Het bezit van de alfa's 3: Gemerkt door de alfa's
Auteur
Jen Cooper
Lezers
4,7M
Hoofdstukken
42
Lorelai en haar Alphas worstelen om het rijk te redden van de vampiers. Hun familie en vermogen om te shiften staan op het spel en met niemand anders om op te vertrouwen, moeten ze op elkaar rekenen om deze oorlog te overleven.
Maar ze hebben nu meer te verliezen, de erfgenamen van hun roedel. Ze zijn krachtiger dan wie dan ook ooit is geweest en komen met een gloednieuw doelwit op hun rug. Kunnen Lorelai en haar Alphas de roedel, hun paarband en hun erfgenamen in leven houden, of zijn de vampiers de ene bedreiging die zelfs voor hen te sterk is?
Alleen beschikbaar voor subscribers.
De Poort
Boek 3:Gemerkt door de Alphas
LORELAI
Derik kuste me diep terwijl ik op hem bewoog. We vrijden in de tent, omringd door een rommeltje van kussens en dekens. Ik had dit momentje rust nodig om mijn hoofd bij de dag te kunnen houden. Zonder mijn alfa's aan te raken voelde ik me niet goed, en zo kon ik niet zijn. Niet tijdens de jacht.
Derik hield mijn haar vast en kuste mijn nek terwijl hij met me mee bewoog. Het genot maakte me warm en minder gespannen, wat ik later nodig zou hebben. Maar ik moest sterker zijn dan de stress.
Het was nu vier dagen en we hadden Adrenna nog steeds niet te pakken. We zaten haar op de hielen - hielden haar op de vlucht en zorgden dat ze niet bij Silas kwam - maar het deed me pijn vanbinnen.
Ik miste Zale echt; ik voelde me alleen beter als ik dicht bij mijn alfa's was, en als Enzi bij me was. Ze was van streek geweest, huilend, en ik voelde wat ze nodig had. Haar schaduwen kwamen steeds tevoorschijn, op zoek naar haar broer.
Het deed pijn, maar daarom had ik mijn alfa's nodig om me op te peppen. Hun huid tegen de mijne, hun adem met de mijne, hun lichamen gaven me even rust zodat ik kon doen wat nodig was.
Adrenna doden.
Ik bewoog sneller op Derik, verlangend om snel klaar te komen zodat ik weer aan de slag kon. Ik had geen tijd voor de knuffelpartijen die zij wilden, en tot nu toe snapten ze dat, maar ze hadden geen keus.
Derik ging weer liggen en bewoog zijn heupen omhoog terwijl hij mijn middel vasthield om dieper in me te komen. Het was precies wat ik nodig had. Ik hapte naar adem en kreunde zacht terwijl ik genot door mijn lichaam voelde stromen.
'Ja,' fluisterde ik, hard op hem bewegend tot we allebei vloekten en bezweet waren. Mijn orgasme liet me trillen tegen hem aan, mijn nagels in zijn borst gegraven.
Hij kreunde en kwam in me klaar terwijl ik hem stevig vasthield voor ik op hem neerviel. Hij streek door mijn haar en kuste mijn hoofd terwijl hij op adem kwam. Ik nam geen tijd om uit te rusten; ik stond op en trok mijn kleren aan.
Hij ging rechtop zitten en streek door zijn korte, donkerbruine haar dat wat langer was geworden. Het krulde een beetje bovenop en viel weer over zijn voorhoofd.
'Brax is bij Enzi, en Kai regelt vanochtend de jachtteams, schatje. We hebben nog een paar minuutjes.' Hij probeerde het, zoals ze allemaal deden, maar ik moest naar buiten om Zale te vinden.
Ik kon hem en zijn schaduwen voelen; ze waren verbonden met zijn zus, die ik ook kon voelen. Ik moest zorgen dat hij vanochtend in orde was. Hij had geen pijn; hij was comfortabel maar miste me zoals ik hem miste.
Ik ging niet echt uitrusten of op adem komen. De korte tijd na het paren met mijn alfa's was de enige tijd dat mijn hoofd helder genoeg was om te werken.
