Discretion Universum: Stevens sci-fi-collectie
Auteur
Michael BN
Lezers
25,1K
Hoofdstukken
11
Geschreven door Steven Afon, de hoofdpersoon uit “The Desert Within”, verweven deze verhalen sci-fi elementen met romantiek en LGBTQ+ hoofdrolspelers.
Drie verhalen. Drie mannen die alles te verliezen hebben. Geschreven door Steven Afon—de niet al te betrouwbare verteller van The Desert Within—verweeft deze bundel sci-fi thema's tot hartverscheurende relatiedrama's. In Alternate Truth verbergt Mason een gevaarlijk geheim voor zijn baas, Elliott… en voor zichzelf. In The Ticket worstelt een stervende oude man met de herinnering aan een liefde die hem door de vingers is geglipt. En in Construct riskeert een man alles voor degene die hij niet kan loslaten, zelfs als de afloop onzeker is. Verleden, toekomst, nu—elk verhaal stelt dezelfde vraag: Hoever ga jij voor de persoon die het belangrijkst voor je is?
Alternate Truth: De Missie
MASON
Deze drie verhalen zijn opgedragen aan Isaac, de liefde van mijn leven. Zonder jou zouden ze nooit zijn geschreven. Ik heb jouw favoriet voor het laatst bewaard.
Steven
***
Ik viel op de grond, hield mijn hoofd vast en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. De wereld draaide oncontroleerbaar rond en ik kon niet voorkomen dat ik op het trottoir overgaf.
Na een moment om weer bij zinnen te komen, stond ik op en reciteerde de eerste taak op mijn lijst. Daarna laadde ik de capsule voorzichtig in de injector en drukte deze tegen mijn nek. De chemicaliën die door mijn aderen stroomden, gaven me meteen nieuwe energie.
Toen de mist in mijn hoofd begon op te trekken, richtte ik me op de volgende taak. Ik vond de locatie die ik zocht zonder veel moeite.
„Mag ik een pizza pepperoni, een glas water en het wifiwachtwoord, alsjeblieft?“ vroeg ik, proberend zo min mogelijk op te vallen.
De ober voerde mijn bestelling in op zijn apparaat en overhandigde me het wachtwoord. Ik had een bijna leeg restaurant gekozen omwille van de privacy.
Ik pakte een moderne mobiele telefoon uit mijn heuptas en maakte verbinding met het internet. Dit zou niet lang duren, maar ik moest wel voorzichtig zijn.
Elke kleine fout kon me verraden.
Ik legde de telefoon op mijn subverter, waardoor het scherm even knipperde voordat het bekende logo verscheen.
Eerste prioriteit: een identiteit. Een compleet nieuwe creëren kostte meer moeite dan het waard was. Gelukkig had ik de benodigde informatie meegenomen.
Na een paar keer tikken zat ik in het systeem. Daar was hij!
Ik verving zijn foto door de mijne en wijzigde al zijn persoonlijke gegevens, van zijn gewicht tot zijn academische prestaties.
Daarna had ik een digitale voetafdruk nodig die bij mijn coverstory paste. De subverter kon mijn sociale media-aanwezigheid antedateren. Het creëerde zelfs neppe volgersaccounts die zogenaamd op verschillende platformen op mijn berichten hadden gereageerd.
Officieel was ik nu Mason Ervine. Het enige wat nog restte, was geld regelen voor een thuisbasis en lunch.
***
Mijn missie leek simpel, maar dat was ze allerminst.
Ik had de taak gekregen om informatie te verzamelen over Elliott Prescott en verslag uit te brengen aan mijn superieuren. Ik was speciaal gekozen om in de smaak te vallen bij mijn doelwit en had genoeg informatie over hem gekregen om in zijn kring te infiltreren.
We wisten dat Elliott homo was, ook al was hij nog niet openlijk uit de kast gekomen. Ik vond de term beperkend, maar mijn persoonlijke mening was hier niet relevant.
Ik wist ook dat Elliott drie jaar geleden een diploma rechten had behaald. In tegenstelling tot de meeste van zijn klasgenoten was hij niet rijk geboren. Elliotts opleiding werd gefinancierd door een beurs van de prestigieuze Hayworth-familie.
De beurs dekte zijn collegegeld, levensonderhoud en voorzag hem zelfs van een appartement in het centrum. De meeste Hayworth-studenten gingen uiteindelijk voor het advocatenkantoor van de familie werken, en Elliott was daarop geen uitzondering.
Robert Hayworth was onlangs met pensioen gegaan, waardoor zijn zoon Joshua de leiding kreeg. Joshua was ambitieus en stond te popelen om zijn stempel te drukken op het kantoor dat zijn grootvader had opgebouwd.
Joshua was momenteel bezig een team van jonge, gedreven advocaten samen te stellen om zijn autoriteit te verstevigen.
Al snel selecteerde Joshua Elliott om de afdeling mensenrechten te vertegenwoordigen. Mij werd verteld dat Elliott een PA zocht. Die baan bemachtigen was de perfecte manier om mijn missie te voltooien.
