Nachten in Manesto
Auteur
S. L. Adams
Lezers
831K
Hoofdstukken
75
Vicky vlucht in paniek weg van haar bruiloft – met sluier, zenuwen en al – om vervolgens vast te komen zitten in een warenhuis met vier volslagen vreemden. Buiten hangt er giftige rook boven Alaska, maar binnen hangt er iets heel anders in de lucht. Terwijl de dagen overgaan in nachten, raken spanning en aantrekkingskracht met elkaar verstrengeld tussen de gangpaden met kampeerspullen en elektrisch gereedschap. Vicky had gezworen dat ze zich nooit meer door iemand zou laten claimen, maar deze mannen doen haar twijfelen aan alles waarvoor ze op de vlucht was. Tussen het gelach, het verlangen en de onverwachte bekentenissen door, ontdekt ze misschien wel wat vrijheid echt betekent... en met wie ze die wil delen.
Hoofdstuk 1
VICKY
Mijn benen deden vreselijk pijn. Mijn longen brandden bij elke zware ademhaling.
Blijf doorgaan.
Geef nu niet op.
Energie dreef me door het veld met vrouwenschoentjes. Ik rende zo hard als ik kon. Het dikke gras raakte mijn blote voeten. Mijn trouwjurk fladderde om me heen. De wind tilde hem boven mijn knieën terwijl ik naar de finish rende.
Het vliegveld verscheen voor me. Flungfarwood Airport was niet meer dan een paar hangars en een kleine terminal. Bomen en bergen van Noord-Alaska omringden het. Maar op die warme zomerdag was dat kleine vliegveld mijn ticket naar vrijheid.
Ik stopte toen ik asfalt bereikte. Ik legde mijn handen op mijn knieën terwijl ik op adem kwam. Mijn borst ging op en neer. Mijn hart bonkte hard tegen mijn ribben terwijl ik uitrustte van een mini-marathon waar ik duidelijk niet klaar voor was.
Mijn telefoon zat veilig in mijn Spanx. Ik haalde hem eruit en stuurde een bericht.
Vicky
Ik ben er.
Minder dan een minuut later kwam er een reactie.
Arlo
Hangar twee.
Ik beschermde mijn ogen tegen de late middagzon. Ik keek naar de gebouwen. Hangar twee lag recht aan de overkant van de open ruimte. Ik deed mijn hakken aan en haastte me over het asfalt.Arlo verscheen in de open deuropening. 'Ik wist dat je het niet door zou zetten,' zei hij terwijl hij me haastig om de hangar heen leidde naar waar een klein vliegtuig stond te wachten.
'Ik kwam dichterbij dan de vorige keer,' zei ik.
'Dat zie ik. Hoe ben je ontsnapt?'
'Ik ben uit het badkamerraam geklommen.'
'Waarom heb je je jurk aangetrokken? Het was makkelijker geweest om in gewone kleren te rennen.'
'Ik dacht dat als ik mijn jurk aanhad, ik misschien meer zin zou hebben om het gangpad af te lopen.'
'Hoe ging dat?'
'Nou, niet dus.'
'Als je niet met die gasten wilde trouwen, waarom zei je dan niet gewoon nee, Vicky?'
'Ik weet het niet.'
'Je moet stoppen met je verloven alleen maar om je vaders van je weg te houden.'
'Ze leken in het begin oké.'
'Je had ze moeten vertellen dat je niet wilde trouwen. Stel je voor wat ze nu doormaken.'
Ik keek hem boos aan. 'Ik wist pas vanmorgen dat ik niet wilde trouwen, Arlo,' zei ik luid. 'Rot op. Je hebt beloofd me te helpen ontsnappen.'
'Sorry,' zei hij, terwijl hij me in zijn armen trok. 'Gefeliciteerd met je verjaardag, schoonheid. Je ziet er geen dag ouder uit dan vijfentwintig.'
'Heel grappig.'
'Wat ga je doen als je in Anchorage bent?'
'Ik weet het niet,' zei ik met een lange zucht. 'Zo ver heb ik nog niet vooruitgedacht.'
'Heb je andere kleren meegenomen?'
'Nee.'
'ID?'
'Natuurlijk.'
'Waar is die?'
'Verstopt in de achterkant van mijn telefoonhoesje.'
Hij schudde zijn hoofd. Hij wees dat ik de trap naar het vliegtuig moest beklimmen. 'Laten we gaan. Mijn andere passagiers kunnen elk moment hier zijn.'
'Ik dacht dat je zei dat je alleen naar Anchorage vloog en daar mensen zou ophalen om terug te brengen?'
'Dat was voordat drie vluchten hiernaartoe werden omgeleid vanuit Fairbanks vanwege de branden in de Yukon.'
'Nou, dat is gewoon irritant. Ik dacht dat ik het vliegtuig helemaal voor mezelf zou hebben.'
'Sorry, prinses.'
'Noem me niet zo, Arlo.'
'Gedraag je dan niet als een, Vicky.'
Ik liep naar de achterkant van de cabine. Het vliegtuig had zes rijen stoelen. Ik hoopte dat de andere passagiers voorin zouden gaan zitten en me met rust zouden laten.
Ik was niet in de stemming voor gezelschap.
Ik was gewend aan vliegen. Ik was in Alaska opgegroeid. Ik was vaak naar Fairbanks gevlogen om verschillende redenen. Winkelen, medische afspraken, tandartscontroles.
