.' Hij schudde mijn hand stevig, wat me imponeerde aangezien ik twee keer zo groot was als hij. Hij liet ons alleen.
'Prinses, het spijt me zo dat dit is gebeurd. Het spijt me dat ik er niet was om je te beschermen. Ik ben er nu. Je vader is hier.'
Ik ging weer zitten en pakte haar hand vast. Ik kuste het zachtjes terwijl er een traan viel. In de hoop dat ze me kon horen, ook al was ze niet wakker, vertelde ik over de club en enkele van de jongens. Mason, mijn rechterhand, was Mia's oom. Mia had mij en Mason om haar vinger gewonden sinds ze geboren was. Ik had hem een uur geleden gebeld om te vertellen wat er was gebeurd. Hij was onderweg.
'Ik hou zoveel van je, prinses. Het spijt me dat ik er de laatste tijd niet voor je ben geweest. Ik zei dit niet vaak toen je opgroeide, na de dood van je moeder, maar je lijkt sprekend op haar. Mia, je moeder zou zo trots op je zijn. Ik ben ook trots op je, prinses.' Ik streek haar haar uit haar gezicht, hopend dat ze me een teken zou geven dat ze me had gehoord, maar ze bleef stil.
We bleven zo een paar uur, zij slapend en ik zachtjes pratend, tot de deur plotseling openging.
Mason stormde de kamer binnen, klaar om te vechten, maar stopte toen hij onze prinses zag slapen met een gips om haar arm, het slangetje in haar neus, en blauwe plekken in haar gezicht. Hij liep langzaam naar me toe, zonder zijn blik van haar af te wenden.
Ik begreep het. Ik was zo geweest sinds ik hier aankwam.
'Bobby, wat is er gebeurd? Wie heeft dit gedaan?' Mason ging in de stoel naast het bed zitten.
'Ik weet het niet. Ze is nog niet wakker geworden.' Ik wreef over mijn gezicht, mijn ogen moe van de lange rit en het zien van mijn prinses in deze toestand. 'De dokter zei dat ze ernstig gewond is geraakt, en ze heeft een wond op haar borst. Ze heeft veel bloed verloren. Ze heeft mogelijk een operatie nodig aan haar arm. Die is op twee plaatsen gebroken. Vier ribben zijn gekneusd.'
Ik voelde me misselijk bij wat ik hem nog moest vertellen.
Mason steunde me altijd, en deze keer was niet anders. Hij leunde naar voren en keek me recht aan. 'Wat nog meer, broer?'
Ik haalde diep adem en keek naar mijn prinses, toen terug naar Mason.
'De schoft die haar pijn heeft gedaan, heeft haar ook verkracht.' Ik kon niet geloven dat ik dit moest zeggen. Na wat er met Angel was gebeurd, had ik gezworen dat dit mijn prinses niet zou overkomen.
'Wie heeft dit gedaan?' Mason sprong op, woede in zijn stem.
'Ik weet het niet,' zei ik grimmig, 'maar we gaan erachter komen.'