'Heb ik niet nodig. Kleed je aan. We pakken dat kreng er vandaag uit, al kost het me mijn leven,' zei ik, terwijl ik een leren broek, shirt en vest aantrok. Geen chique jurken. Mijn moeder zou dat niet leuk vinden.
Ik trok mijn laarzen aan en streek mijn haar naar achteren terwijl Derik naar me toe kwam en mijn nek kuste. Ik zuchtte. Zijn lippen op mijn huid kalmeerden altijd mijn wilde gedachten die iedereen lastig vielen.
'Tabby komt ons vandaag ontmoeten, schatje. Ze heeft wat we nodig hebben om het beest eruit te krijgen; daarna hebben we Zale terug, oké?' zei hij.
Ik knikte, draaide me naar hem toe en gaf hem een vluchtige kus voor ik onze tent verliet. Die was groter dan de andere, maar dat was alleen omdat de alfa's erg groot waren.
Sinds ik was veranderd - half veranderd - waren de anderen gegroeid. Ik wist niet zeker of het kwam doordat we nu volledig gepaard waren, omdat ik sterker was dan voorheen, of dat het natuurlijk was, maar ze waren nu veel langer dan iedereen.
Brax was nog steeds de dunste, maar zelfs hij was groter geworden. Kai was enorm, hij maakte iedereen bang met hoe groot hij was. Alleen al zijn brede schouders en lengte maakten hem angstaanjagend, zelfs voor zijn roedel.
Derik was net zo lang als Kai geworden, zijn armen dikker, zijn middel smaller. Als ik niet zo overstuur was geweest, had ik ervan genoten dat mijn alfa's nu erg gespierd en overal groter waren.
Ik liep snel langs de hutten en keek boos naar de wolven die ontbijt zaten te eten in plaats van nuttig bezig te zijn. Ik ging de hoofdhut binnen alsof ik zelf niet net een paar minuten voor mezelf had genomen.
Brax was er, met Enzi tegen zijn borst terwijl hij en Kai naar de kaart van het rijk keken. We hadden Adrenna al door het bosgebied gevolgd, langs de rand.
Ze was nu in vampierenland en we waren dichtbij, maar dat betekende dat we nog voorzichtiger moesten zijn. Maar het maakte eigenlijk niet meer uit. De grens was weg. We konden elk moment vampieren tegenkomen, en ik wilde niet wachten tot zij ons vonden voordat wij Zale vonden.
'Wanneer vertrekken we?' vroeg ik, kijkend naar de jachtplannen voor vandaag. Kleine houten wolven toonden waar we waren, en er waren geen teams opgezet voor waar ze heen zouden gaan.
Kai schudde zijn hoofd. 'We gaan niet. Tabby komt hierheen, dus we blijven,' zei hij vastberaden. Hij was altijd boos, en het hield Adrenna zo veel mogelijk gevangen.
We hadden haar een paar keer tegengehouden, maar ze ontsnapte steeds, en dat maakte me elke keer woedend.
'Dan kan de roedel de gebieden doorzoeken.'
'Nee, Kleine Luna. We hebben de roedel misschien nodig om dit beest eruit te krijgen en naar deze wereld te brengen. We zullen tijd verliezen, en Adrenna zal verder vooruit komen, misschien dichter bij Silas, maar zodra het beest eruit is, maakt dat niet meer uit.'
Ik was geschokt. 'En als ze bij Silas komt?!' schreeuwde ik. Ik wilde niets begrijpen wat niet vooruit ging op dit moment.
'Ze heeft ons op een jacht geleid waar ze van geniet, dus totdat we het saai voor haar maken, denk ik dat ze met ons zal blijven spelen. Ze is niet dom, Spitfire; zodra ze die baby aan Silas geeft, besluit hij misschien dat hij haar niet meer nodig heeft,' zei Brax terwijl Enzi begon te jammeren.
Ik ging naar haar toe, glimlachte zacht naar haar perfecte gezichtje voor ik haar van hem overnam. Ik hield haar tegen mijn borst en ze draaide zich naar mijn borst, op zoek naar voedsel. Ik glimlachte en opende mijn vest om haar te voeden.
Ze at gemakkelijk terwijl Derik binnenkwam, schoon en aangekleed. Hij kuste mijn voorhoofd voor hij naar de kaart keek.
