Lieg tegen me serie Boek 3: Verboden affaires
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
689K
Hoofdstukken
61
De ongewenste gast
Boek 3: Verboden Affaires
ANYA
Ik parkeerde mijn kobaltblauwe Audi A3 Sportback in een vrije plek op de parkeerplaats van het restaurant. Terwijl de airconditioning zoemde, klapte ik de zonneklep naar beneden om mijn make-up bij te werken.
Deze verplichte maandelijkse lunches met mijn dominante moeder waren al een traditie sinds ik drie jaar geleden uit huis ging. Haar constante behoefte om mijn leven te beheersen begon me de keel uit te hangen. Ik had besloten het er vandaag over te hebben, al zag ik op tegen de onvermijdelijke ruzie.
Ik rommelde in mijn tasje en haalde mijn favoriete karmozijnrode lippenstift tevoorschijn. Een snelle veeg over mijn volle lippen, en ik was klaar. Mijn make-up was verder minimaal—een vleugje nude oogschaduw, kohl eyeliner en een laagje mascara.
Ik stopte de lippenstift terug in mijn tasje, zette de auto uit en pakte mijn tas van de passagiersstoel. Ik was klaar om mijn moeder onder ogen te komen, die al aan ons vaste tafeltje zat.
Terwijl ik langs een tafeltje liep met drie oudere mannen, die net terugkwamen van een rondje golf, klonk er een zacht fluitje achter me aan.
Omdat het vaste gasten waren, voelde ik me op mijn gemak genoeg om ze een speelse knipoog en een flirterig zwaaitje te geven, voordat ik de afkeurende blik van mijn moeder ontmoette.
„Anya, was dat nou echt nodig?“ mopperde ze, terwijl ik op de stoel tegenover haar schoof aan ons kleine vierkante tafeltje.
Ik rolde met mijn ogen, een gewoonte waarvan ik wist dat het haar irriteerde, voordat ik antwoord gaf.
„Het is onschuldig,“ wierp ik tegen, terwijl ik mijn servet uitvouwde en over mijn schoot legde. Ik was klaar voor onze vaste routine.
De scherpe bruine ogen van Zoya Chopra namen mijn uiterlijk kritisch op. In tegenstelling tot mij, gekleed in een strapless marineblauw zomerjurkje en hoge hakken, droeg zij een opvallende fuchsia sari, traditionele Indiase kleding, compleet met grote gouden armbanden en oorbellen.
„Je jurk is te kort,“ merkte ze op, terwijl ze van haar wijn nipte. Ik zag dat ze al wijn en hapjes had besteld, ook al was ik amper vijf minuten te laat.
„De zoom valt bijna op mijn knieën, mam,“ reageerde ik met een brede glimlach, terwijl ik naar mijn eigen glas wijn reikte. Ik had het gevoel dat ik wat vloeibare moed wel kon gebruiken om deze lunch te overleven.
„Zo gekleed vind je nooit een goede echtgenoot, Ani,“ ging ze verder, en haar toon zat vol afkeuring.
Alsof ik daar überhaupt naar op zoek was, dacht ik bij mezelf.
Ik nam een grote slok wijn, en toen nog een.
„Hoe gaat het met pap?“ vroeg ik. Ik stuurde het gesprek bewust weg van mijn privéleven en besloot de confrontatie vandaag toch maar niet aan te gaan.
Mijn beide ouders waren artsen, maar mijn moeder had haar praktijk opgegeven toen ik werd geboren om mij op te voeden. Ik ging er altijd vanuit dat ze weer aan het werk zou gaan als ik ouder was, maar in plaats daarvan koos ze voor liefdadigheidswerk.
Niet dat ze hoefde te werken—mijn vader was een zeer gerespecteerde hartchirurg, en we woonden comfortabel in een welvarende buurt. Ik had op privéscholen gezeten. Eigenlijk was ik van plan om in de voetsporen van mijn ouders te treden, maar al vroeg in mijn medische studie besefte ik dat geneeskunde niets voor mij was. Toen ben ik overgestapt naar psychologie.
Mijn ouders hadden deze verandering alleen geaccepteerd omdat ze eisten dat ik mijn doctoraat zou afronden, wat ik een jaar geleden had gedaan.
Sindsdien had ik mijn trustfonds gebruikt om een herenhuis in de stad te kopen. Ik had de begane grond verbouwd tot mijn praktijk en woonde op de bovenste twee verdiepingen.
