Herinner Me
Auteur
Lezers
597K
Hoofdstukken
19
Hoofdstuk 1
ROSE
Rose stond op het achterterras van het grote stenen huis en klemde een doos met mappen stevig tegen haar borst terwijl ze toekeek hoe de directeur van de Wills Corporation uit het zwembad klom. Ze werkte nog maar net voor het bedrijf en het bezorgen van deze mappen aan Mr. Wills was haar allereerste taak.
Het water schitterde op zijn brede borst terwijl Mr. Wills op haar af kwam. Rose probeerde niet te veel naar zijn slanke en gespierde lichaam te staren. Hij wreef het water uit zijn donkere haar terwijl hij een handdoek pakte.
„Je had de doos ook aan de huishoudster kunnen geven,“ zei hij terwijl hij de handdoek om zich heen sloeg.
Rose keek op en keek direct in zijn koele, blauwe ogen.
„Oh,“ zei ze zachtjes, terwijl ze de grote doos overhandigde. „Mij werd verteld dat ik de doos persoonlijk aan u moest geven.“
„Zet het de volgende keer maar bij de deur,“ zei hij, terwijl hij de doos aannam en zich omdraaide bij het geluid van zijn rinkelende telefoon.
„Ja, meneer. Kan ik verder nog iets voor u doen, Mr. Wills?“
Hij wuifde haar weg voordat hij de oproep beantwoordde, en keek naar zijn spelende kinderen terwijl hij streng sprak tegen de persoon aan de andere kant van de lijn.
Rose draaide zich om en liep terug het huis in. Het was een groot en indrukwekkend huis, dat duidelijk het succes van Mr. Wills liet zien, maar warmte miste. Het voelde niet als een echt familiehuis, niet zoals het huis waarin zij was opgegroeid. Ze was eigenlijk verrast dat er kinderen in het zwembad speelden.
„Wacht!“
Rose schrok en draaide zich langzaam om. Mr. Wills liep met snelle stappen op haar af, zijn arm- en borstspieren spanden zich aan terwijl hij door de kamer liep.
„Ja, meneer?“
„Hoe heet je?“ vroeg hij.
„Rose…“
„Rose wat?“
„Rose Gamble,“ antwoordde ze. „Het spijt me, meneer. Heb ik iets verkeerd gedaan?“
„Werk je voor de Wills Corporation?“
„Ik ben een uitzendkracht,“ zei ze, in de war door zijn vragen. Had ze per ongeluk de verkeerde doos gebracht?
„Mooi, dan geef ik je nu een tijdelijke, andere taak. Ik wil dat je hier blijft om op mijn kinderen te passen.“
Rose schudde haar hoofd, ervan overtuigd dat ze hem verkeerd had verstaan.
„Sorry, wat zei u?“
Mr. Wills keek naar beneden en bladerde door de mappen in zijn handen.
„Luister, mijn oppas heeft vandaag ontslag genomen. Er is een noodgeval op het werk en dat moet ik oplossen. Ik heb niemand om op ze te passen. Dus, als je werkgever, zeg ik je dat je hier blijft tot ik terug ben.“ Hij liep langs haar heen, richting de trap.
„U kunt uw kinderen niet zomaar bij mij achterlaten! U kent me niet eens.“ Ze gooide vol ongeloof haar handen in de lucht. „Ik zou wel een bijlmoordenaar kunnen zijn! Ik zou—“
„Ben je een bijlmoordenaar?“ vroeg hij direct.
„Nee, maar—“
„Blijf dan hier totdat ik terug ben,“ zei hij terwijl hij de trap op rende en Rose alleen achterliet in de hal.
„Ik zou kunnen liegen!“ riep ze gefrustreerd. „Deze vent is gek,“ mompelde ze, voordat ze snel de voordeur uit liep.
Net toen ze bij de auto van de zaak kwam, greep iemand haar van achteren bij haar arm.
„Ik zei toch dat je hier moest blijven,“ gromde Mr. Wills.
Ze draaide zich boos om en trok haar arm los. De warmte van zijn hand bleef hangen en ze onderdrukte de neiging om dat gevoel weg te wrijven.
„Mr. Wills, ik begrijp dat u mijn baas bent, maar ik ga niet de verantwoordelijkheid nemen voor uw kinderen. Dat is waanzin! Ik ben een administratief medewerker, geen oppas!“
Mr. Wills pakte de autosleutels uit haar hand en stapte in aan de kant van de bestuurder.
„Dat ben je wel als je je baan wilt houden,“ zei hij, terwijl hij de deur dichtsloeg.
Rose keek in absolute shock toe hoe hij wegreed en haar achterliet op de oprit.
„Maakt u een grapje?!“ schreeuwde ze, terwijl ze haar handen in de lucht gooide. Ze draaide zich terug naar het huis. Ze kon de kinderen niet zomaar alleen laten. Stel dat er iets met ze zou gebeuren? Ze zuchtte en liep terug het huis in.
De huishoudster stond bij het zwembad. Ze keek naar de spelende kinderen toen Rose weer op het terras aankwam.