'Hoe is het in de stad? Hebben de vampieren iets gedaan?' vroeg Derik.
Kai schudde zijn hoofd. 'Niemand heeft ze gezien. Ze hebben de stad tot nu toe met rust gelaten. De wolven die de mensengeur maskeren lijkt te werken tegen de vampieren die bloed willen. Galen en Cain regelen de zaken. Pearl leidt de mensen,' legde Kai uit.
Ik voelde me trots over hoeveel mijn moeder was verbeterd.
Ik denk dat een bepaalde weerwolf-oudste daar misschien bij geholpen heeft, maar het deed me nog steeds glimlachen. Ze trainde, hield de mensen getraind. Ze leerden vechten met de wolven, niet tegen hen, en misschien zou dat ons een kans geven tegen de vampieren.
Misschien ook niet, maar ik moest hopen dat het zou lukken, anders zou ik de dagen in de sneeuw niet overleven, jagend op een heks die mijn zoon had meegenomen.
Mijn magie bewoog in me, en ik kalmeerde het. Ik wilde ook aanvallen, alles verbranden om hem te vinden, maar ik kon niet als het Enzi en mijn alfa's in gevaar bracht. De roedel, mijn moeder. Ze waren mijn familie, een die ik mijn hele leven had gewild.
Ik moest ervoor zorgen dat we dit allemaal zouden overleven.
'Heeft iemand met Silas gesproken? Iets van hem gehoord sinds de grens verdween? Hij moet een reden hebben gehad hiervoor,' zei ik. Ik vond het niet leuk dat hij niet met ons praatte. Het was alsof hij wachtte, zich voorbereidde op iets wat wij niet konden overleven.
Of hij gebruikte het wachten om met onze gedachten te spelen. Hij genoot daar immers van. Net zoals Adrenna ervan genoot om met ons te spelen.
'Nee. Hij is stil. Hij antwoordt de heksen ook niet, volgens Tabby,' zei Kai boos. De vampieren zaten meer in zijn hoofd dan bij de anderen vanwege het verleden.
'Wanneer komt Tabby hier?'
'Ze zei het niet.' Brax keek boos, en ik moest toegeven dat dat mij ook stoorde.
Ik keek naar beneden naar Enzi die at, raakte haar zachte gezichtje aan en reikte voorzichtig met mijn schaduwen in haar om te voelen hoe zij en haar broer zich vandaag voelden.
Hij was warm, niet hongerig, wat Adrenna vast met magie deed. Of Enzi hield hem gevoed via haar. Hij voelde de verbinding vandaag wel sterker, verlangde meer naar mij en de alfa's.
Zijn wolf was rusteloos, had de roedel nodig, en ik haatte dat ik niets kon doen behalve hem troosten via Enzi. Het was niet genoeg; ik wilde hem vasthouden, troosten, hem tegen mijn borst voelen, in mijn armen. Tranen kwamen in mijn ogen terwijl ik me erg gefrustreerd voelde.
Ik trok me terug voor het hem beïnvloedde en knarste met mijn tanden. Brax was toen bij me, kuste me, veegde een traan weg.
'Ik voel hem ook. We zullen hem vinden, en ze doet hem geen pijn. Ze hebben hem levend nodig, en daar moeten we nu dankbaar voor zijn,' zei hij om me op te vrolijken, maar het was niet genoeg.
Enzi was klaar met eten en ik fatsoeneerde mijn kleren. Ik legde haar op mijn schouder om haar rug te kloppen voor ik naar de tafel met de kaart ging.
Ons kamp was naast de klifranden die ik in mijn visioen had gezien. Het lag op de grens van het watergebied en het vampierengebied.
Ik had overal op de kliffen gezocht, ver in alle richtingen om een geur op te vangen, maar de sneeuw bedekte nog steeds de grond. Het bedekte Adrenna's voetstappen, en ik was er vrij zeker van dat ze magie gebruikte om ons in cirkels te leiden.
Ik probeerde haar te bestrijden met mijn eigen magie, maar ik gaf de mijne nog steeds zoveel mogelijk aan de wolven om ze kalm te houden bij de mensen. Ik denk dat ze wist dat ik niet zoveel te gebruiken had en daarop rekende - wat elke dag nog frustrerender maakte.
