Het Universum van Discretie: Assets - De Film
Auteur
Michael BN
Lezers
24,0K
Hoofdstukken
8
Austin is een dief die zijn zinnen heeft gezet op de perfecte slag: Scott Harding. Het plan is simpel: in zijn buurt komen, zijn vertrouwen winnen en als een rijk man weglopen. Maar hoe meer tijd hij met Scott doorbrengt, hoe moeilijker het wordt om door te zetten. Gevoelens hoorden niet bij de klus, en nu zit Austin gevangen tussen zijn hart en zijn volgende grote buit. Wanneer de grens tussen zwendel en een echte connectie vervaagt, zal hij dan alles op het spel zetten voor de liefde, of pakt hij het geld en gaat hij er vandoor?
Eén
Ik had al vrij snel door dat stelen van een instelling veel moeilijker was dan stelen van een persoon. Bovendien had je voor een goede kraak meestal een team nodig, en ik werkte liever alleen.
Maar zelfs de beste solisten kunnen een hoop tijd besparen door een tussenpersoon in te schakelen. In het begin probeerde ik mijn eigen doelwitten voor te bereiden, maar dan was ik altijd meer geld kwijt dan ik daadwerkelijk verdiende.
Rex was de beste tussenpersoon van de stad, en zolang hij zijn deel kreeg, maakte het hem niets uit dat ik het specifiek op homomannen had gemunt.
„Wat heb je voor me, baas?“ vroeg ik, terwijl ik in de zitnis gleed.
Rex ontving alleen mensen op afspraak en stond erop om altijd in 'The Room' af te spreken.
„Noem me niet zo! Ik ben niemands baas,“ beet hij me toe.
Timmy had me al vroeg geleerd dat als je Rex geen „baas“ noemde, je de rotklusjes kreeg. Rex bladerde door zijn mappen en haalde er drie uit. De rest legde hij opzij voordat hij een cappuccino bestelde.
„Tweeënvijftig, New York, zeventigduizend,“ zei hij terloops, terwijl hij de map voor me op tafel gooide. Rex geloofde niet in ook maar iets digitaals.
Ik opende de map en trok een gezicht. Zeventigduizend? Ik was niet bepaald een kruimeldief meer. Was dit de voorbereiding überhaupt wel waard?
„Zesenveertig, LA, honderdtwintigduizend.“ Verdomme, deze man leek precies op mijn oom Norbert. Dat ging hem echt niet worden!
„Vierenzeventig, Miami, driehonderdduizend.“ Verwachtte hij nou serieus dat ik iemands opa ging beroven?
„En...?“ vroeg ik, terwijl ik ongeduldig met mijn vingers op tafel tikte. „Heb je niet iets... groters?“
Hij staarde me aan, het leek wel een eeuwigheid, en ik raakte een beetje in paniek. Toen gooide hij nog een map voor me neer en zei: „Je bent niet klaar voor het grote werk!“
De bijgevoegde foto overrompelde me compleet. De man zag er geen dag ouder uit dan veertig en was, bij gebrek aan een beter woord... hot!
„Wie is dit?“ fluisterde ik.
„De belangrijkste vraag is: heb jij het in je om bij zijn geld te komen?“ vroeg Rex, terwijl hij een slok van zijn koffie nam.
Ik keek hem niet-begrijpend aan.
„Je noemt jezelf een veteraan, maar je vist in een sloot, terwijl je de oceaan ernaast niet eens ziet.“
Rex draaide de map weer naar zich toe en bladerde door de pagina's. „Dit doelwit vereist weken aan voorbereiding en een flink startkapitaal.“
Hij draaide de map weer naar mij toe, open op een pagina die de mogelijke buit beschreef. Het geldbedrag was duizelingwekkend.
„Je zult diep moeten binnendringen in zijn persoonlijke ruimte. Waarschijnlijk zelfs in zijn bed!“ Rex vertrok geen spier, maar hij probeerde me duidelijk af te schrikken.
Ik was de mogelijkheden nog aan het verwerken toen hij de map dichtklapte. „Zoals ik al zei, je bent niet klaar voor het grote werk.“
„Ik doe het!“ zei ik enthousiast. Als me dit lukte, hoefde ik nooit meer te werken!
***
De sleutel om dicht bij rijke mensen te komen, was er zelf rijk uitzien. Rex had gelijk gehad over dat startkapitaal, dus ik was blij dat ik een appeltje voor de dorst had bewaard.
Na het bedenken van een geloofwaardig achtergrondverhaal, besteedde ik veel tijd aan het bestuderen van de favoriete plekken en hobby's van mijn doelwit. Als ik dicht bij hem wilde komen, moest ik zijn „taal“ spreken.
Rex had een gehuurde Porsche geregeld en me in contact gebracht met een kledingstylist. Was dit hoe het voelde om eruit te zien als een miljoen? Ik zou hier zeker aan kunnen wennen... heel snel zelfs!
Het eerste wat mijn mentor me leerde, was dat de makkelijkste manier om iemands aandacht te trekken is door je beste kanten te laten zien. Omdat iedereen in deze privéclub toch al steenrijk was, zou geld alleen niemand imponeren.
In plaats daarvan gokte ik erop dat een maand intensief trainen in de sportschool zijn vruchten zou afwerpen. Mijn doelwit lag meestal te ontspannen bij het zwembad op het dakterras van de club.
