Vechten voor wat van mij is
Auteur
Nylita Maxwell
Lezers
2,8M
Hoofdstukken
98
Hoofdstuk Een.
ALINA
'Moet je echt weg?' vroeg ik, terwijl ik aan de arm van mijn broer trok. Hij en de toekomstige alfa stonden aan de rand van het bos rond ons huis.
Damien woelde door mijn haar met een brede grijns. 'Maak je geen zorgen, kleintje. We zijn over twee jaar terug,' zei hij voordat hij me stevig omhelsde.
Ik fronste en stampvoette. 'Het is niet eerlijk! Ik wil mee!' riep ik, waardoor mijn ouders lachten en hun hoofd schudden.
'Lina, lieverd, ze gaan trainen om deze roedel in de toekomst te leiden. Het is heel belangrijk, schatje,' zei mijn moeder, leunend tegen papa met een droevige blik op haar gezicht.
Alexander omhelsde me stevig. 'Maak je geen zorgen, Alina. Voor je het weet zijn we terug,' zei hij, terwijl hij me losliet en zijn spullen pakte.
'We zullen je veel verhalen vertellen over de training en je meer dingen leren,' voegde hij toe terwijl Damien richting de bomen liep.
Ik begon te huilen. Ik wilde niet dat ze me achterlieten. Ze waren mijn beste vrienden. Mijn beschermers. Ik keek toe hoe ze bij me wegliepen.
Net toen ze de rand van het bos bereikten, stopte Alex, liet zijn tas vallen en rende terug naar mij.
Hij omhelsde me stevig en fluisterde: 'Ik kom terug, mijn kleine sterrenlicht. Dat beloof ik,' voordat hij en mijn broer in het bos verdwenen voor hun training.
Ik schrok wakker in bed.
Ik haatte het om te dromen over de dag dat mijn broer en alfa vertrokken. Het was eigenlijk de dag waarop mijn sociale leven ten einde kwam. Met hen weg, besefte ik dat ik de meest gehate persoon in de Midnight-roedel was. Tenminste onder de kinderen van mijn leeftijd.
Ik gaapte en zette mijn wekker uit, kreunend terwijl ik uit bed stapte. Ik wist dat ik snel moest zijn als ik een goede ochtend wilde hebben. Ik zuchtte terwijl ik om me heen keek in mijn slaapkamer.
Heb je ooit het gevoel gehad dat je niet thuishoorde in de wereld waarin je leefde? Ja.
Alsof er iets heel belangrijks ontbrak in je leven? Ook ja.
Je voelde je misplaatst, maar had toch het gevoel dat er één plek was waar je... paste. Ja, soms. Vooral als ik alleen was.
Zo voelde ik me elke dag in de magische wereld waarin ik leefde.
Ik wist wie ik was, een mens die tussen de sprookjes leefde, en ik was oké met mijn leven. Ik voelde alleen dat er iets ontbrak in mijn leven.
Iets diep vanbinnen vertelde me dat ik meer was terwijl ik naar het bos rond mijn huis keek.
In de Midnight-roedel die ik mijn thuis noemde, was ik de enige mens. Een mensenkind dat achttien jaar geleden door hun bèta was gevonden midden in de winter.
Ik was opgevoed door het verbonden bèta-paar van de Midnight-roedel als een van hun eigen kinderen, maar ik wilde nog steeds begrijpen waarom ik hier was. Waar ik vandaan kwam en waarom ik was achtergelaten. Ik wist dat het bos mijn antwoorden had en veel meer, maar ik wist dat ik er niet bij kon komen.
Ik haalde diep adem terwijl ik naar het plafond van mijn slaapkamer keek.
De verhalen die ik had gehoord over het bos rond ons huis spookten door mijn hoofd. Ik kende de gevaren die in de bomen leefden. Toch wilde ik weten wat er voorbij was.
Ik wist dat ik als mens geen schijn van kans maakte tegen alles wat in die bomen leefde, maar ik was vastbesloten om op een dag voorbij ze te gaan.
Ik wilde meer zien dan alleen de plek waar ik niet echt thuishoorde.
Ik wilde antwoorden op waarom mijn echte ouders me hadden achtergelaten. Niet weten wat er voorbij het bos was, zorgde er alleen maar voor dat ik harder werkte om sterker te worden. Mijn lichaam en geest te trainen om beter te zijn, al was het maar voor mezelf.
De dag dat ik erachter kwam dat ik gewoon mens was, was de dag dat ik wist dat ik twee keer zo hard moest werken als iedereen.
*flashback*
Ik probeerde nog steeds stiekem het bos achter ons huis in te glippen, maar mijn broer en de zoon van de alfa betrapten me. Het was gênant om door mijn broer terug het huis in gedragen te worden. Ik was pas 15 jaar oud, maar Damien was nog steeds groter dan ik.
'Hou op met spartelen, Lina,' zei Damien boos terwijl hij me stevig tegen zijn borst hield.
'Laat me los! Ik wil mijn wolf vinden!' schreeuwde ik tegen hem, terwijl ik probeerde hem te slaan en te schoppen terwijl hij met me vocht.
'Genoeg! Alina, naar binnen,' riep de strenge stem van mijn vader, waardoor ik stopte met worstelen tegen Damien.
'Wees niet te hard voor haar, jongens. Lina wil gewoon meer zien dan alleen deze gronden,' zei Alexander, de zoon van de alfa en Damiens beste vriend, terwijl ik langzaam mijn huis binnenliep.
