De afgewezen wolvin
Auteur
Marie Hudson
Lezers
3,8M
Hoofdstukken
38
De Afgewezene
Addy
„Word wakker, mislukkeling. Je hebt tien minuten om beneden te komen voor het ontbijt.“ De stem van mijn vader galmt door de kamer terwijl hij de deur met een klap openzwaait.
Langzaam open ik mijn ogen en zie hem weglopen. Ik kom overeind in mijn kleine bed. De oude roze deken en lakens heb ik al sinds mijn vijfde. Dat was toen mijn familie ophield van me te houden.
Ik trek mijn benen op en duw de dekens weg. Mijn voeten raken de koude vloer en ik huiver. Ik zit al zo lang in deze kleine kamer dat ik eraan gewend ben geraakt, net zoals ik gewend ben aan hoe mijn ouders me behandelen sinds ze ontdekten dat ik hun enige kind was.
Ze laten me niet met hen eten, niet mee op familie-uitjes, of in het openbaar gezien worden. Ze vertellen iedereen dat de maangodin hen geen kind heeft geschonken, alleen een mislukkeling. Ik sluip naar de badkamer en probeer geen geluid te maken dat mijn ouders zou kunnen storen. Ik open mijn kleine kledingkast en streel de oude jurken.
Ik pak een felgele jurk die Myra een paar weken geleden voor me kocht toen we gingen winkelen. Voorzichtig haal ik hem van de hanger. Ik probeerde niet al te blij te kijken toen we kleren pasten terwijl zij nieuwe kocht.
Ze bleef hem van me afpakken als ik hem probeerde terug te leggen, zeggende dat ik hem niet kon kopen. Ze weet dat mijn ouders me slecht behandelen en me geen geld geven. Ze luisterde niet toen ik haar smeekte hem niet te kopen, zeggende dat het voor haar vader maar een schijntje was.
We zijn al vrienden sinds de brugklas, toen ze me hielp toen een paar meiden me in de gymzaal in elkaar sloegen. Mijn armen zitten nog vol blauwe plekken van gisteren, toen een stel tieners me na de lunch te grazen namen. Er kwam een leraar en de leerlingen gingen er als een haas vandoor voordat hij ze kon pakken. Ze vroegen me urenlang wie me geslagen had, maar ik hield mijn mond omdat het de zaken alleen maar erger zou maken.
Ik trek de jurk aan en zoek een paar oude witte schoenen. Ik schuif ze aan mijn voeten. Ik vond deze ongeveer drie jaar geleden in de vuilnis op weg naar huis van school. Een familie was aan het verhuizen en ik zag ze bovenop het afval liggen.
Ik smokkelde ze mijn kamer in en verstopte ze in mijn ondergoed tegen mijn buik. Mijn ouders zouden hebben gezegd dat ik ze gestolen had en me gedwongen ze terug te geven, terwijl ze gemene dingen zeiden over hoe ze wensten dat de maangodin me weg zou nemen.
Ik trek me niets meer aan van wat ze zeggen, aangezien dit al begon toen ik vijf was. Hoe gemeen ze ook zijn, hun woorden raken me niet meer. Vroeger lieten ze me huilen, en mijn ouders lachten me uit terwijl ik huilde vanwege hun gemene woorden over hun mislukkeling van een dochter. Ik sluip de trap af naar de keuken. Er ligt een stuk oud brood en wat oud fruit op het bord; ik zucht zachtjes.
Ik wou dat ik een familie had zoals Myra; haar ouders zijn aardig en houden van al hun kinderen. Ze hebben allemaal een pasje om het geld van hun vader te gebruiken en kunnen kopen wat ze willen. Ik eet het laatste stukje brood op en ga het oude oranje bord afwassen, het enige dat ik mag gebruiken. Ik zet de kraan aan, was het bord en zet het terug waar het hoort nadat ik het heb gebruikt. Thuis voel ik me alsof ik niet echt leef, maar alleen doe wat mijn ouders me door de jaren heen hebben geleerd; de juiste manier voor iemand zoals ik om zich te gedragen.
De lakens op mijn bed en de deken zijn de laatste dingen die mijn ouders voor me hebben gekocht. Ik sta er versteld van dat er nog geen gaten in zitten omdat ze zo oud zijn. Ik pak mijn rugzak van de vloer, die ik uit mijn kamer heb meegenomen, en verlaat het huis. Ik zorg ervoor dat ze alleen het zachte geluid van de deur horen die dichtgaat. Myra rijdt voor in haar zilveren Land Rover en zwaait naar me zoals ze elke dag doet.
