Er was eens een sneeuwballengevecht
Auteur
Arri Stone
Lezers
729K
Hoofdstukken
61
Hoofdstuk 1.
CHARLOTTE
Er waren al enkele jaren voorbijgegaan sinds ik voor het laatst thuis was geweest. Mijn ouders werden een dagje ouder en ik voelde me schuldig dat ik hen niet had bezocht zoals beloofd. Dit jaar had ik echter een goede reden om terug te keren en weer eens een ouderwetse 'familie'-Kerst te vieren.
Voorzichtig manoeuvreerde ik over de besneeuwde wegen. Hoewel ik mezelf een redelijke chauffeur vond, maakte de sneeuw me toch wat nerveus. Bij elke bocht slaakte ik een zucht van verlichting.
Mijn favoriete nummer klonk uit de radio en ik neuriede zachtjes mee. Plotseling liet de auto een hard geluid horen onder de motorkap. Hierdoor verloor ik de controle.
Ondanks mijn lage snelheid gleed de auto weg en belandde in de besneeuwde berm, waar hij tot stilstand kwam. Mijn hart ging als een razende tekeer en ik was bijna in mijn broek gedaan van schrik.
Om me heen kijkend realiseerde ik me met opluchting dat ik in de sneeuwbank was gegleden; aan de andere kant gaapte namelijk een diepe afgrond. Ik schoof naar de passagiersstoel en stapte uit, aangezien de bestuurderszijde klem zat tegen de sneeuw.
Ik probeerde mijn ergernis te onderdrukken terwijl ik uitstapte en de motorkap opende. Ik had geen flauw idee waar ik naar moest zoeken. Behalve het controleren van de olie en ruitensproeiervloeistof was de rest voor mij abracadabra.
Met een motor die niet eens wilde aanslaan, vloekte ik tegen de auto en gaf een schop tegen een wiel. Hier in de middle of nowhere waren er geen andere auto's op de weg. De lange weg naar huis voelde opeens nog eindelozer.
Mijn ouders zouden zich niet eens zorgen maken, want ik had hen verteld dat ik pas morgen zou aankomen. Ik was vroeg klaar met werk en zo snel mogelijk vertrokken. De laatste plek waar ik wilde zijn was bij mijn ex.
Ik keek op mijn telefoon. 'Natuurlijk, geen bereik,' mompelde ik.
Terwijl ik probeerde in te schatten hoe ver weg ik was, hoorde ik het geluid van een motor achter me. 'Ik ben gered.' Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap.
Ik legde mijn tas achterin de auto en zwaaide met mijn armen om de bestuurder te vragen vaart te minderen. Toen de auto begon af te remmen en stopte, dankte ik mijn geluksster.
JACKSON FORBES
Ik was al uren onderweg. Doodmoe was ik en ik snakte naar mijn bed.
Na een jaar hard werken zou ik met Kerst eindelijk weer thuis zijn. Dat had ik beloofd.
Toen ik de bocht om kwam, zag ik in de verte een auto staan. Dichterbij gekomen zag ik een vrouw bij de open motorkap staan.
Ik wreef over mijn gezicht. 'Dat kan er ook nog wel bij.' Langzaam reed ik langs haar en ze keek me aan.
Ze was een plaatje - lang blond haar, blozende wangen. Haar figuur kon ik niet zien door haar dikke winterjas.
Ik stopte voor haar auto en zette de motor uit, lichtelijk geïrriteerd. Voordat ik uitstapte haalde ik diep adem en trok mijn jas aan.
Zodra ik uitstapte begon ze me al te bedanken. Ze dacht dat ik door zou rijden.
'Dat schoot wel even door m'n hoofd,' mompelde ik.
Ze ratelde maar door. Toen drong het tot me door: dit was het meisje dat ik vroeger altijd plaagde.
Maar dat deed ik alleen om te verbergen dat ik haar leuk vond. Haar moeder had een hekel aan me. Zij herkende mij niet.
