Mason
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
🔥75,2M
Hoofdstukken
102
1: Hoofdstuk 1
LAUREN
Zou je een brandend gebouw in rennen om degenen van wie je houdt te redden? Het is een vraag die we onszelf allemaal ooit hebben gesteld. Maar velen van ons zullen het nooit zeker weten. We kunnen alleen maar hopen dat we het lef hebben om onszelf op te offeren voor wat belangrijk is.
Al sinds de noodlottige dag dat mijn vader voor het eerst werd gediagnosticeerd, heb ik die vraag in mijn hoofd steeds opnieuw gesteld. Hoe ver zou ik willen gaan om hem te redden? Hij was de enige familie die ik had sinds mijn moeder ons verliet. Hij was mijn hele wereld voor zover ik me kon herinneren.
En toch was er niets wat ik kon doen om hem van zijn dodelijke ziekte te redden. Niet totdat ik... hem ontmoette Mason Campbell: de duivel in Armani. Rijker dan de koningin van Engeland en twee keer zo machtig. Iedereen kende Mason Campbell. Van de vrouwen die over hem zwijmelden tot de mannen die vochten voor een kans om aan zijn vergadertafel te zitten.
Ze zeiden dat hij gevaarlijker was dan welke crimineel dan ook. Ze zeiden dat zijn fortuin was verworven door bloedvergieten, geweld en deals met duivels over de hele wereld. Ik wist niet zeker hoeveel ik van de geruchten moest geloven, maar ik wel wist dat hij klonk als het soort persoon waar ik ver, ver weg van moest blijven. Maar hij was de enige die een salaris betaalde dat hoog genoeg was om de stijgende medische rekeningen van mijn vader te betalen.
Zo kwam ik te werken voor de duivel zelf. Ik had geen idee wat er zou gebeuren. Dat ik weldra de kans zou krijgen om het zeker te weten... Zou ik alles opofferen om degenen van wie ik hield te redden?
***
"Mevrouw. Hart, u bent te laat." Ik stond op de drempel van het meest prestigieuze hotel in Londen en staarde in de dodelijk glinsterende ogen van mijn baas, de mysterieuze miljardair Mason Campbell. Zoals altijd zag hij eruit als een engel die naar de hel was verbannen in zijn op maat gemaakte designerpak. Zijn bulkende spieren dreigden door de stof heen te scheuren.
Zonder ook maar hallo te zeggen, draaide hij zich om en liep terug naar binnen, mij bij de deur achterlatend met een hart dat dreigde uit mijn borstkas te springen. Ik volgde hem naar binnen, naar de woonkamer die luxueus was ingericht en een prachtig uitzicht had vanaf het balkon.
Ik keek naar de donkere schaduwen van de kamer. In de maand sinds ik bij Campbell Industries werkte, was ik nog nooit zo laat op de avond naar zijn privé-hotelkamer geroepen. Ik verwachtte eigenlijk dat er een paar vage mannen in de hoek zouden staan om een kogel door mijn hoofd te jagen en me in de Thames te gooien. Maar we bleken alleen te zijn.
Hij draaide zich om en gaf me zijn kenmerkende ijzige, doordachte blik. Het was koud binnen, maar ik voelde me plotseling heet en zweterig. "Ga zitten." Ik ging met tegenzin zitten, neerploffend op een bank terwijl meneer Campbell zich met onbeschaamd gemak uitstrekte in een andere stoel.
Zijn benen kruisend, staarde hij me aan en zijn vingers die langzaam op zijn dij trommelden, deden mijn maag samentrekken. Ik wist niet wat ik verwachten kon, toen ik hier aankwam. Het was verdomme drie uur 's nachts! Normaal gesproken, als mijn baas me zo vroeg probeerde te bellen, zou ik het graag negeren, wat hij ook wilde.
Maar mijn baas was Mason Campbell. En je zei geen nee tegen Mason Campbell. Niet als je een lang en gelukkig leven wilde leiden. Ik inspecteerde zijn gezicht, in de hoop een aanwijzing te vinden over waarom hij me hierheen had gebracht.