Mijn ouders hebben me nooit meegenomen om mijn rijbewijs te halen toen ik zestien werd, zoals andere tieners. Ik ben de enige eindexamenleerling zonder auto of rijbewijs, maar ik blijf leven als de buitenstaander die ik ben.
„Hoe voelt het om zeventien te zijn?“ vraagt ze vrolijk als ik de deur dichtdoe.
Ik haal mijn schouders op. „Ik weet het niet. Mijn ouders hebben me geen fijne verjaardag gewenst of er zelfs maar iets van gezegd. Voor ik wegging, zaten ze in zijn kantoor te hopen dat ik vandaag mijn partner zou vinden zodat ze van hun probleem af zouden zijn.“
Haar glimlach verdwijnt. „Ik snap niet hoe ze je zo slecht kunnen behandelen. Ze verdienen geen lief, zorgzaam persoon zoals jij.“
Ik lach zonder vreugde. „Je weet dat ze niet om me geven. Ik was niet de zoon die ze echt wilden, en ze zijn niet trots op me. Ze willen dat ik met wie dan ook gekoppeld word, zelfs als het een laaggeplaatste Omega is, zodat ze me niet meer hoeven te zien.“
Haar ogen kijken verdrietig, wat ik haat om te zien. „Hoe dan ook, we gaan na school winkelen vandaag. Vergeet niet dat mijn ouders morgen een verjaardagsfeestje voor me geven, dus we moeten nieuwe jurken halen.“
Ik maak een verdrietig geluid. „Myra, je weet dat ik daar geen geld voor heb. Ik ga wel met je mee, maar ik koop niets. De roze jurk die je een paar maanden geleden voor me kocht is goed genoeg om te dragen.“
Ze maakt een geluid en rolt met haar ogen terwijl ze rijdt. „Je weet dat die jurk niet geschikt is voor mijn feest. Ik koop er wel een voor je zoals ik altijd doe.“
Ik schud langzaam mijn hoofd. „Je snapt het niet; ik wil niet dat je steeds dingen voor me koopt. Tot ik mijn partner vind, kan ik je niet terugbetalen.“
Ze slaat op mijn schouder en ik voel pijn door de blauwe plek die ze raakt. „Sorry, oh nee. Het spijt me zo.“
Ik wrijf langzaam over mijn arm. „Maak je geen zorgen. Ik genees niet zo snel meer sinds mijn wolf is weggegaan en ik geen sterke band meer met haar heb.“
Ze maakt een boos geluid. „Je ouders zouden uit onze roedel moeten worden gezet als je je partner vindt. Ze hebben je zo gemaakt dat je wolf al jaren niet meer is verschenen. Ik heb haar nog nooit gezien.“
Ik lach een beetje om wat ze zegt. „Ze is niet veel om naar te kijken. Niet zoals elke wolf die ik ooit heb gezien, wat misschien nog een reden is waarom mijn ouders niet van me houden. Ze ziet er niet uit als een normale wolf.“
Ze klakt met haar tong. „Ik wil haar nog steeds ooit zien. Ik wed dat ze mooi is.“
Ik kijk weer naar de weg en voel haar een beetje bewegen voordat ze weer gaat slapen. Ze wordt niet vaak wakker, maar Myra heeft me verteld dat als ik haar er niet uit laat, het later problemen kan veroorzaken.
De laatste keer dat ik me herinner dat ik in een wolf veranderde was toen ik vijftien was en ging rennen. Ik was overstuur over een jurk die ik wilde voor een feestje, maar mijn ouders wilden hem niet kopen. Ze was zo boos op mijn ouders, die tegen me schreeuwden, dat ik het huis verliet en ging rennen. Ik slaagde erin haar woede te beheersen en veranderde terug in mijn menselijke vorm. Ze berispte me omdat ik niet voor mezelf opkwam, maar ik liet haar naar me luisteren en zorgde ervoor dat ze wist dat ik de baas was.
Daarna bleef ze stil en wilde niet veel doen. Ze gromde soms maar probeerde me nooit te beschermen of te veranderen. Het was moeilijk om haar te laten luisteren met haar boze houding, maar uiteindelijk deed ze het.
Er is iets dat haar vandaag stoort, want ze is actiever dan normaal, beweegt rond voordat ze weer gaat liggen. Er zijn momenten geweest waarop ik het miste om met haar te praten. Als ik het probeerde, opende ze één oog en rolde ermee voordat ze het weer sloot. Uiteindelijk gaf ik het op omdat ze me negeerde, en ik heb al meer dan een jaar niet meer geprobeerd met haar te praten.
Vandaag beweegt ze, wat een beetje irritant is omdat ze steeds meer beweegt naarmate we dichter bij school komen.