Ik hield van mijn onafhankelijkheid en had geen directe plannen om me te settelen, maar dat hield ik voor mezelf. Als mijn moeder het wist, zou ze ongetwijfeld proberen een huwelijk voor me te regelen, net als dat van haar en mijn vader.
„Druk als altijd,“ antwoordde mijn moeder met haar vaste reactie.
Tijdens mijn jeugd zag ik mijn vader zelden vanwege zijn veeleisende schema. Je zou denken dat al die tijd die ik met mijn moeder doorbracht ons dichter bij elkaar had gebracht, maar het tegendeel was waar.
We hadden nooit die diepe ouder-kindband ontwikkeld. Ik denk dat ze dat door de jaren heen was gaan beseffen en het probeerde goed te maken met deze lunches.
„Is het al wat drukker op je werk nu je in je nieuwe kantoor zit?“ vroeg ze. Ze gebaarde naar de ober om onze bestelling op te nemen.
Sinds de start van mijn eigen praktijk liep het nog niet zo storm. Maar onlangs had ik een contract getekend bij de rechtbank om als bemiddelaar op te treden in zaken zoals voogdijstrijd en scheidingen. Sindsdien was het ongelooflijk druk geworden in mijn praktijk.
We gaven onze bestellingen door aan de ober voordat ik nonchalant reageerde.
„Ja. Sterker nog, ik heb vanmiddag een sessie met de aanstaande ex-vrouw van een zeer succesvolle zakenman. Ik heb het dossier vanochtend gelezen—het is behoorlijk fascinerend. Ik denk dat ze allebei betrokken zijn bij de maffia,“ vertelde ik geboeid.
Mijn moeder schudde haar hoofd en trok haar neus op van afkeer.
„Ik weet niet hoe je het doet, Ani. Deze mensen kunnen gevaarlijk zijn.“
Ik was gewend aan de overbezorgde aard van mijn moeder, dus ik glimlachte alleen maar naar haar.
„De rechtbank zou me niemand toewijzen die gevaarlijk is, mam. Je hoeft je geen zorgen te maken.“
Ze keek sceptisch, maar drong niet verder aan. De laatste keer dat ze dat wel deed, had ik onze lunch vroegtijdig beëindigd omdat ik het niet kon verdragen mijn carrièrekeuzes constant aan haar te moeten verdedigen.
Ik hield ervan om mensen te helpen, ongeacht hun beroep. Omdat ze zelf arts was, zou je verwachten dat ze het zou begrijpen en minder oordelend zou zijn.
„Hoe was je date met Anand?“ vroeg mijn moeder. Ze verwees naar de 'aardige jongen' uit de tempel met wie ze me vorige week had proberen te koppelen.
Anand was advocaat, een van de goedgekeurde beroepen voor potentiële echtgenoten die mijn ouders voor mij in gedachten hadden. Hij was ook tien jaar ouder dan ik, en ondanks zijn gelijkenis met Bollywood-superster Shah Rukh Khan, voelde ik me totaal niet tot hem aangetrokken. We hadden niets gemeen, en de date was een kwelling geweest.
„Het was prima,“ vertelde ik haar met een grimas. „Ik betwijfel of ik hem nog een keer zal zien.“
„Ani! Je bent maar één keer met hem uit geweest!“ Door de gefluisterde berisping van mijn moeder verstijfde ik. „In mijn tijd konden we niet daten zoals jij nu doet. Wij moesten...“
„...in een kamer zitten met je ouders en je date,“ maakte ik haar zin af. Mijn toon droop van het sarcasme.
Ik slaakte een diepe zucht, want dit riedeltje had ik al vaker gehoord. Meerdere keren zelfs. Soms vroeg ik me af of ze dacht dat ik niet dankbaar was voor het leven dat ik had, dat zo anders was dan dat van haar.
„Dus, hoe was jouw week?“
Mijn moeder vertelde maar al te graag over haar laatste liefdadigheidsevenement. Ik speelde met mijn eten en deed alsof ik verdiept was in haar verhalen.
***
Twee uur later was ik terug in mijn appartement en schopte ik mijn hakken uit. Ik had over dertig minuten een sessie met Melina Costa, dus ik wilde me net gaan omkleden in iets professionelers.
Maar toen verscheen er een appje van Melina op mijn telefoon—ze moest afzeggen.
Dat vond ik helemaal niet erg. Ik was uitgeput na de lunch met mijn moeder. Het enige wat ik wilde, was mijn joggingbroek aantrekken, een foute film kijken en wat wijn drinken.