Op mijn zeventiende was ik er als een haas vandoor gegaan. Ik ging bij de mariniers en kreeg daarna mijn huidige baan. Ze kletste maar door en ik voelde hoofdpijn opkomen.
'Zal ik eens onder de motorkap kijken?' zei ik, in de hoop dat ze even haar mond zou houden.
'Graag, dankjewel. Ik snap niks van auto's.' Haar lieve glimlach deed me smelten, en ik moest mezelf eraan herinneren wie ze was.
Ik liep naar de motorkap. In één oogopslag zag ik dat de aandrijfriem kapot was, waardoor de auto niet kon rijden.
Ik deed alsof ik alles controleerde. Toen ik weer overeind kwam, stond ze vlak naast me.
'Wat mankeert eraan?' Ze beet op haar onderlip.
Haar felgroene ogen keken me aan en ik zag haar bezorgdheid terwijl ik te lang naar haar gezicht bleef staren.
Het was jaren geleden dat ik haar voor het laatst had gezien, en nu was ik een man die al een tijd geen vrouw had aangeraakt. Ze maakte me opgewonden.
'Eh ja, hij is kapot.'
Haar ogen werden groot en haar mond viel open. 'Hoe bedoel je, kapot?'
Ik rolde met mijn ogen. 'De riem is kapot. Je motor is stuk.'
'Kan iemand het maken?' Haar lieve stem deed me afvragen welke andere geluiden ze zou maken.
Ze begon weer op haar lip te bijten, iets wat ze vroeger ook altijd deed als ze zenuwachtig was, herinnerde ik me.
Ik streek door mijn haar en Charlotte keek toe. De manier waarop ze naar me keek, volgens mij probeerde ze erachter te komen wie ik was.
Ze werd rood toen ze zich realiseerde wat ze deed.
'Luister, pak je spullen, dan breng ik je ergens heen. Je zult iemand moeten bellen om je auto op te halen.' Ik stak mijn handen in mijn jaszakken om mezelf af te leiden.
Charlotte stond naar haar auto te kijken en mopperde over hoe waardeloos die was. Ze liep ernaartoe en haalde twee tassen en een koffer uit de achterbak.
Ik vond het grappig en keek toe hoe ze voorover boog om in de auto te kijken. Ze leunde ver over de achterbank om iets van de vloer achter de bestuurdersstoel te pakken.
Ik kwam dichterbij om te zien wat ze deed toen haar billen wiebelden en ik de neiging voelde er een tik op te geven.
'Heb je hulp nodig?' zei ik lachend om mijn eigen woorden.
Ze kwam achteruit, buiten adem. Ze ritste haar jas open en gaf hem aan mij. 'Ik kan niks in die dikke jas.'
Toen ze deze keer weer naar binnen dook, kon ik een geluid niet onderdrukken toen ik haar figuur zag. Nu staarde ik naar haar schattige kontje dat voor me heen en weer bewoog.
Haar benen schopten sneeuw op terwijl ze rondwoelde. 'Hebbes,' zei ze blij.
Ze kwam tevoorschijn met haar telefoon. Die was onder de bestuurdersstoel gevallen. Haar gezicht was rood van de inspanning.
Ik stond er geamuseerd bij. Ze wist nog steeds niet wie ik was, aan haar gedrag te zien. Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voor ze het doorhad.
Ik stond daar met haar jas terwijl zij rondscharrelde. Ze pakte twee tassen in één hand en haar koffer in de andere. Ze keek over haar schouder naar me, trots.
Ze wilde niet dat ik dacht dat ze zwak was en haar eigen spullen niet kon dragen. Ze zag me kijken en tilde alles hoger op om te laten zien hoe sterk ze was. Terwijl ze de koffer met één hand voorttrok en de tassen in de andere droeg, zuchtte ik.
'Laat mij je koffer dragen.'
