Verloofd met de Koning
Auteur
Leilani Pierce
Lezers
567K
Hoofdstukken
33
"Je kunt rennen, mijn lieveling, maar ik zal je altijd vinden," weerklonk een zware stem, die een heerlijke rilling over mijn rug liet lopen.
Dit was het, datgene waar ik zo tegenop had gezien.
"Mijn verloofde."
Ik was verloofd met de koning.
De negentienjarige prinses Iza heeft net een relatiebreuk achter de rug wanneer ze een uitnodiging ontvangt voor het Koninklijke Bal van de Koning. Tot haar schrik slaan de vonken over zodra ze haar ogen laat vallen op de verleidelijke koning Narcissus. Plotseling raken ze verstrikt in een draaikolk van passie, gevaar en jaloezie. Kan Iza een geweldige koningin worden? Of zullen de geheimen van het koninklijk hof de troon vergiftigen?
Dit is een hervertelling van The Lycan's Queen, geschreven met de zegen van de auteur.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1
‘Dit verhaal is een nieuwe versie van The Lycan’s Queen. De auteur heeft toestemming gegeven om het te schrijven.’
***
IZA
Na de Grote Oorlog namen De Nieuwe Royals de controle over een verwoest land.
Verdeeld in twee overwinnende clans genaamd de Gouden en de Zilveren, vulden ze elkaar perfect aan en verdeelden ze het land over verschillende domeinen.
De Gouden heersten over het hele Koninkrijk, maar de Zilveren mochten hun eigen domeinen besturen zolang ze maar de knie bogen.
Om ervoor te zorgen dat de Grote Oorlog nooit meer zou kunnen plaatsvinden, werd de verloving ingesteld.
Bij de geboorte zou elk Nieuwe Royal-kind gemarkeerd worden met een symbool dat uniek was voor henzelf. In het hele Koninkrijk, door elk domein heen, zou slechts één andere Royal met hetzelfde symbool gemarkeerd zijn. Deze persoon zou hun voorbestemde zijn.
Degene van wie ze meer zouden houden en om wie ze meer zouden geven dan wie dan ook, hun wederhelft voor de hele eeuwigheid.
Het zou de levensmissie van elke Royal worden om hun voorbestemde te zoeken vanaf de dag dat ze achttien werden tot de dag dat ze elkaar eindelijk omhelsden.
De meeste Nieuwe Royals vinden hun wederhelft binnen hun eigen domein. Voor veel jonge mannen gebeurt dit op de dag dat ze volwassen worden en hun Royal Mark aan de wereld onthullen.
Maar voor sommige mannen duurt het jaren van hartzeer en verdriet, waarin ze het Land doorzoeken naar hun tweede helft.
Maar elke jonge Prins weet dat het alle pijn waard is om zijn Prinses te vinden.
Want als hij haar vindt. Oh Goden, als hij haar vindt...~
In de tijdspanne van een enkele blik herschikt zijn universum zich.
En daar staat zij, in het middelpunt ervan. Zijn zon. Zijn maan. Zijn goed. Zijn kwaad. De persoon voor wie hij zal leven en de persoon voor wie hij ook zal sterven.
Er is geen sterkere liefde.
Er is geen sterkere band.
Geen extase is meer allesoverheersend.
Vraag je je af hoe ik dit weet?
Omdat mijn Prins mij heeft gevonden, zelfs toen het onmogelijk leek.
En hij maakte mij zijn koningin.
***
Leden van de Nieuwe Royals wisten dat roddels zich als een lopend vuurtje verspreidden, en dat gefluister onophoudelijk door de wandelgangen sijpelde.
Bepaald nieuws was waardevoller dan ander nieuws. Nieuws over de koning overtrof alles.
Narcissus Andrei Stone.
Met de reputatie van de duivel en het gezicht van een god, was het moeilijk om niet geïntrigeerd te zijn.
Ik had geruchten gehoord dat Koning Andrei vaak in vreselijke woede-uitbarstingen ontstak en door zijn bewakers in bedwang gehouden moest worden.
Een ander gerucht ging dat hij een hekel had aan foto's. Ik had er maar drie gezien—één van toen hij werd geboren, een andere van toen zijn broer en zus werden geboren, en de laatste van toen hij vorig jaar de troon overnam.