Het was altijd donker, altijd koud; de winter maakte de jacht moeilijker, maar we waren allemaal even vastberaden. Dus we bleven, elke dag een ander doodlopend spoor van Adrenna volgend, zoekend, hopend haar te pakken voor ze bij Silas kwam.
Ik was het zat. Ik moest haar te pakken krijgen, het gevoel hebben dat we niet elke minuut verspilden. Maar zo voelde het nu wel.
'En de wolven die het kamp bewaken, geen tekenen van vampieren?' vroeg ik, hoewel ik al had gecontroleerd en wist dat alles slechts via de gedachtenlink aan iedereen zou worden verteld. De alfa's antwoordden niet; ze wisten dat ik geen antwoord nodig had.
Wat ik nodig had was mijn zoon terug, en dat leek altijd buiten bereik - tenzij ik rechtstreeks naar Silas ging.
'Nee,' zei Kai streng, maar ik gromde om hoe hij tegen me sprak. Als ik die eikel wilde gaan doden terwijl ik nog kon, dan zou ik dat doen.
'Hij zegt nee omdat Silas te sterk voor je is, Spitfire. Vooral met Adrenna. We moeten dit stap voor stap doen, anders winnen zij,' zei Brax. Zijn schaduwen bewogen in mij om de mijne te kalmeren, maakten ze minder boos en donker.
Het was gevaarlijk om zoveel woede te voelen, mijn schaduwen daarmee te voeden in plaats van andere veiligere gevoelens. Het was zichtbaar, en ik deed mijn best, maar ik had nog nooit zo'n pijn gevoeld als die nu zo sterk in mijn borst zat.
LORELAI
Ik voelde me leeg vanbinnen, alsof er een groot gat in me zat. Alleen Zale in mijn armen kon dat vullen. Tot die tijd zou ik niet rusten voor ik hem had gevonden.
'Wat kan ik doen tot Tabby hier is? Als ik moet wachten, word ik gek,' zei ik.
'Haal diep adem. Als het beest vrij is, gaat het regelrecht naar Adrenna. We moeten klaarstaan om het te volgen. Haar magie werkt er niet op; de heksen hebben daarvoor gezorgd. Maar Tabby zei dat het lastig zou zijn om het eruit te krijgen. Magie heeft een prijs, en we moeten allemaal bereid zijn die te betalen,' legde Derik uit.
Ik knikte, vastberaden om alles te doen wat nodig was. 'Dat zal ik doen. Zei ze wat we moeten doen?'
'Nog niet. Ze vertelt het ons als ze hier is.'
'Zei ze waarom?' vroeg ik geïrriteerd.
Ik probeerde dankbaar te zijn dat ze naar de heksen was gegaan en de informatie had gekregen die we nodig hadden, maar ik werd ongeduldig. Het was al vier dagen, wat veel te lang was.
'Nee, dat zei ze niet,' zuchtte Derik, en ik deed mijn best niet boos te worden.
'Ze is er, de heks is hier,' zei Tatum, terwijl hij de tent in keek. Ik haalde diep adem en voelde me gespannen terwijl we wachtten tot ze binnenkwam.
Tabitha schuifelde langzaam binnen met een glimlach en haar wandelstok. Ze droeg een paarse gebreide sjaal over haar jassen, met een kap over haar grijze haar. Ik glimlachte naar haar en ging haar omhelzen.
Ze omhelsde me terug, niet te strak omdat Enzi tussen ons in zat. Tabby keek recht naar Enzi.
'Oh, deze gaat voor opschudding zorgen. Ons kleine geheime winterkindje, hè?' grapte ze. Enzi staarde met grote ogen naar Tabby.
'Ze is nu onze enige verbinding met Zale. Adrenna heeft me afgesneden van zijn geest, maar via de schaduwen kan ik hem nog steeds voelen,' zei ik.
Tabby knikte. 'Dat is logisch. Het is verrassend dat ze hem niet meteen naar Silas heeft gebracht. Dat maakt Silas waarschijnlijk woedend en is vermoedelijk de enige reden waarom hij zijn vampiers nog niet op de stad heeft afgestuurd. Hij wacht op het kind.'
