Mijn nepvriendin
Auteur
Jane Martana
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
25
Athena, een chef-kok in een chic restaurant, is geschokt wanneer haar manager haar voorstelt aan de eigenaar: haar vriend van de middelbare school, Ares.
De schok wordt nog groter wanneer Ares haar ontslaat en een deal voorstelt: speel zes maanden lang zijn nepvriendin, en hij zal haar een eigen restaurant geven.
Terwijl ze hun schijnvertoning ophouden voor zijn familie, wordt iedereen dol op Athena en begint Ares voor haar te vallen. Zelfs Athena begint een vonk te voelen - totdat ze achter de pijnlijke waarheid komt.
Zal hun act veranderen in iets echts, of zal de waarheid achter Ares' keuze hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1
ATHENA
„Athena, twee zalmmootjes!“
„Ja, chef!“ Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd en waste daarna mijn handen, voordat ik twee verse, roze stukken zalm pakte. Ik smolt boter in een koekenpan terwijl ik ze kruidde, en legde ze daarna in de pan om te bakken.
„Athena, hoe lang nog voor de coquilles?“
Ik schudde de andere pan even heen en weer. Ik controleerde de kleur van de schelpdieren. „Dertig seconden, chef!“
Ik hield van chaos — vooral chaos in de keuken. Het was luidruchtig en rommelig, maar het gaf me ook veel voldoening.
Ik pakte een ondiepe schaal en legde daar voorzichtig de coquilles in, voordat ik witte wijn in de pan goot. Terwijl het zachtjes kookte, voegde ik fijngesneden knoflook, sjalotjes en — het geheime ingrediënt van mijn vader — een beetje ansjovispasta toe.
Mijn vader had me bijna alles geleerd wat ik wist: hoe ik groenten heel dun moest snijden zonder mezelf te verwonden, hoe ik een heerlijke bearnaisesaus moest maken en hoe ik alles perfect moest timen.
Toen ik nog maar vijf was, daagde hij me zelfs uit om een biefstuk precies naar wens te bakken.
Misschien is de brandweer toen wel gebeld.
Daar hebben we nog lang om gelachen.
Nu, twintig jaar later, werkte ik in mijn droombaan in een beroemd, chic restaurant in Los Angeles.
Pap had gewild dat ik bij hem in zijn restaurant in New York zou werken, maar ik weigerde. Ik wilde mijn eigen pad volgen en op eigen benen staan. Ik wilde bewijzen dat ik een goede chef-kok kon zijn zonder de hulp van mijn vader en ik wilde hem trots maken.
Ik lepelde wat saus over de coquilles en zette de schaal op de balie achter me. „Bestelling klaar!“ Daarna draaide ik de zalmmootjes om, zodat de andere kant kon bruinen.
Toen ik mama vertelde dat ik naar LA verhuisde, steunde ze me, wat ertoe leidde dat pap zichzelf in zijn kamer opsloot. Mijn oudere broers, Jayson en Jackson, waren ook van streek.
„Je kunt je nog bedenken, hoor…,“ had Jayson op het vliegveld met een pruillip tegen me gezegd.
Ik schudde mijn hoofd. „Je weet dat ik dat niet doe.“
„Misschien kunnen we allemaal een baan vinden in LA,“ zei Jackson, waardoor het gezicht van pap helemaal opklaarde.
„Doe niet zo belachelijk!“ Ik klopte op zijn arm en keek hem boos aan omdat hij pap op ideeën bracht. Ik hield van mijn familie, maar ik moest dit echt voor mezelf doen.
Terwijl ik de twee stukken zalm opmaakte, riep de chef weer.
„Athena, twee keer kip en nog een zalm!“
Ik verhoogde mijn tempo en nam slechts een tel de tijd om wat uit mijn waterfles te drinken.
„Twee ribeyes, medium-rare!“
Ik legde ze op de grill en kruidde de zalm.
„Karbonades!“
Ik pakte er twee om te gaan bakken en controleerde vervolgens de kip.
„Athena!“
„Ja, chef!“ Ik draaide me om en keek hem aan de andere kant van de keuken aan.
„Deze hamburger is te rauw. De gast wil hem iets meer doorbakken. Bak hem nog even snel.“
Mijn maag draaide zich om. Te rauw? Ik pakte het bord aan en controleerde de zachtheid van het vlees, waarna ik het terug op de grill legde en probeerde me niet te laten overmannen door schaamte. Ik had er een hekel aan om fouten te maken, maar ik kon het me niet veroorloven om langzamer te werken op een zaterdagavond.
„Waar blijft mijn kip voor tafel vijf?“ riep een ober.
