Lieg tegen me Boek 4: Mooie leugentjes
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
380K
Hoofdstukken
41
Lia's leven neemt een dramatische wending wanneer ze in een wereld vol gevaar en bedrog wordt geworpen, nadat ze door haar vader is verstoten en aan een machtige man genaamd Mr. Red is verkocht. Jaren later vindt ze troost en bescherming bij Santiago, een man die zelf ook een duister verleden heeft. Terwijl Lia en Santi hun weg proberen te vinden in hun complexe gevoelens en de dreigingen uit het verleden, moeten ze hun diepste angsten en donkerste vijanden onder ogen zien. Zal hun liefde sterk genoeg zijn om de schaduwen die hen achtervolgen te overwinnen?
Mijn vader de duivel
Boek 4: Pretty Little Lies
LIA
10 Jaar Oud
De grote ijzeren hekken kraakten open, een geluid dat de rillingen over mijn rug deed lopen. Mijn ogen, zo blauw als de zomerlucht, werden groot van angst, mijn kleine handjes stevig in elkaar gevouwen in mijn schoot terwijl ik door het raam van de taxi naar de mannen met geweren keek. Hun gezichten stonden strak en hun ogen keken koud terwijl we over de lange oprijlaan naar het imposante huis reden.
„Doe gewoon wat ik doe, Lia, en dan komt alles goed.”
De taxi stopte en mijn hart klopte als een trommel in mijn borst. Ze opende de deur, haar greep stevig om mijn hand terwijl ze me met een kracht uit de auto trok waardoor ik me als een lappenpop voelde. Er stonden mannen op wacht bij de deur, maar ze hielden ons niet tegen.
Ik struikelde over de drempel van het landhuis, terwijl mijn moeder me met zich meetrok. Haar ooit zo levendige blonde krullen hingen nu futloos langs haar rug, als een weerspiegeling van de simpele katoenen jurk die ze droeg. Ze deed me vroeger altijd aan een Disney-prinses denken met haar grote blauwe ogen en gouden haar, maar nu niet meer.
Niet meer sinds ze ziek begon te worden en die blauwe pillen slikte waardoor ze de hele tijd sliep. Mijn roze jurk, versierd met strikjes en ruches, raakte verstrikt rond mijn knieën, waardoor ik bijna struikelde terwijl ik haar snelle tempo probeerde bij te houden. Het geluid van mijn balletschoenen die op de marmeren vloer tikten, echode griezelig door de lange gang.
Ik was te bang om iets te zeggen. Slechts twee uur geleden had ze me verteld dat ze een tijdje weg zou gaan en dat ik bij mijn vader zou logeren. We hadden nog nooit over hem gepraat, hoe vaak ik er ook naar had gevraagd.
De kinderen op school plaagden me omdat ik niet wist wie hij was, en ik werd vaak gepest. Het hielp niet mee dat mijn moeder in een club werkte waar ze haar kleren moest uittrekken. Ik wist dat ze het vreselijk vond om me 's nachts alleen te laten, maar we konden geen oppas betalen.
Ze had één keer geprobeerd me mee naar de club te nemen, maar ze hield niet van de manier waarop de mannen naar me keken. Ik had haar nooit verteld dat sommigen van hen hadden geprobeerd me aan te raken. Ik wist dat het haar alleen maar vanstreek zou maken.
Over mannen gesproken, mijn ogen gleden zenuwachtig over de getatoeëerde mannen die we passeerden, met geweren aan hun zijde. Ze had hen bij de poort gesmeekt om ons binnen te laten, en na een kort gesprek via een walkietalkie deden ze dat.
„Mae,” fluisterde ik toen een van de intimiderende mannen een handkus naar me blies.
„Sst, Lia,” fluisterde ze terug, terwijl ze me dichter tegen zich aan trok.
We kwamen plotseling tot stilstand voor een grote houten deur. De man die deze bewaakte, klopte aan en duwde hem toen voor ons open. Ik hapte naar adem en verstopte me achter mijn moeder toen de man achter het bureau opstond en op ons af stormde.
Hij was enorm en torende als een berg boven ons uit. „What the fuck doe jij hier, Louisa?” gromde hij, waardoor mijn moeder begon te beven. „Ik heb je gezegd hier nooit meer terug te komen!”