Dat klonk aannemelijk, maar het kon me niet schelen waarom. Ik wilde alleen Zale terug.
Kai kwam naar voren en kuste Tabby op de wang, en probeerde haar toen naar de stoel in de hoek van de kamer te loodsen. Ze weigerde en leunde in plaats daarvan op haar wandelstok.
'Het gaat prima, schatje.' Ze glimlachte naar hem en hij knikte, dichtbij blijvend. Ik nam plaats bij de grote tafel. Brax stond naast me en keek naar Enzi alsof hij nog steeds twijfelde aan samenwerken met Tabby, terwijl Derik aan het hoofd van de tafel stond. 'We hebben overal gezocht, maar Adrenna glipt telkens door onze vingers,' zei hij hoofdschuddend.
'En ze zal blijven ontsnappen zolang de magie in haar zit. Ze ontwijkt jullie en de vampiers, zo te zien. Langs die grens bewegen is haar manier om aan jullie beiden te ontkomen, maar ik vrees dat ze nog niet heeft besloten aan welke kant ze wil staan. Silas zal haar niet meer nodig hebben als hij het kind heeft, en eerlijk gezegd - ze heeft altijd een kind gewild. Ik denk dat ze erover piekert om Zale voor zichzelf te houden in plaats van naar Silas te gaan.' Tabby zuchtte, met een droevige en berouwvolle blik.
Dus Adrenna was vroeger echt aardig. Gewoon een heks die verliefd werd op iemand op wie ze niet verliefd mocht worden. Het was triest dat zoiets gebeurde door zo'n kleine misstap, maar ik kon het niet veranderen, en ik wilde alleen het beest eruit hebben zodat ik het kon volgen en mijn zoon terug kon krijgen.
'Hoe krijgen we het beest eruit, Tabitha?' vroeg ik, ter zake komend.
'Het zal niet makkelijk zijn. Deze schaduwwereld - hij brak inderdaad toen Adrenna ontsnapte, maar het beest... Het beest zit er nog steeds in vast. Ze sloot het op in wat grotten toen Fractum werd uitgesproken, en de berg erop viel,' zei ze en zuchtte opnieuw. Ik kon zien dat ze nerveus was om meer te zeggen.
'Wat betekent dat voor het eruit halen?'
'Het betekent dat de grotten niet veilig zijn, en er naartoe gaan kan gevaarlijk zijn.'
'Ik zal mijn magie gebruiken. Ik heb genoeg om de weg vrij te maken.'
'Nee kind, er is geen magie in die wereld.'
Oh. Dat was niet goed.
'Wacht, helemaal geen magie? Geen weerwolf, geen wintergeborene?' Brax fronste, en Tabby schudde haar hoofd.
'Geen weerwolfmagie, helemaal geen heksenmagie, behalve in het beest. Maar de schaduwen, dat kan ik niet zeggen. Ze komen uit die wereld, en komen alleen door naar onze wereld als de sluier dun genoeg is in de winter, zonder maan om het tegen te houden. Ik denk dat ze daar sterker zullen zijn als ik moet gokken, maar zelfs dan is het slechts een gok.'
'Dan gaan Brax en ik. We gebruiken de schaduwen, maken de grotten vrij en bevrijden het beest. Als we dat gedaan hebben, gaan we door het portaal met het beest, en jullie moeten klaarstaan om het te volgen als het naar Adrenna gaat.'
'Denk je dat dat zal werken?' vroeg Kai aan Tabby.
Ze kantelde haar hoofd opzij, haar ogen half gesloten terwijl ze nadacht, of praatte met welk deel van haar of de heksen dan ook dat haar hielp zien wat wij niet konden zien.
'Het is niet duidelijk. Het schaduwrijk is onvoorspelbaar. Het kan boos worden omdat er kracht in wordt teruggeduwd door jullie schaduwen, of het zal helpen en zijn eigen herkennen.' Ze zuchtte, huiverde een beetje en ging zitten in de stoel achter haar.
Ik fronste naar haar en draaide me om naar Tatum, die nog steeds bij de opening van de tent stond.