„Wie ben jij?“ vroeg een jongen met donker haar en de helderblauwe ogen van zijn vader, terwijl hij stopte met spetteren en staarde naar de vreemde vrouw in zijn huis.
Rose keek op hem neer.
„Ik ben Rose. Wie ben jij?“
„Ik ben Matthew. En dat is Sammy,“ zei hij, wijzend naar het kleine meisje dat achter hem in het water spetterde.
„Leuk om jullie te ontmoeten,“ antwoordde Rose.
„Ben jij onze nieuwe oppas?“ vroeg Sammy. Ze kwam naar de rand van het zwembad. Haar bruine krullen waren nat en ze had rode, besproete wangen.
„Nee. Ik pas alleen even op totdat jullie papa terug is,“ antwoordde Rose lief. „Hoe oud zijn jullie?“
„Ik ben zeven en Sammy is vier,“ zei Matthew.
„Oh. Moeten jullie niet naar school of zoiets?“ vroeg Rose.
„Het is zomer, gekkie!“ lachte Sammy.
„Oh!“ Rose glimlachte. „Je hebt helemaal gelijk! Wat dom van me.“ Ze keek rond in de grote achtertuin. „Hebben jullie een leuke zomer gehad tot nu toe?“
„Niet echt,“ zeiden ze zachtjes, terwijl ze hun hoofd schudden.
„Waarom niet?“ vroeg ze met een meelevende blik.
„Papa moet altijd werken,“ zei Sammy verdrietig.
„Oh jee. Dat is inderdaad niet leuk,“ antwoordde Rose. „En jullie mama dan?“
Matthew fronste en schudde zijn hoofd.
„Onze mama is dood.“
„Oh…“
Zijn directe antwoord verraste haar. Rose keek hen vol medelijden aan. Ze wist niet goed wat ze moest zeggen.
„Dat spijt me heel erg.“
„Het is al heel lang geleden,“ zei hij somber, voordat hij naar de andere kant van het zwembad zwom.
Rose bleef even staan en keek ongemakkelijk naar hen. Wat moest ze met hen doen totdat Mr. Wills terug was?
„Matthew! Samantha! Tijd voor de lunch!“ riep de huishoudster vanaf de terrastafel.
„Joepie!“ riepen ze, terwijl ze uit het water klommen. Ze wikkelden zich in grote handdoeken en gingen aan tafel zitten om te eten.
„Mevrouw, ik ben Maria. Er is ook lunch voor u,“ zei de huishoudster.
„Dank je wel, Maria. Zeg maar Rose tegen me. Dat had je niet hoeven doen,“ zei ze. Ze stopte en draaide zich weer naar Maria. „Mr. Wills heeft niet veel uitleg gegeven. Wat doen de kinderen normaal gesproken na het eten?“
„Samantha doet een dutje en Matthew werkt in zijn werkboeken of doet een andere rustige activiteit.“ Maria glimlachte en knikte naar de tafel.
Rose gaf haar een zachte glimlach en ging naast het kleine meisje zitten.
„Dus, is het Samantha of Sammy?“ vroeg ze.
„Sammy,“ zei ze met haar mond vol druiven.
„Samantha is haar echte naam,“ legde Matthew uit.
„Wat een behulpzame grote broer ben jij,“ zei Rose. Matthew gaf haar daarop een kleine glimlach. „Wat doen jullie meestal na de lunch?“
„Van onze vorige oppas mochten we altijd doen wat we wilden,“ antwoordde Matthew, zonder naar Rose te kijken.
„Dat is niet wat mij net is verteld,“ zei Rose, terwijl ze een hap nam. „Doet Sammy niet altijd een dutje terwijl jij in je werkboeken werkt?“
Matthew mopperde iets onverstaanbaars en keek naar beneden naar zijn bord.
„Mogen we eerst nog even in het zwembad spelen?“ vroeg Sammy met haar allerbeste smeekgezicht.
„We moeten ons aan de regels houden. En de regels zeggen dat het na de lunch tijd is voor een dutje,“ zei Rose.
„Oké,“ zei Sammy zachtjes.
„Bovendien is je papa misschien wel thuis als je straks wakker wordt. Dan kun je met hem spelen,“ voegde Rose eraan toe.
„Dat betwijfel ik,“ mompelde Matthew.
Rose fronste naar het kleine jongetje.
„Oh! Laten we dan nu meteen een dutje gaan doen!“ riep Sammy vrolijk, terwijl ze opsprong van haar stoel.
„Ben je al klaar met eten?“ vroeg Rose.
„Ja!“ riep ze, terwijl ze Rose's hand vastpakte.
„Oké dan,“ zei Rose, terwijl ze zich door het kleine meisje door het huis en de trap op liet trekken. Matthew volgde hen op de voet. Ze stopten in de gang bij twee deuren tegenover elkaar.
„Gaan jullie je maar omkleden. Ik wacht wel even hier,“ zei Rose.
„Oké,“ antwoordden ze, waarna ze allebei naar hun eigen kamer gingen en de deur dichtdeden.
