Niet Echt Een Vijand
Auteur
Meria Deveraux
Lezers
19,3K
Hoofdstukken
22
Meera leeft voor competitie, scherpe opmerkingen en het winnen van elke strijd die op haar pad komt. Het studentenleven voelt volkomen voorspelbaar — tot één impulsieve nachtelijke kus met haar eeuwige rivaal alles op zijn kop zet.
Opeens voelt de jongen met wie ze zo graag discussieert niet meer als de vijand. Oude grappen veranderen in geladen blikken, en elk plagend moment brengt een nieuwe vonk voort die ze niet kan negeren. Terwijl herinneringen verschuiven en gevoelens sterker worden, begint Meera zich af te vragen of liefde kan opbloeien uit jaren van speelse chaos.
Maar een verstrengeld verleden, koppige trots en nieuwsgierige ouders maken elke stap vooruit heerlijk gecompliceerd.
Zóóóó Veel Beter
MEERA
Harde muziek, mensen die zowat aan je vastplakten. Dit was absoluut niet mijn idee van een leuke vrijdagavond.
„Kom op, ontspan je een beetje!” beveelt mijn vriendin Maggie. Voor haar is het makkelijk praten. Ze is lang en prachtig, met mooi bruin haar, bruine ogen en de mooiste bruine huid die ik ooit heb gezien. Bovendien zit ze vol zelfvertrouwen — dit is helemaal haar ding, niet dat van mij.
Ik haal mijn schouders op over haar bevel. „Je weet dat dit niet mijn ding is, en bovendien is jouw jurk...” Ik kijk naar de jurk die Maggie me vanavond heeft geleend. Hij is de definitie van gewaagd. Hij is kort, mouwloos en laat weinig aan de verbeelding over.
Ze zucht en kijkt me aan. „Je bent zo'n lieve, mooie meid.” Ik haat het als ze dat tegen me zegt.
Maggie steekt haar armen uit en geeft me een dikke knuffel. Maggie heeft de neiging om mensen te knuffelen, vooral als ze voor het eerst iets nieuws doen. Ze knuffelde me op de introductiedag, ze knuffelde me bij mijn eerste footballwedstrijd op de universiteit en vier jaar later knuffelt ze me nog steeds als ik in een nieuwe situatie beland.
Ze laat me los en kijkt me aan. „Waarom ga je niet daar zitten?” Ze wijst naar een stoel in de hoek. „Dan ga ik dansen, en als je het over een uur nog steeds niet leuk vindt, kunnen we weggaan.”
Ik zucht. Dat klinkt redelijk, behalve dat ik niet kan zitten in deze jurk. „Goed, ga jij maar dansen, dan ga ik wel in de hoek staan.”
Maggie glimlacht. Ze geeft me een snelle kus op mijn voorhoofd voordat ze naar het midden van de dansvloer loopt, waar zoals altijd alle ogen op haar gericht zullen zijn.
Ik wou echt dat ik zoals zij kon zijn, haar zelfvertrouwen en glimlach had, gewoon mezelf kon zijn zonder me te veel zorgen te maken. De kleren dragen die ik leuk vind en gezellig en spontaan zijn, maar dat is gewoon niet... hoe mijn toekomst eruit lijkt te gaan zien.
Ik loop naar mijn eenzame hoekje, klaar om mijn rol als mysterieuze, stille toeschouwer te spelen. Maar vanavond ben ik een ongemakkelijke, stille toeschouwer, die in deze jurk niet bepaald mysterieus kan overkomen.
Ik wou dat ik een trui had gepakt voordat ik wegging, maar Maggie had me verzekerd dat ik er geen nodig zou hebben, en nu heb ik die wel echt nodig. Ik sla mijn armen over elkaar voor mijn lichaam en probeer het weinige dat ik kan verbergen ook echt te verbergen.
„Is dat niet Meera zelf,” hoor ik een stem zeggen. Ik draai me om en het is precies wie ik denk dat het is: Eli Colby, erg populair op de universiteit, ontzettend rijk en iemand die met heel veel meiden date.
Hij had vandaag een date met een meisje en zou vrijdag alweer een nieuwe hebben. We wonen in hetzelfde studentenhuis, maar op verschillende verdiepingen. We zijn samen opgegroeid sinds we een jaar of vijf waren, maar toch mogen we elkaar niet echt en kunnen we niet goed met elkaar opschieten.
„Eli... wat doe jij hier?” zeg ik terwijl ik mijn armen strakker om me heen sla, in de hoop dat hij deze jurk niet opmerkt. Met deze kleur is dat wel erg moeilijk, zelfs in het donker en met de knipperende lichten van deze plek.
Hij leunt ontspannen tegen de muur en neemt een slok van zijn drankje. „Nou... dit is mijn verjaardagsfeest.”
Hij geeft altijd de meest wilde feesten. Het zijn enorme knalfeesten die altijd in het nieuws komen omdat er altijd wel iets stoms gebeurt. Op de universiteit hebben we ons best gedaan om afstand van elkaar te nemen en praten we meestal niet met elkaar, en hij heeft me ook niet meer voor een van zijn feesten uitgenodigd sinds we op de universiteit zitten.