Terwijl zijn lichaam nog steeds woede uitstraalde, ging hij rechtop staan en verschoof zijn blik van mijn moeder naar mij. „En wie mag dit zijn?” vroeg hij, zijn stem ineens zacht.
Mijn moeder pakte mijn pols en trok me van achter haar vandaan om voor de man te gaan staan. Haar handen rustten stevig op mijn schouders en hielden me op mijn plek. „Ze is van jou,” verklaarde ze.
Ik keek omhoog naar de man, met trillende handen. Hij bukte zich en bracht zijn gezicht dichter bij het mijne. Was deze man mijn vader? We leken totaal niet op elkaar. Zijn haar en ogen waren donker, en hij rook naar rook—een geur waarvan ik mijn neus moest ophalen.
Ik streek mijn gouden haar uit mijn ogen, omdat ik wilde dat hij me goed kon zien. Zou hij me leuk vinden? Hij zag er intimiderend uit, maar als dit mijn vader was en ik bij hem zou gaan wonen, wilde ik dat hij me leuk vond.
„Is ze dat?” Zijn wenkbrauw boog spottend omhoog, en hij bekeek me van dichterbij, alsof hij me in een nieuw licht zag. „Hoe heet je, menina?”
„Lia,” zei ik, mijn stem krachtig.
Hij bleef naar me staren terwijl mijn moeder weer sprak. „Ze kan nergens anders heen,” zei ze, haar stem lichtjes trillend. „Je moet haar in huis nemen.”
Hij liet zijn tong over zijn tanden glijden. „Waarom zou ik dat ook maar overwegen?”
Haar greep op mijn schouders verstrakte, waardoor ik ineenkromp, maar ik trok me niet terug.
„Omdat ik ziek ben, en ze heeft... ze heeft meer nodig dan ik kan bieden,” begon ze, terwijl de tranen in haar ogen opwelden. „Alsjeblieft, Manuel, je hebt hier nog een dochter. Ze zou bij haar zus—”
„Prima,” onderbrak hij haar, haar wegwuivend met een achteloze zwaai van zijn grote hand. „Ik neem haar in huis.”
Mijn hart bonkte in mijn borst. Wat zei ze zojuist? Had ik een zus? Een rilling van verwachting ging door me heen bij de gedachte aan een metgezel. Niet zomaar een metgezel—een zus. Ze had haar nog nooit eerder genoemd.
„Je bent nu vrij om te gaan, Louisa,” zei hij, knikkend naar een man aan de andere kant van de kamer. Plotseling grepen ruwe handen mijn moeder vast en trokken haar de kamer uit.
„Nee, wacht! Wacht!” protesteerde ze, zwaaiend met haar armen en benen. „Laat me afscheid van haar nemen.”
Mijn vader glimlachte slechts naar haar, een wrede, koude glimlach. „Nee. Het kind is niet langer jouw zorg. Vaarwel, Louisa.”
„Lia!”
„Mae!” riep ik uit en probeerde haar te volgen, maar hij rukte me aan mijn arm terug.
De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik toekeek hoe de mannen mijn moeder wegsleepten, waarop de deur dichtsloeg en haar aan mijn zicht onttrok. Ik veegde mijn wangen af en draaide me om om de man weer aan te kijken.
„Pai?”
Maar hij negeerde me simpelweg, liep terug naar zijn bureau en leunde achterover in zijn stoel, terwijl hij me aankeek toen de grote man de kamer weer binnenkwam. „Zet haar bij de anderen,” beval hij koud, terwijl hij naar me gebaarde. „Ze is geen dochter van mij.”
Mijn ogen werden groot van angst toen de grote man mijn arm vastgreep en me de kamer uit trok, net zoals hij bij mijn moeder had gedaan. Maar toen ik probeerde te gillen, kwam er geen geluid uit.
Toen we een hoek omgingen naar de achterkant van het huis, zag ik een grote auto voorrijden. Een jong meisje in een schooluniform sprong eruit, en met haar donkere haar wapperend in de wind huppelde ze het huis in, schijnbaar onwetend van de chaos die zich om haar heen afspeelde.