'Kun je alsjeblieft wat thee voor Tabby halen?' vroeg ik. Hij knikte en vertrok meteen.
'Het is lang geleden dat ik mijn moeras heb verlaten; helaas maakt dat mijn vermogens een beetje ongemakkelijk.'
'En de heksen vinden het goed dat je ons helpt?'
'Ze willen niet dat Adrenna met haar krachten Silas helpt. Het verstoort het evenwicht, dus ik moet „adviseren, niet assisteren“.' Ze imiteerde de laatste woorden met een rol van haar ogen. Ik glimlachte, en ze hief haar armen op.
'Mag ik haar vasthouden?' vroeg ze. Ik knikte en liep naar haar toe, en legde Enzi in haar armen. Ze omhelsde haar, nam toen een diepe ademhaling en fronste.
'Ze is...' Tabby stopte met praten, haar ogen werden wazig terwijl ze Enzi vasthield, haar vingers tegen haar voorhoofd gedrukt. Brax gromde en kwam naar voren, maar ik hield hem tegen.
'Nee, ik wil het weten,' zei ik, maar hij keek me boos aan, de eerste echt boze blik die hij me ooit had gegeven.
'Haal haar magie van onze dochter af, Spitfire. Ik heb controle, maar niet zoveel,' zei hij boos, en ik wist dat hij gelijk had. Ik kon het voelen in de link, brandend terwijl zijn schaduwen naar buiten begonnen te komen.
'Tabitha, we moeten weten wat je aan het doen bent,' zei ik, naast haar knielend, bang om een van hen aan te raken voor het geval het hen pijn zou doen. Enzi zag er niet bang of pijnlijk uit, en ik kon dat ook niet voelen, maar Brax had gelijk; we moesten het weten - vooral na voor de gek gehouden te zijn.
'Ik kijk door jullie geschiedenis. Er is iets in haar DNA dat suggereert dat magie al deel van haar uitmaakt. Ik denk niet dat ze menselijk is, maar ik probeer te zien of het komt door de grensmagie in jou tijdens de zwangerschap of dat dit iets is wat je hebt doorgegeven. Als dat zo is, dan komt jouw familie ergens anders vandaan dan van mensen,' zei Tabitha voordat haar ogen weer normaal werden en ze uitademde.
Ze schudde haar hoofd en zuchtte. 'Het is voor mij verborgen, te diep begraven om te zien. Heel interessant echter,' zei ze. Ze keek me met hernieuwde interesse aan, en mijn hart begon sneller te kloppen.
'Oké, één gek idee tegelijk. De grotten, Tabby, we kunnen het later over mijn verleden hebben, maar nu moet ik ervoor zorgen dat Zale een toekomst heeft.'
Ze knikte. 'Natuurlijk.'
Tatum kwam toen binnen met thee, en Tabby nam er dankbaar een slokje van voordat ze zuchtte en achterover leunde in de stoel.
'Je moet weten over de gevolgen.'
'Welke gevolgen?' vroeg Derik fronsend, zoals hij altijd deed als we in de hut waren. Ik wilde dat ik hem beter kon laten voelen, maar ik kon mezelf nu niet eens genezen.
'Als Lorelai door het portaal gaat, gaat haar magie mee. Ze krijgt het terug als ze er weer doorheen komt, maar het zal het portaal openhouden.'
'Dus de wolven zullen zonder transformatiemagie zitten,' zei Derik begrijpend. Tabby knikte.
'En als ze gewond raakt of flauwvalt, sluit het portaal hen dan daar op? Zonder magie?' vroeg Kai. Tabby knikte weer.
Iedereen was stil na het horen van de waarheid, maar ik schudde mijn hoofd en stond op.
'Ik ben niet door die zwangerschap en de pijn van de bevalling gegaan om op te geven bij het eerste moeilijke ding dat ik als ouder moet doen. Ik heb beloofd dat ik alles zou doen om Zale terug te krijgen, en ik houd me aan die belofte,' zei ik voordat ik me naar Tabby draaide.
'Waar zijn de grotten waar we naartoe moeten portalen?' vroeg ik.
Ze glimlachte. 'Aan de waterkant van die kliffen. Daarom zei ik dat jullie hier moesten kamperen en op mij moesten wachten,' zei ze, en ik knikte, me al omdraaiend om de tent uit te gaan.