Maar eerst moest ik nog een paar e-mails wegwerken. Ik besloot naar mijn kantoor te gaan en de e-mails te beantwoorden voordat ik me ging omkleden. Ik schoot in mijn pluizige konijnenpantoffels en liep naar beneden.
Ik was nog steeds druk aan het typen toen er op mijn kantoordeur werd geklopt. Verward stond ik op en liep op mijn tenen naar de deur om door het kijkgat te gluren. Ik hapte naar adem toen ik drie grote mannen aan de andere kant zag staan.
Ze moesten me gehoord hebben, want een van hen nam het woord. „Mevrouw Chopra?“ Een zware, mannelijke stem bezorgde me rillingen over mijn rug. „Ik ben Marco Costa. Ik heb vandaag een afspraak met u.“
Marco Costa?
Ik opende de deur en staarde recht in een paar scherpe, aquamarijnkleurige ogen. Ik wist zeker dat mijn mond openviel. Hij was zo knap dat het moeilijk was om niet te staren.
Ik wed dat hij eraan gewend was. Ik kon me niet voorstellen dat een man met zo'n gezicht niet op zijn minst een beetje vol van zichzelf zou zijn. Zijn gitzwarte haar en opvallende wenkbrauwen omlijstten een gezicht waar engelen van zouden kunnen huilen.
Zijn volle lippen, omlijst door een netjes getrimde baard, krulden omhoog alsof hij mijn inspectie wel grappig vond. Zijn blauwgroene ogen gleden langzaam langs mijn lichaam omlaag, van mijn golvende bruine haar tot aan mijn met konijnen bedekte voeten.
„Ehm...“ Ik moest even slikken om mijn stem te vinden. „Ik had een afspraak met uw vrouw, maar ze stuurde een appje om af te zeggen,“ flapte ik eruit.
Zijn gezicht verhardde. „Mijn aanstaande ex-vrouw. Ze vertelde me dat u eerst met mij wilde afspreken.“ Hij zuchtte en wreef over zijn voorhoofd. „Melina speelt graag spelletjes, mevrouw Chopra. Mijn excuses voor het ongemak.“
Ik wierp een blik op mijn horloge. Hij was precies op tijd. Gekleed in zijn designpak en met een duur horloge om, zag hij eruit als een man die altijd onderweg was. Een man die geen tijd te verliezen had.
Hij had moeite gedaan om naar deze sessie te komen, in tegenstelling tot veel van mijn andere cliënten die het als tijdverspilling zagen.
„U bent er nu toch al, meneer Costa,“ zei ik, terwijl ik een blik wierp op de twee mannen die achter hem stonden. „We kunnen de sessie alsnog houden als u dat wilt. U kunt deze week ruilen met uw vrouw.“
Zijn gezicht werd zachter en er verscheen een flauwe glimlach op zijn lippen. „Dank u.“ Hij knikte naar zijn mannen. „Ik hoop dat u het niet erg vindt, mevrouw Chopra. Mijn mannen moeten even snel uw kantoor doorzoeken.“
Ik fronste naar de getatoeëerde mannen in hun zwarte pakken en zonnebrillen. „Waarom?“
Hij haalde zijn schouders op. „Je weet maar nooit wie er meeluistert.“
Ik had niet echt een keuze, dus ik stapte opzij om ze binnen te laten. Terwijl ze mijn kantoor doorzochten, bleef ik in de deuropening staan. Ik voelde zijn blik op me rusten.
„Leuke pantoffels,“ zei hij met een zware stem. Ik had het gevoel dat hij me uitlachte, ook al was zijn gezicht uitdrukkingsloos.
Ik bloosde. „Ik verwachtte vandaag niemand meer,“ zei ik, plukkend aan mijn jurk. „Als u me een paar minuten geeft, kan ik naar boven gaan om me om te kleden...“
Ik wilde weglopen, maar hij legde een hand op mijn arm en hield me tegen.
Ik voelde een schok, alsof ik een stroomdraad aanraakte. Hij moest het ook gevoeld hebben, want hij trok zijn hand snel weer terug. Hij keek op me neer en zijn frons keerde terug. Ik reikte amper tot zijn kin.
Zijn mannen kwamen terug en knikten naar hem.
„Niet nodig. Laten we beginnen. Ik heb niet veel tijd.“
Ik gebaarde dat hij binnen kon komen. Zijn mannen kozen ervoor om buiten te blijven. Ik sloot de deur, me er pijnlijk van bewust dat we alleen waren. Mijn hart bonkte in mijn keel.