Ik was bereid om elk middel dat ik tot mijn beschikking had in te zetten om het sollicitatiegesprek te knallen, zelfs als het betekende dat ik subtiel met hem moest flirten.
Na mijn nachtelijke injectie nam ik de inlichtingen nog één keer door. Ik had ze al lang uit mijn hoofd geleerd, maar me erop focussen was geruststellend.
Morgen was de grote dag. Zo veel mensen hadden hard gewerkt om mij hier te krijgen. Ik mocht het absoluut niet verpesten.
***
Niets van wat ik over Elliott Prescott had bestudeerd, had me kunnen voorbereiden op zijn oprechte charme en charisma.
Vanaf het moment dat hij mijn hand schudde, voelde ik een onverklaarbare herkenning. Dit was absurd, gezien waar ik vandaan kwam.
Ik observeerde hem terwijl hij met verschillende mensen communiceerde, van de lobby tot aan zijn kantoor. Hij straalde een bijna tastbare energie uit die een positieve impact leek achter te laten op iedereen die hij tegenkwam.
„Dus... Mason, waarom heb je besloten om voor deze baan te solliciteren?“ vroeg hij, met een moeiteloos zelfvertrouwen.
Zijn ogen leidden me even af.
„Ik ben een bedreven multitasker die er vreugde in vindt om anderen te helpen,“ antwoordde ik, proberend zo natuurlijk mogelijk te klinken.
Zijn ogen schitterden terwijl hij wachtte tot ik verder zou gaan.
„Zelfs als ik niet precies geknipt ben voor uw functie, meneer Prescott, denk ik dat ik nog steeds een verschil kan maken in uw succes.“
Hij lachte warm om mijn woorden en antwoordde: „Dat is waarschijnlijk het meest gepolijste antwoord dat ik ooit heb gehoord.“
Verdomme! Ik was gewaarschuwd dat hij niet hield van mensen die te veel slijmden. Ze hadden duidelijk ongelijk.
„Waarom probeer je het niet nog eens, maar laat je dit keer de formaliteiten achterwege. Waarom wil je echt voor Hayward & Co werken?“ vroeg Elliott, terwijl hij over zijn gladgeschoren kin wreef alsof hij een baard had.
Ik was nu volledig van mijn script af. Dit hoorde niet te gebeuren, maar aan de andere kant hoorde ik hier in de eerste plaats al niet te zijn.
Ik keek Elliott strak in de ogen en verzamelde mijn moed om hem het oprechtste antwoord te geven dat ik kon bedenken. Zijn glimlach was afleidend.
„Meneer Prescott, ik heb rekeningen te betalen en een studielening die me dreigt te laten verdrinken.“
Hij leunde voorover op zijn bureau, wat aangaf dat hij een en al oor was.
„Het salaris en de voordelen die bij deze baan horen, zouden voelen als het winnen van de jackpot,“ vervolgde ik. „Bovendien lijkt u me een behoorlijk goede kerel om voor te werken.“
Ik haalde diep adem en concludeerde: „Als u me een kans geeft, beloof ik dat ik me voor de volle honderd procent zal inzetten.“
Elliott wreef weer over zijn denkbeeldige baard, terwijl hij mijn antwoord overdacht.
„Ik heb elf mensen geïnterviewd voor deze functie,“ zei hij. „Maar niemand van hen had het lef om zo eerlijk te zijn als jij.“
Was dat een compliment?
„Ik ben een vroege vogel,“ zei hij, terwijl hij opstond en zijn jasje dichtknoopte. „Ik verwacht je hier stipt om half acht.“
Betekende dat dat ik de baan had?
„Dank u wel, meneer Prescott, hier zult u geen spijt van krijgen!“ zei ik, en schudde zijn uitgestoken hand.
„Ik heb het gevoel van niet,“ antwoordde hij met een grijns. „En noem me alsjeblieft Elliott.“
Holy shit, het is me gelukt!
***
Om kwart over zeven zat ik al aan mijn bureau.
Dit was mijn eerste dag en ik was vastbesloten om een goede indruk te maken. Ik had hier een eeuwigheid voor getraind, en nu kon ik eindelijk mijn vaardigheden in de praktijk brengen.
Ook al was mijn hoofdtaak het verzamelen van inlichtingen, ik was enthousiast over dit tijdelijke leven waarin het niet draaide om constant overleven.
Elliott kwam om tien voor half acht aan en was verrast om te zien dat ik er al was.
„Goedemorgen, Elliott,“ groette ik met mijn beste glimlach. „Je koffie staat op je bureau en ik heb je favoriete blauwe krijtstreeppak bij de stomerij gehaald voor je afspraak met meneer Sanchez om twaalf uur.“
Mijn nieuwe baas keek me geschokt aan en stotterde: „Hoe dan?“
„Ik heb rondgevraagd,“ loog ik. Ik had gisteravond mijn database doorgespit en alles gevonden wat ik nodig had om indruk op hem te maken.