Ik had hem niet gesproken en niet aan hem gedacht tot vorige week, toen ik de uitnodiging voor zijn eenentwintigste verjaardagsfeest kreeg.
Ik haal mijn schouders op. „Ik dacht dat het een foutje was of zoiets. Bovendien was ik nog geen eenentwintig.”
Hij snuift minachtend voordat hij een slok neemt uit zijn rode beker. „Waarom zou het een foutje zijn?”
„Nou ja, wanneer heb je me voor het laatst uitgenodigd voor een feest... Dat is jaren geleden.”
Hij rolt met zijn ogen naar me. Dat heeft hij nog nooit eerder gedaan. Hij heeft me elke mogelijke reactie gegeven, behalve met zijn ogen rollen. Er is een eerste keer voor alles, denk ik maar.
„Je wilde me gewoon niet zien...”
Wacht eens even... waarom reageert hij eigenlijk zo? Ik heb de afgelopen jaren veel van zijn feesten gemist, waarom is hij nu opeens boos?
„Je wilt me gewoon helemaal niet zien...” Ik kijk niet meer naar hem en richt mijn blik weer op Maggie op de dansvloer.
Er valt een stilte tussen ons. Een paar gespannen seconden lang is er niets anders dan de dreunende muziek en de knipperende lichten.
Dan voel ik hoe zijn ogen over mijn lichaam glijden; het gaat langzaam en is een marteling, tenminste voor mij.
„Waarom draag je dat eigenlijk?” vraagt hij. Zijn stem klinkt vol minachting.
Ik zucht. Hij zag het gedrocht dat ik niet kon verbergen in het zwakke licht, en dit kan hij toch niet serieus menen. Door zijn woorden smaal ik en rol ik met mijn ogen.
„Sorry hoor, ik wist niet dat jij mijn vader was.”
Ik hoor hem schamper lachen. „Ik ben eigenlijk te jong om je vader te zijn, ik zou eerder je vriendje zijn, maar dat weet jij niet, want zoiets heb je nog nooit gehad.”
Ik sluit mijn ogen, aangezien ik op het punt sta om deze man aan te vliegen en alle lucht uit zijn stomme longen te knijpen. Ik open mijn ogen en kijk hem weer aan.
„En jij zou nog niet weten wat trouw is, al beet het je recht in je reet.”
„Jij zou nog niet weten wat lol is, al stond het recht voor je neus. Het kan je niet in je reet bijten, vanwege al die stokken die daar al zitten.“
„Val. Dood!” blaas ik uit en ik richt mijn blik weer op Maggie, die het op dit moment een stuk leuker heeft dan ik.
Opnieuw valt er een gespannen stilte tussen ons.
„Dus... is dat je vriendin?” vraagt hij.
Mijn ogen glijden weer naar hem toe en ik kan mijn oren niet geloven over deze plotselinge verandering van onderwerp. „Maak je een grapje!” roep ik boos boven de harde muziek uit.
Hij haalt zijn schouders op. „Wat? Ik ben gewoon nieuwsgierig. Ik zag jullie kussen toen jullie net binnenkwamen.”
„Het was een vriendschappelijke kus, gewoon een kus tussen vriendinnen, klootzak.”
„Lekker overdreven weer...”
„Maak. Me. Niet. Pissig.”
Hij blijft stil en kijkt me aan. „Klinkt alsof je al pissig bent,” zegt hij. Hij houdt zijn rode plastic beker naar me toe. „Wil je een drankje? Misschien helpt het je om te ontspannen.”
Ik slaak een zachte zucht en glimlach. Ik kijk naar de beker die nu naar me is uitgestoken, dan terug naar zijn zelfvoldane gezicht. Dan richt ik mijn ogen weer op de beker.
„Je hebt gelijk!” Ik pak de beker uit zijn hand en gooi de inhoud vol in zijn gezicht. De bruine vloeistof spettert over zijn gezicht, zijn haar en zijn shirt.
Godzijdank is de rest te druk met dansen om het te merken, anders was ik me dood geschaamd. Er is gewoon iets met hem — als hij in de buurt is, is het alsof ik mezelf niet ben. Ik ben dan brutaal en fel, niet de identiteit die ik zo zorgvuldig heb opgebouwd.
Er verschijnt een brede grijns op mijn gezicht als ik zie hoe hij zijn gezicht afveegt. „Dat voelt echt zóóóó veel beter.”
Ik geef de beker aan hem terug en kijk weer naar de dansvloer.
Er valt weer een stilte tussen ons. Dit keer is het minder gespannen. Zijn ogen zijn weer op mij gericht en glijden over me heen.
„Voor wat het waard is, je ziet er echt goed uit vanavond,” hoor ik hem fluisteren. Door zijn stem lopen de rillingen over mijn rug. „Je zou je vaker zo moeten kleden.”
Ik krijg overal kippenvel. „Leer wat persoonlijke ruimte is.”
