Gehaat door mijn Partner spinoff: De jager en de wolf
Auteur
Nathalie Hooker
Lezers
491K
Hoofdstukken
36
Hoofdstuk 1.
Evalyn
Het bloedspoor werd steeds dikker. Ik kwam dichterbij.
Mijn benen deden pijn van het rennen, maar dat kon me niet schelen. Elke stap bracht me dichter bij hem. Dichter bij wraak.
Ik sloop geruisloos door het bos. Plotseling bleef ik stokstijf staan. Voor me lag een grote plas helderrood bloed.
Dit was meer dan de kleine druppels die ik had gevolgd. Hij is gewond. Maar niet voor lang meer.
Een glimlach speelde om mijn lippen bij die gedachte.
Vlug maakte ik mijn kruisboog in gereedheid. Mijn vingers bewogen zeker terwijl ik me klaarmaakte voor de kill. Deze keer zou hij niet ontsnappen.
De zilveren pijlen voelden zwaar in de tas op mijn heup. Maar ik zou ze niet nodig hebben, want ik zou raak schieten. Ik mis nooit.
Ik hoorde voetstappen en werd omringd door mensen in camouflagekleding. Een stuk of twaalf gestaltes verspreidden zich tussen de bomen. Werd tijd.
De aanwezigheid van de andere jagers stelde me gerust. Als ik het verprutste, zou een van de stoere, gretige jagers achter me schieten.
Ik voelde me kalmeren terwijl mijn hartslag vertraagde. We bewogen als een goed geoliede machine en sloten onze prooi in.
Ik hoorde zacht, zwaar ademen vanuit de struiken voor me. Ondanks het invallende duister wist ik dat de weerwolf dichtbij was. En doodsbang.
Hoewel gewond en waanzinnig, voelde hij de val die we zorgvuldig hadden opgezet. Maar dat besef zou het beest nu niet redden. Niets zou dat doen.
Ik zag de jagers om me heen in positie gaan. Ze sloten onze prooi in als een geoliede machine: meedogenloos en onstuitbaar.
Het werkte, en ik stond klaar toen er iets voor me tevoorschijn sprong. Het beest toonde zich eindelijk en ik fronste vol haat. Het keek naar mijn wapen en gromde, schuim op zijn bek. Toen viel het aan.
En geen verrassing, het stormde recht op mij af. Typisch. Het denkt dat ik de zwakste schakel ben.
Maar ik zou het laten zien hoe fout het zat.
Bliksemsnel richtte ik mijn kruisboog. De weerwolf rende op me af, kwam steeds dichterbij. Maar ik wachtte.
Hij kwam zo dichtbij dat ik de waanzin in zijn ogen kon zien. Maar nog steeds wachtte ik.
Nog iets dichterbij... NU.
De scherpe tanden stonden op het punt mijn keel open te rijten toen mijn pijl doel trof. Ik zag hoe de wilde woede in de ogen van het beest als sneeuw voor de zon verdween.
Even leek het... opgelucht. Maar nee. Dat kon niet kloppen. Deze wezens kennen alleen pijn en dood. Vriendelijkheid is iets wat ze niet begrijpen. Dat mocht ik niet vergeten.
Er viel een korte stilte nadat het lichaam van de weerwolf met een plof op de natte bosgrond viel. Oude natte bladeren dempten de val en maakten het minder dramatisch.
Toen werd de stilte doorbroken door langzaam applaus achter me. Het klonk hard in de plotselinge rust van de nacht. Maar ik was nog niet in de stemming om te vieren.
Ik hing mijn wapen op mijn rug voordat ik naar het slappe lichaam liep. Maanlicht scheen door een opening in de bomen en verlichtte mijn prooi.
Het moet hem zijn.
Zijn doffe bruine vacht was besmeurd met bloed, zowel vers als oud. Hij moet net gegeten hebben.
Mijn hand balde zich tot een vuist bij die gedachte. Maar dat was niet waar ik naar zocht.
Met ingehouden adem boog ik me over het dode lichaam en tilde voorzichtig zijn bovenlip op. De huid voelde heet en vochtig onder mijn hand.
Verdomme!
Ik keek teleurgesteld.
In het zwakke licht zag ik een volledig stel gele hoektanden die nog steeds zichtbaar waren, ook al was hij dood. Zoals ik al dacht, waanzinnig en hongerig naar mensenvlees. Maar hij was het niet.
Ik zwaaide met mijn hand achter me om het applaus te stoppen. Ik voelde me boos. Waarom had ik me weer hoop gegeven?
Ik had helemaal geen zin om te vieren. Maar de groep jagers achter me dacht er anders over. Elke dode rogue was voor hen een overwinning.
Ik zuchtte terwijl ik opkeek naar de bleke maan en een moment nodig had om tot rust te komen. Maar ik kreeg niet veel tijd.
Ik hoorde snelle voetstappen toen Wendell naderde. „Schoon en snel als altijd, Evalyn. Je blijft me verbazen.“
De ogen van mijn leermeester straalden trots, in overeenstemming met zijn woorden, maar ik verdiende het niet. Ook al was de rogue een moordenaar, het was nog steeds niet hem.
Het doden ervan liet me met een wrang gevoel achter.
Mijn glimlach terug was zwak, en ik weet zeker dat mijn ogen mijn ongenoegen verrieden. Ik was nooit goed in het verbergen van mijn gevoelens.
Wendell kneep begripvol in mijn schouder voordat hij naar de wolf liep. „Een overwinning is een overwinning, Evalyn. Vergeet dat niet.“
Na zijn woorden kwamen de andere jagers snel dichterbij. Ze feliciteerden me en klopten op mijn rug, en ik probeerde ze te bedanken. De groep bedoelde het goed, maar hun opwinding verzachtte de pijn in mijn borst niet.