"Drinkt u, mevrouw Hart?" Hij stond op en schonk zichzelf iets te drinken in in een kristallen beker. "Nee," zei ik, met een droge mond. Ik had graag iets gedronken, maar ik had het vreemde gevoel dat dit een soort test was. En als ik zou falen, zou ik het daglicht waarschijnlijk nooit meer zien.
Ondanks mijn antwoord schonk hij me toch een drankje in. Hij bracht het naar me toe en zette het voor me op tafel. In plaats van terug te gaan naar zijn stoel, ging hij naast me op de bank zitten.
Ik pakte mijn glas en staarde er recht in. Maar ik voelde zijn schitterende ogen naar me staren. Hij hield zijn glas vast, maar nam geen slok. "Waarom denkt u dat ik u heb aangenomen, mevrouw Hart?" Ik probeerde een reden te bedenken. Waarom nam deze man, die iedereen kon krijgen die hij wilde, de moeite om mij in te huren?
Zijn koude blik maakte me helemaal gek. "Ik weet het niet, meneer." Ik wilde geen onzin uitkramen. Mason Campbell zou dwars door me heen kijken, maar eerlijk antwoorden zou me toch niet helpen.
Deze man was gewend om aan de top te staan. Hij was zo machtig dat niemand hem kwaad durfde te doen. Dat betekende dat hij gewend was om intelligente mensen om zich heen te hebben. Ik wist niet zeker of Mason een grotere hekel had aan leugenaars of aan domme mensen.
"Waarom heeft u mij aangenomen, meneer?" Hij zette zijn drankje onaangeroerd aan de kant en leunde voorover, zijn ellebogen op zijn knieën. Ik probeerde de bolling van zijn biceps onder zijn shirt te negeren. Ik probeerde niet te kijken naar hoe het open was, waardoor ik een glimp kon opvangen van zijn gespierde borstkas.
"Ik stel vanavond de vragen," zei hij streng. Ik nam een slok en slikte hard, me verslikkend in de bitterheid van de alcohol. "Hebt u een echtgenoot, mevrouw Hart?" vroeg hij me. Waarom wilde hij dat weten?
"Geef antwoord," drong hij aan. "Ik heb niet de hele avond de tijd." "Nee," zei ik, "ik ben niet getrouwd." "Hebt u een vriendje?" vroeg hij. Ik voelde mijn hart steeds sneller kloppen. "Nee," zei ik opnieuw. "Wat dacht u van een minnaar?" vroeg hij.
"Meneer Campbell. Dit is... dit wordt heel persoonlijk," stamelde ik. "Ja of nee," zei hij, terwijl hij dichter naar me toe leunde tot ik de alcohol in zijn adem kon ruiken. "Nee," zei ik uiteindelijk, met trillende stem. "Heel goed," zei hij. Heel goed? Wat kon hem dat verdomme schelen?
"Dus ik mag aannemen dat u volledig toegewijd bent aan uw werk?" ging hij verder. "Daar hebt u voor gezorgd," antwoordde ik. "Nou, u staat op het punt om nog veel toegewijder te raken," zei hij. "Wat betekent dat?" Hij stond plotseling op en terwijl hij wegliep, kon ik voor het eerst sinds ik in zijn kamer was eindelijk weer ademhalen.
Na een lange stilte sprak hij. "Ik heb een voorstel voor u, mevrouw Hart. Eén die u niet kunt weigeren."
***
EEN MAAND EERDER
"Lauren Hart?" Ik draaide me om bij het horen van mijn naam en stond oog in oog met een prachtige vrouw. Ze was zo mooi en zo goed gekleed. Ik was jaloers op haar. Het enige wat ik wilde was aan haar haar trekken en haar rok en blouse verscheuren. Ik wilde deze vrouw in elkaar slaan en ik wist niet waarom.
O, ik wist wel waarom. Ze zag er zoveel beter uit dan ik. God weet wat ze dacht toen ze naar mij keek. Ik weet wat ik zie als ik naar mezelf kijk. Ze leek wel vierentwintig of vijfentwintig. "Ja?" antwoordde ik beleefd. Ik glimlachte zelfs. Glimlachte ze terug? Nee.
"Mijn naam is Jade. Ik ben een beetje verbaasd je hier zo vroeg te zien, maar dat is maar goed ook. Meneer Campbell houdt er niet van als zijn werknemers te laat op hun werk komen." Ik wilde zeggen: en je niet wat eerder gekomen dan ik, trut? Maar in plaats daarvan glimlachte ik weer.