Derik nam Enzi terwijl Kai Tabby naar buiten hielp.
We stonden voor het water, de donkere nacht maakte het er grimmiger uitzien dan het was. Brax vond het leuker dan ik, maar ik kon een beetje zwemmen. Ik had het nooit echt nodig gehad, maar ik was vrij zeker dat ik boven water kon blijven. Brax pakte mijn hand.
'Ik zorg dat we blijven drijven, Spitfire,' zei hij, en ik knikte.
'Ten oosten van de kliffen, net onder het water is een grot. Ga daar naar binnen. Het is maar een paar tellen, maar je komt in een doolhof van tunnels. Het beest zit ergens daarin opgesloten. Haal hem eruit, en ga dan terug naar het portaal; zodra hij erdoor is - en hij is snel, dus hij zal er eerder zijn dan jullie - zal je magie veel zwakker worden zonder dat jij er bent om het te gebruiken. Het zal waarschijnlijk beginnen te sluiten,' waarschuwde Tabby, haar stem beverig terwijl ze huiverde.
Kai deed zijn bontjas uit en legde die om haar heen. Ze trok hem dichter om zich heen en glimlachte naar hem. Kai glimlachte terug en liep toen naar mij toe. Ik begon bang te worden voor alle dingen die mis konden gaan, maar ik moest erop vertrouwen dat ik dit kon; ik moest geloven in het evenwicht.
'Ik wou dat ik met je mee kon gaan. Ik wou dat ik degene was die ervoor zorgde dat je bij ons terugkwam,' zei Kai, en ik kuste hem. Hij hield me dicht tegen zich aan en kuste me harder.
'Ik kom terug,' beloofde ik, en hij knikte. Hij kon niet met ons mee - we wisten allemaal waarom. Mijn magie kon ons niet allemaal daar krijgen, en ik had hem en Derik hier nodig om Enzi, de roedel en de mensen te beschermen.
'Dat moet ook wel, schoonheid,' zei Derik, die naar me toe kwam om me van Kai over te nemen. Ik kuste hem ook, zijn lippen zacht en teder terwijl zijn armen me omhelsden. Kai nam afscheid van Brax, en daarna deed Derik dat.
Hoewel we allemaal nerveus waren, voelde ik me opgewonden. We zouden eindelijk hebben wat we nodig hadden, niet meer rondjes blijven rennen.
Dit was een echte stap om Zale terug te krijgen, en ik had het zo hard nodig. Ik hield vast aan dat gevoel, liet al mijn wanhoop me vullen terwijl Tabby naar me knikte en me zei het portaal te maken. Ik wist niet precies hoe, maar ze zei dat mijn magie het zou doen, en ik vertrouwde daarop.
Ik hief mijn hand op, de paarse nevel kwam uit mijn lichaam en maakte een cirkel in de lucht die glinsterde en gloeide met magie.
'Onthoud dat dit een schaduwwereld is, we weten niet wat de schaduwen daar bevatten. Ik weet niet welke slechte dingen de heksen er voor Adrenna in hebben gestopt, maar ik weet dat het niet leuk was. Het was bedoeld om het makkelijker te maken voor het beest om haar te pakken, dus als je denkt dat een schaduw op je afkomt, is dat waarschijnlijk zo, en ga dan uit de weg,' zei Tabby.
Ik keek over mijn schouder naar haar met een verveelde blik. 'Nog goed nieuws voordat we gaan?'
'Ja. De paringslink zal zelfs in het portaal werken, dus je zult kunnen praten met deze kant,' zei ze, en dat stelde me gerust.
Ik haalde diep adem en keek naar Brax, die er ook serieus uitzag, 'Kus Enzi voor ons. Ik kan geen afscheid van haar nemen ook na Zale, ik kom terug voor haar. Houd haar veilig,' zei ik in mijn gedachten tegen mijn partners. Kai knikte terwijl Derik Enzi op het voorhoofd kuste.
'We zorgen voor haar. Wees voorzichtig,' zei Derik terug in mijn gedachten een seconde voordat Brax en ik door het portaal stapten.