Ik hoorde hem zachtjes „Holy fuck“ mompelen, waarna hij naar mij wees en zei: „Ik trakteer je vandaag op lunch.“
***
Elliott speelde wat met een caesarsalade, maar at niet veel. Hij leek in gedachten verzonken. Misschien was zijn afspraak niet goed gegaan.
Ik was voorbereid op allerlei vragen, maar halverwege de lunch stelde Elliott de vraag waarop ik had gehoopt.
„Vertel eens wat over jezelf, Mason. Waar kom je vandaan?“
Waarom wilde ik eigenlijk dat ik hem de waarheid kon vertellen?
„Ik ben geboren in Pittsburgh, maar nadat mijn moeder bij mijn vader wegging, belandden we in Port Morris, de Bronx.“
Mijn antwoord zorgde voor de reactie die ik verwachtte.
„Dat meen je niet!“ riep hij uit, terwijl hij zijn vork liet vallen. „Ik kom ook uit de Bronx!“
„Echt waar?“ zei ik, terwijl ik ongeloof veinsde.
„Ik zweer het!“ zei hij, terwijl hij zijn handen in de lucht stak. „Zonder de Hayward-beurs was ik daar waarschijnlijk nog steeds.“
En dat was mijn kans.
We brachten de rest van de lunch door met praten over onze jeugd. Zijn herinneringen waren echt; die van mij waren verzonnen verhalen, gebaseerd op echte plaatsen en gebeurtenissen. Ik had ze zo vaak geoefend dat ik ze uit mijn hoofd kende.
Hoe meer ik deelde, hoe meer hij openbloeide. Tegen de tijd dat hij om de rekening vroeg, was ik al uitgenodigd voor de lunch van de volgende dag.
***
De volgende drie weken werkte ik, kwam ik thuis, at ik avondeten en schreef ik mijn dagelijkse verslag. Na mijn avondinjectie stelde ik mijn apparaat in en stuurde ik mijn gedetailleerde inlichtingen naar mijn superieuren.
Hun enige reactie was een berichtje dat ze mijn informatie hadden ontvangen.
De eentonigheid van mijn nieuwe leven zou anderen misschien vervelen, maar ik vond troost in de voorspelbaarheid ervan. Ik gunde mezelf niet de luxe van vermaak, uit angst dat het mijn aandacht zou afleiden van de taak die voor me lag.
Eerlijk gezegd was de tijd met Elliott het leukste deel van mijn dag.
Ik moest mezelf er voortdurend aan herinneren om het me niet te comfortabel te maken. Mijn hele aanwezigheid hier was tenslotte gebaseerd op een leugen. Elliott mocht er nooit achter komen; de inzet was simpelweg te hoog.
Mijn routine werd in de war gegooid op een anders zo onbeduidende donderdag. Een van Elliotts vergaderingen was drie dagen vervroegd en hij had alle zeilen bij te zetten voor de voorbereiding.
Ik bood aan om te blijven. Ik besefte niet dat we tot ver na middernacht zouden doorwerken. Ik miste mijn avondinjectie en binnen een paar uur begonnen de symptomen van mijn aandoening de kop op te steken.
„Gaat het wel goed met je?“ vroeg Elliott, terwijl hij me bezorgd aankeek.
„Waarom niet?“ antwoordde ik.
Mijn linkerhand begon lichtjes te trillen. Technisch gezien kon ik een van mijn twee dagelijkse injecties overslaan, maar dat was niet aan te raden.
„Mason, je neus!“ riep Elliott uit, terwijl hij opstond van zijn bureau en me een doos tissues aanreikte.
Ik nam er een paar en veegde discreet mijn neus af. Ik had niet verwacht dat het bloeden zo snel zou beginnen.
Elliott bekeek me even stil voordat hij zei: „Ik heb dit eerder gezien. Ik ben niet hier om over je te oordelen, Mason, maar ik raad je ten zeerste aan om te stoppen.“
Door zijn woorden raakte ik compleet in de war.
„Het is toch niet vanwege de werkstress, hè?“ vroeg hij. „Ik weet dat sommige juniors het gebruiken om de hele nacht wakker te blijven.“
Ineens begreep ik wat hij bedoelde.
„Elliott, ik gebruik geen cocaïne. Ik onderga een medische behandeling die soms vervelende bijwerkingen heeft,“ legde ik uit, de enige logische smoes bedenkend die me ter plekke te binnen schoot.
Hij ging weer zitten, leunend over zijn bureau. „Het spijt me zo! Het is toch niets ernstigs, hoop ik.“
„Het komt helemaal goed met me! Ik hou alleen liever werk en privé gescheiden,“ zei ik.
„Ga alsjeblieft naar huis en rust uit,“ drong Elliott vriendelijk aan. „Ik rond de boel hier af en zie je morgenochtend.“
Dat scheelde niet veel!