"Ik weet zeker dat niemand dat doet. Het is maar goed dat ik altijd een vroege vogel ben. Meneer Campbell hoeft zich geen zorgen te maken dat ik te laat kom." "Hmm." Ze knikte terwijl ze op haar pen kauwde en besloot me een blik waardig te keuren, duidelijk niet blij met wat ze zag.
"Niemand heeft me verteld hoe de nieuwe assistent van meneer Campbell eruitziet, maar ik moet zeggen dat ik een beetje teleurgesteld ben. Ik had veel meer verwacht. Maar ik denk dat hij medelijden met je had. Als ik hem was, zou ik ook medelijden met jou hebben." Ik wilde haar vermoorden en haar begraven op een plek waar haar lijk zou wegrotten tot er slechts botten en een schedel van haar over waren.
Waren de baas en de werknemers allemaal hetzelfde? Ze deden allemaal alsof ze beter waren dan iedereen. Ik glimlachte breed. "Ik denk dat hij iets zag wat hij bij niemand anders zag. Ik moet geluk hebben gehad."
De moordlustige blik op haar gezicht gaf me een beetje voldoening. "Het zal wel. Volg me, dan wijs ik je de weg naar je bureau," zei ze.
Ik volgde haar op de voet, mijn ogen gericht op haar rug. Zodra ze zich omdraaide, plakte ik een lieve glimlach op mijn gezicht. Ze wees naar een bureau waar een witte laptop op stond. Het bureau was ver tegen de muur geschoven en stond naast een grote dubbele deur.
"Je gaat hier zitten," zei ze. "Je mag één persoonlijk ding op je bureau zetten, want meneer Campbell houdt niet van te veel persoonlijke tierelantijntjes. Jouw taak is om de telefoon te beantwoorden en zijn taken af te maken. Begrijp je dat?"
"Ja."
"Heel goed. Welkom bij Campbell Industries. Eens kijken hoe lang je het volhoudt."
Ik beet op mijn tong en dwong mezelf door mijn neus te ademen. "Ik verzeker je dat het langer zal duren dan jij." Ik zag haar wenkbrauw trekken, maar ze zei niets. Ze liep weg en liet me achter om me te gemakkelijk te maken.
Het duurde nog geen half uur voordat meneer Campbell binnen kwam lopen als een tornado die klaarstond om je mee te zuigen in zijn draaikolk. Zijn gezicht vertoonde geen emotie en die ijskoude ogen konden je bestaan beëindigen. Ik keek gefixeerd naar hem op en kon mijn ogen niet losmaken van de spieren op zijn armen, borst en benen. De manier waarop zijn blauwe Armanipak als een tweede huid zijn lichaam omhulde.
Er was iets dodelijks en roofzuchtigs in zijn bewegingen terwijl hij liep. Mijn hart bonsde van fascinatie. Hij was een machtig man, ongelooflijk in elk opzicht, en alleen al zijn aanblik bracht me bijna op mijn knieën. Iedereen knikte hem goedemorgen, maar hij negeerde hen en liep met een arrogantie die ik nog nooit bij iemand had gezien zijn kantoor binnen. Hij was zo onbeleefd.
Ik bleef een paar minuten achter mijn bureau zitten voordat ik mijn moed verzamelde en naar zijn kantoor liep. Ik klopte één, twee keer op zijn deur, maar kreeg niets terug. Ik klopte opnieuw, luid deze keer.
"Wat?" Zijn stem was diep en schokkend. Het voelde alsof het in het gebouw rommelde. Ik slikte het maagzuur in dat in mijn keel was opgekomen, draaide de knop om en duwde de deur open. Ik liep zijn ijskoude kantoor binnen en sloot de deur achter me.
"Goedemorgen, meneer," begroette ik hem, mijn hart bonzend in mijn borstkas. Meneer Campbell hief langzaam zijn hoofd op om me aan te kijken. Hij zag er angstaanjagender uit dan ik me had kunnen voorstellen en ik kon de rilling die over mijn rug liep toen die glinsterende ogen mij aankeken, niet bedwingen. Er was niets aardigs aan zijn blik. Ik nam een grote hap lucht.