Ik was blij dat hij het voor me opnam.
Mama zat in de woonkamer toen ik binnenkwam, er erg verdrietig uitziend. Ik was huilend naar haar toe gerend, vragend om de antwoorden die ze me niet hadden willen geven.
Ik had in een wolf moeten veranderen. Ik had op zijn minst mijn wolf moeten horen. Ik was anders, en ik vond dat niet leuk.
Toen vertelden mijn ouders me de waarheid. Mama had een reden nodig om te leven, en papa had me naar haar gebracht, in de hoop dat ze me als haar eigen kind zou zien.
Ik huilde een week lang daarna, zonder mijn kamer te verlaten voor wat dan ook. Ik moest het zelf accepteren, en dat deed ik.
*einde flashback*
Ik weet al sinds mijn vijftiende dat ik eigenlijk 'opgepikt' ben. De dag waarop ik op zijn minst mijn wolf had moeten horen. Ik had er geen, en zou er nooit een hebben.
Ook al wist ik dat ik niet echt veel kans zou maken tegen het kwaad in deze wereld, ik wilde toch gaan. Ik wilde uitvinden waar ik vandaan kwam.
Ook al mocht ik niet het omringende bos in, de bomen waren speciaal voor mij. Ze riepen naar me als ik dichtbij was, bijna zingend, proberend me in hun diepten te trekken.
Mijn familie had me allemaal verteld dat het te gevaarlijk voor me was om er alleen in te gaan. Niet dat ze me er met iemand mee naartoe zouden nemen om me te beschermen.
Ik was maar een mens.
Ik was geen weerwolf zoals zij. Ik was de vreemde eend in de bijt in deze wereld die ik mijn thuis noemde, en het maakte dat ik meer wilde. Ik wist dat ik niet zo sterk was als de wezens die 's nachts jaagden, maar ik was vastbesloten om ervoor te zorgen dat ik mezelf kon verdedigen in een gevecht als dat nodig was.
Mijn moeder was zo bang om me te verliezen dat ze me grotendeels in de open roedelgronden had gehouden. Het kon haar niet schelen dat ik het grootste deel van mijn tijd had besteed aan trainen. Ze zag niet dat ik had geprobeerd om er in ieder geval voor te zorgen dat ik met iemand de bekende delen van het bos in kon gaan.
Ik wilde niet compleet nutteloos zijn. Ik kon nog steeds tenminste voor mezelf vechten. Ik wilde op zijn minst aan mezelf bewijzen dat ik niet weerloos was. Ik had tenminste de kans gehad om met twee van de beste vechters in de roedel te trainen tijdens mijn opgroeien.
De toekomstige alfa, Alexander, had me geholpen trainen samen met mijn broer, Damien. Ze leerden me alle basisprincipes van het vechten en hoe ik mezelf op zijn minst kon beschermen tegen gevaar.
Het had me een jaar gekost om hen te overtuigen, maar toen ik dat deed, hielpen ze me mezelf te veranderen ten goede. Ze hadden mijn behoefte begrepen om op zijn minst te weten hoe ik mezelf kon verdedigen. Ze waren er altijd voor me geweest totdat ze oud genoeg waren om te vertrekken voor geavanceerde training.
Ik was de weg kwijt toen ze weggingen. Zonder hen in de buurt werd ik veel slechter behandeld dan voorheen. Ik had nooit beseft dat ze me hadden beschermd totdat ze er niet meer waren om me te beschermen tegen degenen die me hier niet wilden hebben.
Ze zouden de leiding over de roedel overnemen als ze terugkwamen. Degenen die mij haatten, zouden net zo machtig worden in de roedel als we allemaal ouder werden. Terwijl ik achterbleef als de last onder de wolven.
Ik wilde boos op hen zijn, maar ik kon het niet. Ik miste gewoon mijn beste vrienden. Ik genoot van mijn nachtelijke training met hen. Ik voelde me beter over mezelf elke keer dat ik naar de open weide achter ons huis ging om te zien dat ze op me wachtten. Ik vond het vooral fijn om Alexander bij me te hebben.
Ik voelde me een deel van de roedel omdat hij ervoor koos om mij op te merken. Het feit dat ik hem al sinds mijn veertiende meer dan een vriend mocht, hielp niet, maar ik kwam er overheen toen ik me realiseerde dat hij nooit echt van mij kon houden.
Ik zuchtte terwijl ik naar buiten liep om voor het bos te staan dat net achter het huis lag. Alex verdiende zoveel meer dan alleen mij.
Hij was een alfa. Hij verdiende een luna die echt aan zijn zijde kon vechten. Ik zou mezelf gewoon als zijn vriend houden, ongeacht wat ik echt wilde, en ervoor zorgen dat hij gelukkig was als hij zijn partner vond.
Ik zuchtte opnieuw terwijl ik stopte met nadenken over deze dingen voordat ze te onrealistisch werden en me afwendde van de bomen. Ik had gewacht op de terugkomst van Damien en Alexander.
Ze hadden beloofd er dit jaar voor mijn verjaardag te zijn, maar ze kwamen niet opdagen toen ze het hadden beloofd. Ik voelde me een beetje verdrietig maar wist dat ik er niet echt veel aan kon doen.
Ik kon de boosheid over de pijn niet vinden. Ik wist waarom ze weg waren, maar ik voelde me nog steeds alsof ze me hadden verlaten voor iets beters.