„Iza“, fluisterde Siya van de andere kant van de bibliotheektafel met haar telefoon in haar hand. „Heb je de laatste roddels al gehoord?“
Siya was de voorbestemde van mijn broer Ari. Net als ik studeerde ze aan de universiteit van ons domein. Hoewel we een Zilver domein waren, hadden we nog steeds een paar van de beste scholen in het Land.
Het meisje dat naast haar zat, siste ons toe om stil te zijn.
De eindexamens stonden voor de deur. Ik studeerde voor dokter, iets wat ik altijd al had willen doen. Helaas betekende dit dat ik onvermoeibare uren in de bibliotheek doorbracht, met mijn ogen aan mijn studieboeken gekluisterd.
Vanwege mijn huidskleur en de stereotypen werd ik vroeger vaak geplaagd als ik zei dat ik dokter wilde worden.
Iedereen dacht dat het de perfecte carrière voor mij was omdat ik Indiaas was. Blijkbaar waren we allemaal dokters, advocaten of accountants. Vroeger stoorde het me, maar nu omarmde ik het.
Siya rolde met haar ogen naar het meisje en siste toen naar mij: „Badkamer, nu!“
„Het spijt me“, vormde ik met mijn lippen naar het geïrriteerde studerende meisje terwijl ik opstond om Siya te volgen, maar ze sloeg haar blik niet eens op van haar boek om in mijn richting te kijken.
In de badkamer hees ik mezelf op de wastafel. „Wat is er nu, Siya?“
Ze glimlachte op een ondeugende manier.
„Vertel op“, zei ik. Ik was nu erg nieuwsgierig.
„Blijkbaar“, zei ze, „wordt de koning gek omdat hij het teken van zijn voorbestemde nog moet zien. Hij zoekt al jaren onder de Gouden en de Zilveren, maar kan haar niet vinden. Ze zeggen dat hij zichzelf in zijn toren heeft opgesloten en weigert te vertrekken.“
„Dat klinkt vreselijk“, antwoordde ik. „Maar dat is nauwelijks dringend nieuws—“
„Wacht maar“, onderbrak ze. „Ik ben nog niet eens bij het beste deel gekomen. Zijn raad staat erop dat hij een voorbestemde vindt voor het einde van het Royal Ball. Het Royal Ball waar we vanochtend uitnodigingen voor hebben gekregen.“
Vanochtend was ik gewekt door mijn ouders die me koortsachtig wakker schudden met de uitnodiging in hun hand.
Ik had het vorige bal gemist omdat ik ziek was van de griep. Iedereen behalve ik mocht de hele nacht dansen en de andere domeinen en de koning zelf ontmoeten. Mijn beste vriendin Alessia Mills had zelfs haar voorbestemde gevonden. En nog wel een Gouden ook. Sindsdien waren ze onafscheidelijk.
Nu had ik een tweede kans.
„Alsof ik het zou zijn“, snoof ik.
„Iza Singh, praat niet zo slecht over jezelf. Jij zou het kunnen zijn.“
„Ja, tuurlijk.“ Ik sprong van de wastafel en wilde weggaan. „Ik ga weer studeren.“
Siya hield me tegen. „Wacht. Er is nog één nieuwtje dat je misschien interesseert.“
Ik bleef opeens stilstaan.
„Nieuws over een zekere Councilor’s Hand die terugkomt van de kostschool.“
Mijn lichaam werd gespannen.
„Het gerucht gaat dat hun schooldirecteur hen eerder vrijaf heeft gegeven“, ging Siya verder. „Kortom, Coleman Cress komt vanmiddag thuis.“
Mijn hart begon sneller te kloppen van verwachting.
Ik had die naam al bijna vier jaar niet meer gehoord.
Ik herinnerde me nog steeds de dag dat hij wegging. Colemans prachtige blauwe ogen hadden de mijne doorboord, en hij had me verteld dat ik op hem moest wachten. Ik was destijds pas vijftien, maar ik wist dat ik dat zou doen.
Ik was tenslotte smoorverliefd op Coleman. Hij was mijn eerste kus. Ik kon me nog steeds het gevoel van zijn lippen op de mijne herinneren.
De meesten van ons die het geluk hadden om als Nieuwe Royals geboren te worden, vonden hun voorbestemde op hun achttiende. Tot die tijd droegen we kleding om onze Royal Marks te verbergen. De Royal Council dacht altijd dat kinderen afgeleid zouden raken als ze hun voorbestemde vonden voordat ze meerderjarig waren.