Flungfarwood was een stad ver van andere plaatsen. Het had iets meer dan achthonderd inwoners en één winkelstraat die alleen de basisbehoeften voor het dagelijks leven bood. Als je iets nodig had dat niet beschikbaar was, was het sneller om in een vliegtuig te springen dan te wachten tot het werd bezorgd.
Maar deze vlucht was anders.
Ik kwam niet terug.
Er was voor mij geen toekomst daar.
Ik wilde meer van het leven dan een echtgenote en moeder zijn. Een vijfentwintigjarige alleenstaande vrouw in Flungfarwood was ongebruikelijk. Mensen keken naar me alsof ik een soort freak was.
Zware voetstappen klonken op de trap. Een lange, gespierde man verscheen. Hij boog zijn hoofd toen hij de cabine binnenkwam. Hij keek kort mijn richting op met een boze blik voordat hij plaatsnam in de eerste rij.
Even later verscheen er nog een man. In tegenstelling tot de chagrijnige man voorin, glimlachte deze daadwerkelijk en knikte terwijl hij door het gangpad liep en in de stoel tegenover me ging zitten.
'De achterkant van het vliegtuig is de veiligste plek bij een crash,' zei hij. Zijn diepe, sexy stem deed me iets voelen precies tussen mijn benen.
Serieus? Hij is oud. Zie je het grijze haar niet?
'Dat wist ik niet,' zei ik.
Hij leunde over het gangpad en stak zijn hand uit. 'Hollis Becker.'
Ik stak mijn hand uit om hem aan te nemen. Zijn lange vingers bedekten mijn hand met een stevige handdruk.
'Vicky Vespa.'
'Aangenaam, Vicky Vespa.'
Ik keek op toen de volgende passagier binnenkwam. 'Lekker,' zei ik zachtjes terwijl ik naar de knappe man keek die door het gangpad liep.
Oh ja. Eindelijk iemand van mijn eigen leeftijd.
Je bent net weggelopen van je bruiloft. Je draagt nog steeds je trouwjurk. En je checkt een andere gast? Kijk naar hem!
Schouderlang, krullend blond haar. Dikke bakkebaarden met een korte baard en snor.
Prachtige lippen. Betoverende lichtblauwe ogen.
De sexy Viking keek vluchtig naar me met een blik die geen interesse toonde voordat hij zijn lange, dunne lichaam in een stoel een paar rijen verderop vouwde.
'Ben je op weg naar je bruiloft?' vroeg Hollis.
Ik richtte mijn aandacht weer op de sexy oudere man met grijs haar. 'Van,' antwoordde ik.
Hij krabde op zijn achterhoofd. 'Eh, waar is je bruidegom?'
'Bruidegoms,' corrigeerde ik.
Zijn dikke grijze wenkbrauwen gingen omhoog.
'Hoeveel mensen zijn er buiten?' zei ik zachtjes toen er een vierde man verscheen. Dit was het einde van de rij knappe medereizigers.
Roodharige gasten deden het niet echt voor me. Er was er een in de harem die ik bij het altaar achterliet, en ik had het elke keer dat ik alleen met hem was gefaket.
Palmer was een lieve gast, maar hij had ernstige prestatieangst.
En toch stond je vanmorgen op, trok je een trouwjurk aan en was je van plan om met hem te trouwen.
Niet alleen met hem. Hij was onderdeel van een pakketdeal.
'Hallo,' zei hij langzaam. Zijn stem door zijn neus was nog een grotere afknapper dan zijn rode haar en bleke huid. 'Ik ben Sutton.'
'Vicky,' zei ik. 'Voordat je het vraagt, ik ben weggelopen van mijn bruiloft.'
'Oh. Dat spijt me te horen.'
Als dit vliegtuig neerstort op een onbewoond eiland, heb je pech.
Ik zou de twee chagrijnige mannen en de oude gast neuken voordat ik jou met je sproeterige pik in mijn buurt zou laten.
Verdomme, ik zou Arlo nog eerder naaien dan een bleke witte roodharige die eruitziet alsof hij nooit naar buiten gaat.
Arlo is homo.
Ik zou hem wel kunnen onthomoen.
Je kunt iemand niet onthomoen, en dat is geen woord.
Eén nacht met mij en hij zou hetero zijn, en onthomoen zou aan het woordenboek worden toegevoegd.
De magere schoenenverkoper maakte zijn stropdas losser voordat hij ging zitten in de rij voor Hollis.
Arlo's diepe stem kwam door de luidspreker. 'Goedemiddag, mensen. Ik heb gehoord dat alle passagiers aan boord zijn en we hebben toestemming om op te stijgen. We landen rond zes uur in Anchorage.'
De motoren kwamen brullend tot leven. Ik keek uit het raam terwijl we naar de kleine landingsbaan taxiede.
Het kleine vliegtuig kwam op snelheid, de wielen kwamen van de grond. Weg van het enige thuis dat ik ooit had gekend.
Ik was te opgewonden om verdrietig te zijn. Mijn ontsnapping uit Flungfarwood was al lang overdue.
Ik had moeten vertrekken op de dag dat ik achttien werd. Niet vijfentwintig.
Ik kon alle tijd die ik verspild had niet terugkrijgen. Het enige wat ik kon doen was vooruitgaan met mijn nieuwe leven.
Hollis draaide zich naar me toe. 'Mag ik vragen hoeveel bruidegoms je hebt achtergelaten?'
'Drie.'