„Ik zie je nog wel, Meera,” zegt hij.
Ik kijk op en zie dat hij al van me wegloopt, terug naar zijn vrienden. Dat hebben we tenminste weer gehad.
„Hé, wat was dat?” hoor ik Maggie zeggen. Ik draai me om en zie dat ze nu bij me in de hoek staat.
„Hm?” vraag ik. Ik probeer te doen alsof er niets aan de hand is.
„Eli Colby. Je hebt net een drankje over Eli Colby heen gegooid.”
„Dat is heel normaal tussen Eli en mij.”
„Normaal?” vraagt ze verbaasd. Niemand op de universiteit weet dat Eli en ik samen zijn opgegroeid; ze weten niets over ons verleden of dat we een hekel aan elkaar hebben.
„Ja, normaal.”
„Wat vertel je me niet?”
Ik haat het om hierover te praten, maar vooruit dan maar. „Eli en ik zijn samen opgegroeid, dat is alles.”
De verbaasde blik op Maggie's gezicht wordt alleen maar groter. „Samen opgegroeid?”
Ik haal mijn schouders op en probeer te doen alsof het niet zo belangrijk is. „Wat? We zijn gewoon...” Ik zucht.
„Oké, komt ie. Onze ouders: dikke vrienden. Eli en ik: geen vrienden.”
„Frenemies?” vraagt ze terwijl ze haar wenkbrauw nog verder optrekt.
„Nee, eerder gewoon vijanden.”
„Dat is wel een erg vreemde manier om een jeugdvriend te beschrijven.”
Ik schud mijn hoofd. „Nee, we zijn geen vrienden. Dat zijn we nooit geweest en dat zullen we ook nooit worden.”
Ze grinnikt en slaat haar armen over elkaar. „Laat me raden, het is weer zo'n typisch Meera-dingetje dat veel te ingewikkeld is voor anderen om te begrijpen.”
Ik zucht en knik. Ja, ze heeft gelijk, het is absoluut zoiets dat niemand anders zal begrijpen behalve Eli en ik.
„Het is helemaal niet zo ingewikkeld! We zijn gewoon geen vrienden!”
„Echt waar?” Ze wijst naar de bar.
Ik kijk om en zie Eli ontspannen tegen de bar leunen, gericht naar Maggie en mij. Ik kon zien dat hij in onze richting keek, maar op het moment dat ik me omdraaide, draaide hij zich ook om.
„Waarom keek hij dan zo naar jou? Nou ja, hij keek in ieder geval...”
„Maggie, ik wil weg!” zeg ik op een toon die me zelfs een beetje verbaast. Ik val normaal niet zo uit tegen mensen, tenminste niet tegen anderen dan Eli.
„Geef me vijf minuutjes. Ik moet even naar de wc.”
Daarna loopt Maggie naar de wc. Deze bevindt zich vlak bij de bar waar Eli met zijn vrienden aan staat. Ik draai me weer om, en hij draait zich ook weer om.
Hij kijkt echt naar mij. Misschien trekt deze jurk op de een of andere manier zijn aandacht. Ik kijk naar mijn jurk en probeer te zien wat het precies is.
Het kan de felle kleur zijn, de lengte, of de uitsnede, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen.
„Klaar!” roept Maggie. Ik schrik ervan. „O, lieve schat, het spijt me. Laten we gaan.”
Ze pakt mijn arm en trekt me mee naar de uitgang.
Terwijl we samen langs de lichten en de slordig dansende mensen lopen, leunt Maggie wat dichter naar me toe en fluistert: „Toen ik naar de wc liep...”
We komen buiten en ze laat me midden op de stoep stoppen. „Eli had het over jou.”
Ik trek een wenkbrauw op, proberend te bedenken waarom dat belangrijk is. Ik bedoel, hij moet vast even klagen over hoe irritant ik ben. „Dus...?”
„Hij had het over je jurk.”
De jurk. Mijn ogen worden iets groter als ik me herinner wat hij tegen me zei toen hij zo dichtbij leunde. „Ja, de jurk... Hij haat het bij mij...” Die stomme jurk.
„Laten we maar gewoon teruggaan naar ons studentenhuis...” Ik begin alvast voor Maggie uit te lopen.
„Wacht even!” zegt Maggie terwijl ze mijn arm pakt. „Ik was nog niet eens klaar met mijn verhaal!”
Ik glimlach naar haar. Ze kent deze man duidelijk niet zoals ik hem ken. Hij wilde gewoon dat zij dat gesprek zou horen.
„Ik ben moe, laten we gaan,” zeg ik. Ik draai me om en begin weer te lopen, denkend over dat hele gedoe met Eli.
Wat is hij nu weer van plan? Als hij onophoudelijk over mij praat, is dat om me terug te pakken met een of andere stomme grap.
Ik hoop maar dat het niet te groot of te gênant is. O god, alleen al de gedachte eraan maakt me zenuwachtig; ik weet gewoon dat hij iets stoms van plan is, iets stoms dat ik niet kan tegenhouden.