„Nog één minuut!“ antwoordde ik, terwijl ik het opmaakte en naar hem toe bracht.
„Athena, kom even mee, alsjeblieft.“ Minnie, onze manager, maakte een gebaar dat ik moest stoppen met werken.
Ik veegde mijn handen af aan een handdoek terwijl ik naar haar toe liep. „Is alles in orde?“
„Loop maar met me mee.“ Ze draaide zich om en liep door de zijdeur, die naar de kantoren leidde.
Ze keek heel vreemd en ik slikte zenuwachtig terwijl ik haar vragend aankeek. Gaat het over de ribeye?
„Maar… kan het niet wachten?“ Ik wees naar de bonnetjes met bestellingen die nog klaar moesten, maar ze schudde haar hoofd. Dus gaf ik een andere kok een teken om mijn werkplek over te nemen.
„De baas wil je spreken,“ legde Minnie uit, terwijl we de keuken uit liepen.
„De baas?“ vroeg ik.
„Ja. Onze baas.“
„Heb ik iets verkeerd gedaan?“ lachte ik zenuwachtig terwijl we de trap op liepen naar de tweede verdieping. Ik was nog nooit midden in een dienst weggestuurd.
„Dat weet ik niet. Loop een beetje door, alsjeblieft.“
Ik had niet doorgehad dat ik langzamer was gaan lopen, dus ik versnelde mijn pas om haar te volgen toen ze me naar de kleine vergaderruimte bracht. Ze klopte op de deur en maakte een gebaar dat ik naar binnen moest gaan.
Ik opende de deur. Mijn mond viel even open van verbazing, voordat ik naar binnen stapte.
„Ares Anderson?“ Ik keek hem vol ongeloof aan.
„Hallo, Athena.“ Hij grijnsde en stond op van zijn stoel.
Ik had deze man sinds de middelbare school niet meer in levenden lijve gezien. Hij was toen de populairste jongen van de school, een echte sportman, en hij wisselde vaker van vriendin dan van kleding. We waren vrienden, meer niet, en dat kwam alleen doordat we veel vakken samen hadden.
Hij was vooral geïnteresseerd in het rondhangen met cheerleaders.
Nu hij volwassen was, hoorde ik dat er nog steeds meisjes achter hem aan liepen. Het was heel normaal om hem in kranten en roddelbladen te zien, en als aanwezige bij grote evenementen. En elke keer hing er weer een ander meisje aan hem vast.
Ik bedoel, ik nam het ze niet kwalijk. Hij was erg veranderd, en precies op de goede manier.
Vroeger was zijn bruine haar kort, maar nu had hij een undercut en was zijn pony langer, vallend over zijn voorhoofd. Zijn diepbruine ogen leken leeg, maar waren met donkere wimpers nog steeds net zo mooi als ik me herinnerde.
Hij stond voor me, langer dan vroeger, in een zwart overhemd dat strak om zijn spieren spande. Zijn mouwen waren opgerold en onthulden een tatoeage op zijn linker onderarm; het was een draak, of misschien een feniks.
Zijn aderen waren goed zichtbaar, wat me deed slikken voordat ik weer naar hem opkeek. Het was misdadig om er zo knap uit te zien, en ik haatte mezelf om de lust die ik voor hem voelde.
Hij kuchte zachtjes. „Ben je klaar met naar me staren?“
Mijn wangen werden warm. „Ik staar niet naar je.“
„Hoe gaat het met je, Athena? Het is alweer een paar jaar geleden.“
„Ja, dat is een tijdje terug.“
„Kom hier en geef me een knuffel.“
Ik bewoog niet eens, aangezien ik nog steeds probeerde te bedenken waarom hij hier was. Dus pakte Ares mijn pols vast en trok me tegen zich aan. Ik rook meteen zijn frisse aftershave toen hij zijn armen om me heen sloeg, en klopte ongemakkelijk op zijn rug.
„Wat doe je hier, Ares?“ vroeg ik op een achterdochtige toon.
Hij trok zich terug en wees naar de stoel tegenover hem. „Ga alsjeblieft zitten.“
„Ben jij ‘de baas’?“ vroeg ik terwijl ik ging zitten, en Ares deed hetzelfde terwijl hij knikte. Zijn familie bezat veel bedrijven, dus dat hij de eigenaar van het restaurant was verbaasde me eigenlijk niet.
„Vind je je baan leuk?“
Wat een vreemde vraag. „Natuurlijk, anders zou ik hier niet werken.“
„Mooi.“ Hij viel even stil. „Want je bent ontslagen.“
Mijn mond viel open van verbazing.