'Nee hoor, dat lukt wel,' zei ze, nog steeds trekkend.
'Nog steeds koppig,' mompelde ik zachtjes.
Haar jas lag in mijn armen en ik rook haar lekkere parfum. Het was dezelfde die ze altijd droeg toen ze oud genoeg was voor parfum. Ik opende de achterdeur van mijn truck en pakte de tassen van haar aan om ze op de achterbank te leggen.
Ze stond erop haar koffer zelf te tillen. Ik deed een stap terug en liet haar haar gang gaan. Toen ging het mis en sprong de koffer open.
Al haar kleren vielen over haar heen en in de sneeuw. Charlotte slaakte een gefrustreerde kreet en liet de koffer los. De rest van haar spullen viel voor haar voeten.
De koffer raakte haar been tijdens de val en ze kreunde van pijn. De tranen sprongen in haar ogen en ik kreeg medelijden. Ze boog voorover om over haar been te wrijven.
Ik kwam achter haar staan en sloeg mijn arm om haar heen. Het was het enige wat ik kon bedenken om haar te troosten zonder te opdringerig te zijn. 'Ga jij maar in de auto zitten, dan ruim ik dit op,' zei ik zachtjes en kalm.
Ze had er genoeg van en knikte. Ik hielp haar in de voorstoel omdat de truck hoog was. 'Ik heb een EHBO-doos als je wilt dat ik naar je been kijk?'
'Het is waarschijnlijk alleen een blauwe plek. Het komt wel goed,' zei ze, weer op haar lip bijtend. Ik wilde haar lip aanraken om haar te laten stoppen. In plaats daarvan legde ik mijn handen op haar been en schoof haar broek omhoog om haar huid te zien.
Met één hand om haar kuit om haar been vast te houden, bekeek ik de voorkant en liet mijn vingers zachtjes over haar huid glijden, genietend van hoe haar been aanvoelde. Ze had gelijk, het was maar een blauwe plek. 'En?' Haar stem trilde.
Ik zuchtte en liet haar been los. 'Het valt mee, je had gelijk.' Ik bukte me om haar koffer te pakken en begon haar spullen terug te stoppen.
Nu glimlachte ik om andere redenen terwijl ik haar ondergoed oppakte. Ik had een paar van haar slipjes in mijn handen en vroeg me af welke ze nu droeg. Hoe meer ik naar haar keek, hoe meer ik me afvroeg hoe dat blonde, irritante tienermeisje was uitgegroeid tot de prachtige vrouw in mijn truck.
Ik begon me allerlei ondeugende dingen voor te stellen die ik met haar zou willen doen. Mijn oude verliefdheid op haar kwam in volle hevigheid terug. Ze zat uit het raam te kijken toen ze zich plotseling realiseerde dat ik de inhoud van haar koffer aan het opruimen was.
Toen ze keek, had ik haar slipjes in mijn handen en zag ze me naar haar kijken. We werden allebei rood. Toen ik me realiseerde dat ik ze aan het vergelijken was, sprong ik geschrokken op en verontschuldigde me.
Ik verloor mijn evenwicht en viel op mijn kont. Ze sprong naar beneden om haar spullen te pakken en gleed uit, met haar gezicht voorover in de sneeuw.
Ik barstte in lachen uit. Charlotte was allesbehalve blij en werd boos omdat ik om haar lachte. Ze rolde om, pakte wat sneeuw en gooide het naar me.
De sneeuwbal raakte me in mijn gezicht en ik ging rechtop zitten, de sneeuw afschuddend. 'Je kon altijd al goed gooien,' lachte ik. Toen drong het tot haar door wie ik was.
Haar ogen werden groot en haar mond viel open terwijl ze me aanstaarde, niet in staat iets te zeggen. We zaten allebei in de sneeuw naar elkaar te kijken. Ik had nog steeds haar slipjes in mijn handen en gaf haar een ondeugende glimlach.
'Welke kleur draag je dan nu?'