Maar op onze achttiende verjaardag, wanneer de jonge royals eindelijk hun Marks onthulden... Oh, daar kon ik niet op wachten.
Ik was er zeker van dat Coleman de prachtige gouden eikenboom die ik had, ook aan de zijkant van zijn nek getatoeëerd had staan. Maar hij was naar de kostschool gegaan voordat hij achttien was geworden. Dus ik had nooit de kans gekregen om het met eigen ogen te zien.
Opeens drong de ernst van het moment tot me door.
Coleman Cress, de knappe Councilor’s Hand die mijn hart had gestolen, kwam thuis.
Vandaag.
***
Gelukkig lag de campus dicht bij het kasteel van ons domein, waar de Royal Councilor en zijn Hand met hun families woonden. De Royal Councilor was als de leider van ons domein, en zijn Hand was zijn tweede man, dus het was erg belangrijk dat ze dicht bij elkaar woonden.
Toen ik daar aankwam, kwam hun auto net aanrijden.
Haal diep adem, Iza, dacht ik. Je kunt dit. Het komt goed.
Siya liet mijn hand geen moment los terwijl we de korte afstand naar de auto's liepen. Mijn hart klopte zo snel—ik wilde gewoon Coleman zien.
Ik voelde me erg zenuwachtig toen we dichterbij kwamen.
Stonden mijn gebeden op het punt verhoord te worden? Was mijn voorbestemde hier eindelijk?
Mijn dromen kwamen uit. Coleman zou uit die auto stappen, en hij zou weten dat we voorbestemden waren. Toen ik de autodeur hoorde opengaan, werden al mijn zintuigen op scherp gezet.
Eerst stapte onze Royal Councilor, Andrew Lorde, uit. Hij was geen spat veranderd—nou ja, behalve dat hij gespierder was geworden.
Zijn groene ogen twinkelden van kattenkwaad en geluk.
Ja hoor, precies dezelfde Andrew.
Hij streek wat van zijn blonde haar uit zijn gezicht voordat hij zijn ouders en jongere broer omhelsde. Ik keek toe hoe hij iedereen gedag zei voordat hij bij mij stopte.
Ik had geluk dat onze nieuwe Royal Councilor mijn vriend wilde zijn. Tijdens onze schooltijd was Andrew er altijd voor me geweest. Het was helemaal niet veranderd toen zijn vader hem had genomineerd als de leider van ons domein.
Ik beschouwde hem als een van mijn beste vrienden, samen met Alessia.
Een aanstekelijke glimlach verscheen op zijn gezicht, en ik merkte dat ik ook lachte. Het volgende moment had Andrew me opgetild en rondgedraaid. De volwassenen lachten.
„Iza! Oh, wat heb ik je gemist! Je bent behoorlijk veranderd. Puberteit, hè?“, plaagde Andrew.
Ik rolde met mijn ogen en omhelsde hem. „Het is goed om jou ook te zien, Andrew. Je bent helemaal niet veranderd. Maak je geen zorgen, soms zijn mensen laatbloeiers“, grapte ik, wat me nog een lach van Andrews ouders opleverde.
Andrew lachte en knuffelde me nog een keer. „Ik heb je echt gemist, Goofy.“
Ik lachte om de bijnaam die Andrew voor mij had. Hij was het niet vergeten. „Ik heb jou ook gemist.“
Toen ik de andere autodeur hoorde opengaan, keek ik over Andrews schouder om een bekende figuur te zien verschijnen. Hij stond met zijn rug naar me toe, dus hij wist niet dat ik achter hem stond.
Ik wilde zijn blauwe ogen vol liefde en bewondering voor mij zien. En ik wilde die prachtige eikenboom in zijn nek zien.
Andrew ging uit de weg en kwam naast me staan, wat ik een beetje raar vond.
Andrew had toch zeker verder moeten gaan om de rest te begroeten?
Misschien wilde hij het moment zien waarop Coleman en ik elkaar als voorbestemden erkenden.
Ik keek hoe Colemans lichtbruine haar in de wind waaide. Zijn rug was nog steeds naar me toegekeerd. Ik wilde gewoon dat hij zich omdraaide.
Ik hield mijn adem in, wachtend op het moment dat hij zich zou realiseren dat ik de zijne was.
Draai je alsjeblieft om.
Waar wachtte hij nog op?