Zijn blik dwaalde over me heen en ik bespeurde verveling in zijn ogen. Ik voelde ergernis en een bijna ijzige afstand hem van me afhield. Onze ogen bleven één lang, zenuwslopend moment op elkaar gericht. In dat moment gingen er wel honderd gevoelens door me heen. Het was alsof de wereld stilstond.
Deze man... hij was beangstigend. En ik had misschien wel per ongeluk mijn ziel aan hem verkocht. "Ja? Kan ik u helpen?" blafte hij. Ik staarde hem aan, niet in staat om te begrijpen wat hij daarmee bedoelde. Mocht ik hem pas komen begroeten als hij me nodig had?
Voordat ik iets kon zeggen, vuurde hij nog meer vragen op me af. "Hoe bent u hier gekomen? Wie heeft u binnengelaten?" Hij drukte op een intercom en sprak erin. "Wie heeft deze vrouw binnengelaten? Betaal ik je om een vreemde mijn kantoor binnen te laten? Je vraagt me welke vrouw? Je bent ontslagen!" Hij verhief zijn stem naar de arme vrouw aan de andere kant van de telefoon.
"Alstublieft, meneer Campbell, u heeft me aangenomen als uw assistente. Lauren Hart, weet u nog?" vroeg ik met een gesmoorde, smekende stem. Mijn hart bonsde in mijn keel en ik leek me niet te kunnen bewegen. Mijn diepste instinct waarschuwde me om deze man niet nog kwader te maken. Hij was als een verschrikkelijke storm, een kracht waar je geen rekening mee kon houden.
Mason trok zijn wenkbrauwen op toen hij me bekeek, wees met zijn pen naar me en zei: "U ziet er anders uit dan voorheen. Niet zo erg als laatst. Het is een vooruitgang."
"Ja, meneer," antwoordde ik, vechtend om mijn toon licht en eenvoudig te houden. "Ik zal proberen aan de verwachtingen van het bedrijf te voldoen."
Hij wendde eindelijk zijn blik van me af en zei: "Ik zie niet in hoe dat mogelijk is, mevrouw Hart." Ik keek toe hoe hij iets op een stuk papier krabbelde. "Neem dit."
Ik nam het papiertje snel van hem over; onze vingers zouden elkaar geraakt hebben als hij het niet meteen had losgelaten voordat het gebeurde. "Dat is mijn mailadres en het wachtwoord. Beantwoord al mijn mails. Negeer degene die niet relevant zijn. Plan geen vergadering in, zonder eerst met mij te overleggen.
"Maak onder geen enkele omstandigheid, mevrouw Hart, een van mijn mails openbaar. Houd mijn mails privé. Als ik erachter kom dat u ze met iemand hebt besproken, familie of vrienden, dan verzeker ik u dat u daar heel veel spijt van zult krijgen."
Mijn hart begon sneller te kloppen en ik haatte het feit dat hij deze angst in mij kon oproepen. En hij deed het met opzet. Natuurlijk deed hij dat.
"Houd er rekening mee dat het warm moet zijn en om twee uur op mijn tafel moet staan. Als het koud wordt, trek ik de prijs van uw salaris af."
Meent hij dat? God, hij is zo bazig.
Kijk hem daar zitten, zijn bevelen geven alsof de wereld van hem is of zoiets. Alsof hij mij bezit.
De effecten van mijn droom van vanmorgen hadden nog steeds invloed op mijn dag. Balen.
God, als deze man de wereld bezat, waren we allemaal verdomd. Ik was nog niet lang in zijn aanwezigheid, maar ik kon al zeggen dat de wereld door zijn toedoen zou lijden.
"Luistert u wel naar me?" Hij keek verontwaardigd. De woede straalde van zijn gezicht en zijn blik ging kritisch over me heen.
Mijn maag draaide zich om bij het zien van zijn duistere gezichtsuitdrukking. Ik slikte even en knikte naar hem.
Zijn ogen vernauwden zich. "U knikt niet, u spreekt als er tegen u gesproken wordt. Begrijpt u dat?"
"Ja, meneer." Ik keek naar beneden voordat ik naar hem opkeek.
De felle uitdrukking op zijn gezicht vulde me met angst. Hij vervolgde met zijn koude en onvergeeflijke toon.