Rose keek even rustig rond in het huis. Het donkere hout en de strakke, crèmewitte muren gaven het huis een luxe en moderne uitstraling. Het was veel groter en mooier dan alles wat ze ooit had gezien.
„Het is prachtig…,“ fluisterde ze.
„Ik ben klaar!“ riep Sammy vanuit haar kamer.
Rose liep naar de kamer en gluurde naar binnen. Het kleine meisje lag in haar bed en wachtte geduldig op haar.
„Slaap lekker, Sammy.“
„Je moet me nog instoppen!“ zeurde Sammy.
„Oh, natuurlijk,“ antwoordde Rose voorzichtig. Ze liep de slaapkamer in en trok de zachte dekens op tot aan Sammy's kin. „Slaap zacht. Ik vond het heel leuk om je te ontmoeten.“
Sammy glimlachte voordat ze zich omrolde en haar ogen sloot.
Rose liep de kamer uit en trok de deur stilletjes achter zich dicht.
„Klaar?“ zei een klein stemmetje vlak achter haar.
Rose sprong op van schrik en draaide zich snel om.
„Matthew! Je liet me schrikken!“
Hij gaf haar een ondeugende lach en hield zijn schoolboeken omhoog.
„Sorry. Je moet ze eigenlijk samen met mij maken,“ zei hij.
„Vooruit dan maar,“ zuchtte Rose.
***
Bijna twee uur later maakten Rose en Matthew zich klaar om een film te kijken toen Sammy langzaam de woonkamer binnen kwam lopen. Ze wreef in haar ogen en kneep ze half dicht tegen het felle licht.
„Is papa er nog niet?“ vroeg ze zachtjes. Het was duidelijk te horen dat ze nog een beetje sliep.
Rose draaide zich naar Sammy toe.
„Het spijt me. Ik dacht echt dat hij nu wel terug zou zijn.“
„Hij is nooit vroeg thuis,“ mopperde Matthew terwijl Sammy naast hem op de bank ging zitten.
„Zal ik popcorn gaan maken voor bij de film?“ vroeg Rose. Ze hoopte hiermee de sfeer weer wat op te vrolijken.
„Ja!“ juichten de kinderen blij en tegelijkertijd.
XAVIER
In zijn hoge kantoorgebouw keek Xavier op zijn dure horloge. Het was inmiddels al bijna vier uur in de middag.
„Als dit zo doorgaat, zit ik hier vanavond nog,“ mopperde hij in zichzelf. Hij wist dat hij het avondeten thuis niet ging redden. Zijn kinderen zouden weer erg teleurgesteld zijn. Alweer.
„En, is het probleem al opgelost?“ vroeg hij, terwijl hij de grote vergaderzaal rondkeek.
„Nou, Mr. Wills…,“ stamelde een man zenuwachtig. „We weten het niet.“
„Wie weet het dan wel?“ vroeg hij boos. „We zijn hier al uren mee bezig. Niemand heeft antwoorden. Hoe heeft dit zomaar kunnen gebeuren?“
„Er lijkt een probleem te zijn met het contract,“ zei een ander voorzichtig.
„Wie was er eigenlijk verantwoordelijk voor deze aankoop?“
„Het lijkt erop dat hier niemand specifiek voor is aangewezen,“ mompelde iemand.
Ik had dit gewoon zelf moeten regelen, dacht hij. Hij klemde zijn kaken stijf op elkaar om zijn woede in te slikken.
„Haal dan de manager van de afdeling erbij. Dit moet worden opgelost. Nu meteen.“ Hij stond op van zijn stoel aan het hoofd van de tafel. „Zo'n domme fout is absoluut onacceptabel.“
Hij liep met grote stappen de vergaderzaal uit. Zijn receptioniste, Ms. Nelson, volgde hem braaf naar de lift.
„En?“ brieste hij terwijl de deuren sloten en ze naar zijn kantoor omhoog reden.
Hij keek even naar haar. De lange, slanke vrouw was inmiddels eind zestig. Haar blonde haar was nu grotendeels wit. Ze droeg het altijd in een strakke, perfecte knot.
„Dit is haar dossier. Ze lijkt uitzonderlijk overgekwalificeerd,“ zei Ms. Nelson, terwijl ze hem een map overhandigde.
Xavier sloeg de map open. Hij bekeek snel de uitgebreide achtergrondinformatie van Rose Gamble. Hij verwachtte ook niets minder van Ms. Nelson.
„Dank u, Ms. Nelson. Dat was alles voor nu,“ zei hij terwijl ze de lift uitstapten. Hij liep zijn kantoor in en liet de zware deur achter zich dichtvallen. Hij plofte neer in de stoel naast zijn bureau en las het dossier aandachtig door.
„Mr. Wills,“ riep Ms. Nelson een paar minuten later door de intercom op zijn bureau.
Hij stond op, liep terug naar zijn bureau en drukte op de knop.
„Ja?“
„De manager van de afdeling contracten is hier voor u.“
Hij zuchtte diep en kneep in de brug van zijn neus.
„Stuur hem maar naar binnen.“