Ik zou subtiel moeten flirten, want hij hield er niet van als anderen wisten dat hij ook gasten neukte. Uit Rex' onderzoek bleek dat eerdere minnaars altijd werden voorgesteld als zakenrelaties.
En daar was hij... mijn wandelende spaarpot! Hij had een slank, zongebruind lichaam onder zijn openhangende badjas.
Zijn ogen zaten verstopt achter een designerzonnebril terwijl hij aandachtig naar zijn telefoon keek. Dit was ook de eerste keer dat ik de torque om zijn nek zag—het was naar verluidt onmogelijk om zonder dat sieraad bij zijn bankrekeningen te komen.
Ineens werd ik zenuwachtig. Moest ik echt met deze gast naar bed om zijn geld te krijgen?
Daar bestond een woord voor, en ik wist niet zeker of ik wel zo over mezelf wilde denken. Maar mijn twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik dacht aan het aantal nullen in zijn dossier.
Mijn plan was simpel: blijf cool en afstandelijk. Ik zou net doen alsof ik gewoon het zoveelste nieuwe clublid was, dat even een snelle duik nam voordat hij naar zijn werk ging.
Ik zou hem precies genoeg uitdagen om te zorgen dat hij de eerste stap zette. Het achtergrondverhaal dat ik had verzonnen maakte duidelijk dat ik lang niet zo rijk was als hij. Hij moest het gevoel hebben dat hij de touwtjes in handen had, als ik dit wilde laten slagen.
Ik gooide mijn spullen op een ligstoel bij hem in de buurt en liep langzaam naar de rand van het zwembad. Daarna draaide ik tactisch mijn achterkant naar hem toe en boog voorover om te voelen hoe warm het water was.
Eenmaal in het zwembad keek ik niet eens zijn kant op terwijl ik aan mijn zorgvuldig geoefende schoolslag begon. Na zes baantjes klom ik theatraal via de metalen trap weer naar boven, terwijl ik een tevreden zucht slaakte.
Ik had geen flauw idee of hij me überhaupt had opgemerkt. Ik droogde me langzaam af en spande mijn spieren veel meer aan dan iemand normaal zou doen.
Precies op het juiste moment keek ik op mijn smartwatch en deed ik alsof ik schrok van de tijd. Het werkte verdomme nog echt ook!
Hij liet zijn zonnebril tot halverwege zijn neus zakken en keek me recht in de ogen. Ineens voelde ik mijn tepels hard worden en drukte mijn lul tegen de strakke stof van mijn zwembroek.
Wat de fuck?! Werd ik geil omdat ik zijn aandacht al had getrokken? Of was mijn brein gewoon opgewonden door de gedachte aan al dat geld?
„Kennen wij elkaar?“ vroeg hij, terwijl hij zijn hoofd iets schuin hield.
Werkte die openingszin serieus bij hem?
„Nee, volgens mij niet,“ antwoordde ik, terwijl ik casual probeerde te klinken. Hoe kan iemands gezicht zo perfect symmetrisch zijn?
„Hmmm,“ zei hij nadenkend. „Dus, ik heb jou hier niet eerder gezien?“
„Ik ben net lid geworden. Ik zocht een toevluchtsoord totdat ik mijn zaken in deze stad heb afgerond,“ antwoordde ik, terwijl ik nog eens op mijn horloge keek.
Hij deed zijn mond open om nog een vraag te stellen, maar ik kapte hem snel af. „Sorry, ik moet naar een afspraak en ik ben echt toe aan een koude douche.“
Ik zag zijn ogen twinkelen bij die laatste opmerking. Holy shit, het gebeurde weer! Had hij de bobbel in mijn zwembroek opgemerkt?
„Dan zie ik je nog wel, meneer...?“ Hij stak zijn hand uit om te schudden.
Ik pakte zijn hand stevig vast en zei: „Austin.“
„Zoals de stad in Texas?“ Hij glimlachte, maar stelde zichzelf niet voor. Wow, waar heeft hij die hagelwitte tanden vandaan?
„Eerder zoals de auto. Je weet wel, Austin Martin,“ zei ik met een veelbetekenende grijns.
„Ik neem aan dat je een Aston Martin bedoelt,“ antwoordde hij zachtjes. Zijn gezicht betrok, en ik raakte meteen in paniek.
Fuck, fuck, fuck! Tot zover mijn improvisatietalent! „Eindelijk iemand die verstand heeft van auto's!“ zei ik, en ik klonk veel zelfverzekerder dan ik me voelde.
„Ik gebruik dat trucje altijd om de saaie types eruit te filteren!“ Hij nam me van top tot teen op voordat hij reageerde. „Was jij niet laat voor je afspraak?“
Shit! Had ik nu officieel mijn eerste indruk verpest? Kon ik dit nog op de een of andere manier redden?
„Bedankt voor de herinnering, meneer...?“ Ik wilde dat hij uit zichzelf zijn naam zou geven.
„Scott. Scott Harding,“ zei hij, waarbij hij duidelijk een of andere reactie verwachtte.
„Aangenaam kennis te maken, meneer Harding,“ zei ik, en ik gaf hem een speels saluut in plaats van hem weer de hand te schudden.
Hij leek verbaasd dat ik zijn naam niet herkende. Toen ik naar de lift liep, riep hij me na: „Alsjeblieft, zeg maar Scott!“