"Ik zal u het deze keer vergeven." Hij gooide wat leek op een handleiding naar me toe. "Lees het. Volg het als u hier over een week nog wilt zijn."
"Ik beloof u dat ik u niet zal teleurstellen," zei ik zachtjes.
"Het kan me niet schelen of u me teleurstelt, mevrouw Hart. Ik zou blij zijn als u dat deed. Het zou alleen maar bewijzen hoe ik over u denk. Denk maar niet dat u het officieel gemaakt hebt in Campbell Industries.
"U staat terecht. Elke fout zorgt ervoor dat u hier sneller weg bent dan u met uw ogen kunt knipperen. Zoals ik al zei, u bent niet de enige die deze baan graag zou willen hebben.
"Veel mensen zouden dat willen. Mensen met meer talent dan u." Hij verstrengelde zijn vingers. "En haal het niet in uw hoofd dat u iets speciaals bent."
Klootzak.
Ik wilde hem antwoorden, maar hij legde me het zwijgen op door zijn hand te heffen.
"Dat is alles."
Ik draaide me om en verliet stilletjes het kantoor.
Ik wist dat Mason Campbell veel dingen was, en een onbeleefde man was daar één van, maar ik had nooit geweten dat hij zo onbeleefd was.
Zonder oogcontact te maken met iemand, liep ik naar mijn bureau. Ik ging zitten en telde tot tien, voordat ik mijn aandacht weer op het personeelshandboek richtte dat ik had gekregen.
Om precies kwart voor acht haastte ik me om de thee van meneer Campbell te halen. Ik pauzeerde en probeerde me te herinneren of hij me had verteld hoeveel suiker hij erin wilde of dat hij helemaal geen suiker wilde.
Ik nam een groot risico en deed geen suiker in zijn thee. Dit zou me mijn baan kunnen kosten.
Toen hij me toestemming gaf om zijn kantoor binnen te gaan, deed ik dat zo rustig mogelijk. Ik hield de thee voor hem en wachtte tot ik gevraagd werd om te vertrekken. Meneer Campbell nam de tijd om zijn werk op zijn laptop af te maken, voordat hij de thee aanpakte.
Ik zuchtte opgelucht toen hij niet begon te schreeuwen over het gebrek aan suiker.
"U mag gaan," zei hij ijzig.
Hij had me nog steeds niet aangekeken.
"Graag gedaan, meneer," zei ik, terwijl ik me omdraaide om het kantoor te verlaten.
Zijn stem weerhield me ervan om door te lopen.
"Wat zei u?" Er klonk ongeloof en woede in zijn toon, een angstaanjagende woede die mijn knieën deed knikken. "Doet u sarcastisch tegen me, mevrouw Hart?"
Ik schudde mijn hoofd en probeerde te voorkomen dat mijn ziel mijn lichaam verliet. Ik was niet sarcastisch bedoeld. Hoe kon ik dat ook zijn als ik wist dat ik een baas als hij had?
Het was gewoon een instinct dat me dit had laten zeggen.
"Het spijt me, meneer. Ik bedoelde het niet slecht." Ik kon niet meer bijhouden hoe vaak ik me had verontschuldigd vanaf het moment dat ik hem voor het eerst had ontmoet.
En iets in me zei dat er nog veel meer verontschuldigingen zouden volgen.
Hij vernauwde zijn ogen, probeerde me te breken en te bewijzen dat ik zwak was en de druk niet aankon. Tenminste, dat was wat ik dacht dat hij aan het doen was.
"Test me niet weer of u gaat er spijt van krijgen. Begrepen, mevrouw Hart?"
Ik liet een lage ademteug ontsnappen en knikte langzaam.
"U mag gaan."
Ik verliet zijn kantoor en haalde diep adem toen niemand keek. Ik wilde nu al ontslag nemen, maar had het gevoel dat je niet zomaar kon stoppen met Masons assistent te zijn. Of je werd enorm succesvol of je verdween voorgoed.
Ik had ermee ingestemd om voor de duivel te werken.
Nu moest ik gewoon overleven.
Pro Tip!
Je vindt kortingen, promoties en de laatste updates op onze Galatea Facebookgroep! Word vandaag nog lid van onze community!