Een pijn die ik al jaren niet kwijt kon raken.
Ik zal hem vinden. En ik zal hem doden.
Ik zei dit tegen mezelf zoals ik altijd doe, en op dit moment klampte ik me eraan vast alsof het me in leven hield. Het hielp om het kortstondige schuldgevoel te verzachten toen ik naar het roerloze lichaam op de grond keek.
De weerwolf verdiende het om te sterven. Dat wist ik. Als ik hem vandaag niet had gedood, zou hij meer onschuldige mensen hebben verwond.
Mijn hart voelde een beetje lichter toen ik Wendell het dode lichaam zag onderzoeken. Ik red levens. Onschuldige mensenlevens.
Jager zijn is eenzaam, maar het is het enige leven dat ik ken.
Toch bleef ik achter terwijl de anderen - luid juichend - naar het kamp gingen. Ik begreep niet hoe ze zo zorgeloos konden zijn, maar ik wenste dat ik zoals hen kon zijn. Het was niet zozeer schuld die me ervan weerhield mee te doen, maar een gevoel van leegte.
En nu heb ik medelijden met mezelf...
Ik schudde deze sombere gedachten van me af voordat ik achter de groep aan rende. Als ik niet kon vieren, kon ik net zo goed wat goede slaap krijgen.
Twintig minuten later was ik terug in het kamp, en inderdaad was er een feestje aan de gang. Dat was er altijd na een kill.
Mensen gaven flessen alcohol door en vertelden verhalen. Het was leuk genoeg, maar ik heb me nooit echt thuis gevoeld bij de anderen. Het was alsof er een deel van mij ontbrak. „Evalyn, kom erbij! Je verdient een goed drankje na vandaag.“
Een glimlachende vrouw zei dit terwijl ze me een volle fles aanreikte. Normaal gesproken zou ik niet drinken, maar vanavond... vanavond had ik iets nodig.
De anderen keken naar me, wachtend. Hun gezichten gloeiden vaag in het vuurlicht. Ik zag een paar bekende glimlachen, maar ik voelde me niet verbonden met hen. Zoals altijd was er een onzichtbare muur tussen ons.
Tussen mij en de jagers.
Ik keek terug naar de vrouw - Megan? Nee. Regan? - en knikte een keer. „Bedankt.“
De kring bleef vrolijk doorpraten terwijl ik naar Regan liep en een slok nam uit haar fles. De alcohol brandde in mijn keel en ik probeerde niet te hoesten.
„Je was echt stoer daarbuiten vanavond. Je moet nog meer verhalen hebben! Ik weet dat je graag mysterieus doet en zo, maar vertel ons iets.“
Ah ja, mysterieus. Een ander woord voor stil en slecht in praten met mensen.
Ik opende en sloot mijn mond terwijl ik stopte, proberend iets te bedenken om te zeggen. Het was een tijdje geleden dat ik met iemand had gepraat, behalve om te rapporteren na een missie.
Er was die rogue vorige week die ik betrapte toen hij een speeltuin probeerde binnen te dringen...
Het jonge stel op de schommels was te druk bezig met zoenen om te beseffen hoe dicht ze bij een bloedige dood waren gekomen. Sterker nog, ze dachten waarschijnlijk dat de laatste huil van het beest gewoon een hond uit de buurt was.
Ja oké, waarom niet. Om vriendelijk te proberen zijn en zo.
Vastbesloten opende ik mijn mond om te spreken.
Maar een twintiger aan de andere kant van het vuur sprak eerst. „Kom op, doe niet zo uit de hoogte! Je moet Wendells favoriet zijn om een reden.“
Blozend wuifde ik de opmerking weg, maar het was te laat. Iedereen was stil geworden. Geweldig, en nu kijkt iedereen naar mij.
Ik voelde mijn lichaam een beetje terugdeinzen en ik gaf de fles terug aan Regans getatoeëerde hand, in een poging tijd te rekken. Haar aanbod accepteren was een vergissing geweest, maar zoals ik al zei: jager zijn is eenzaam. „Nee, niks bijzonders,“ zei ik, proberend mijn stem stabiel te houden.
Ze geloofde me niet. Regan opende haar mond om tegen te spreken, maar ik gaf haar de kans niet.
„Ik denk dat ik naar bed ga.“
Ik draaide me snel om en liep weg van de vuurplaats. Ik liep snel en ik kon de ongemakkelijke stilte voelen die ik achterliet.
Perfect voorbeeld van waarom ik beter af ben alleen.
Ik haastte me terug naar mijn tent en slaakte een opgeluchte zucht toen ik alleen was. De jacht van vandaag was zwaar geweest, maar hoewel ik lichamelijk moe was, voelde ik me rusteloos.
Mijn handen vonden mijn ketting zoals ze altijd doen als ik aan hem denk.
De tand die mijn vingers aanraakten was glad en versleten. Hij hing aan een eenvoudig zwart leren koord, en de scherpe punt prikte in mijn borst als ik plotseling bewoog. Maar ik deed hem nooit af. De pijn was een herinnering.
Het was een herinnering aan de andere set tanden die onschuldige mensen bleef verwonden en doden. Aan de tanden die mijn ouders vermoordden en mijn familie lieten wegrotten.
De pijn was een herinnering aan de rogue die mijn familie vermoordde en die ik gezworen had op te jagen. De rogue die precies de hoektand miste die tegen mijn borst rustte.
Ik zal hem vinden. En ik zal hem doden.
