Wanneer de nacht valt: doel van de liefde, deel 1
Auteur
Nureyluna
Lezers
143K
Hoofdstukken
19
Ik was helemaal klaar met Londen.
Begrijp me niet verkeerd, ik vond het geweldig om voor de Jeffersons te werken. "Blake is als een zoon voor ons," zei Jasmine vaak.
Maar ze stonden op het punt hun kroon op te eisen, en ik wist dat het tijd was om afscheid te nemen. Dus stapte ik op het vliegtuig naar Noorwegen.
Ik was van plan een rustig leven te leiden in de besneeuwde wildernis. Tot ik haar ontmoette.
Aria. De meest intrigerende vrouw die ik ooit had ontmoet.
Het moment dat ik haar zag, was ik verkocht. En ik kon zien dat zij mij ook leuk vond.
Het duurde niet lang voordat ik verliefd werd.
Maar op die bewuste avond na de voetbalwedstrijd, leunde ze naar me toe om in mijn oor te fluisteren…
"Ik wil je neuken. Zonder verplichtingen."
Alles in mij wilde ja zeggen. Maar ik hield van haar. Kon ik het wel casual met haar houden?
Uit het ‘When The Night Falls’-universum.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Proloog
Blake
De wijn was vol en zacht, en smaakte heerlijk terwijl ik ervan genoot. Mijn blik viel op de kleurrijke bloemen in de tuin. Hun bloei liet zien dat de herfst was begonnen. Plotseling vulde de lucht zich met de heerlijke geur van versgebakken brood toen het keukenpersoneel binnenkwam, ieder met een selectie aan verrukkelijke gerechten.
Gelach en stemmen op de achtergrond vulden de lucht. Ik knikte naar het personeel toen ze klaar waren met hun werk. Ze glimlachten even voordat ze de zaal verlieten. Mijn aandacht ging weer naar de bloemen. Ik had bewondering voor de vele uren die Jasmine aan de verzorging had besteed.
De stemmen werden luider en duidelijker naarmate ze dichterbij kwamen. De deuren gingen weer open en ik hoorde hun voetstappen stoppen. Hun spanning vulde de kamer. „Oom Blake!” Ik zette mijn wijnglas op tafel en draaide me om. Mijn hart klopte vol opwinding. „Oom Blake! Ik heb je zo erg gemist! Waar was je? Ik heb overal naar je gezocht.”
Ik grinnikte en liet me op mijn knieën vallen toen Thea in mijn open armen rende. Ik hield haar stevig vast en aaide haar zachtjes over haar rug terwijl ik opkeek naar haar vader. Hij glimlachte warm naar me. Daarna liep hij naar een stoel in de buurt, met de kleine Emric in zijn armen. Jasmines gezicht straalde van vreugde toen ze zich snel bij ons voegde.
„Blake! Ik heb je zo erg gemist.” Ik hield Thea in mijn armen en gaf Jasmine een knuffel met één arm. „En wat heb je met je haar gedaan?” Ik grinnikte. „Ja, oom Blake. Waar is je haar?” Thea legde haar hand op mijn hoofd.
„Je lijkt wel op de slechterik uit de films die mensen ontvoert.” Mijn blik kruiste weer die van haar vader en we grinnikten allebei. „Maar je lijkt eigenlijk toch niet op hen. Je... ziet er goed uit.”
***
„Hoe gaat het met jou, lieverd?” vroeg ik aan Thea. Ik zag hoe haar wangen roze werden. „Met mij gaat het goed, oom Blake. Hoe gaat het met jou? Hoe was je reis naar de bergen?” De opwinding was duidelijk in haar ogen te zien. Ik herinnerde me de avond dat ze aan mijn mouw trok. Ze vroeg me toen om haar een bijnaam te geven. Ik was verrast door dat plotselinge verzoek. Ik kon niets anders bedenken dan schat of lieverd.
„Met mij gaat het ook goed. De reis naar de bergen was prachtig. Ooit... hoop ik je mee te nemen op een vakantie.” Ze straalde van geluk terwijl haar ouders naar ons keken. Ik keek naar Jasmine. „Hoe gaat het met jou, Jasmine?”
„Oh, jouw baas zorgt goed voor me. Ik ben gelukkig, maar we missen je wel.” Ik glimlachte naar haar. „En we zijn ook blij voor je, zeker door de foto's die je ons hebt gestuurd. Ik weet niet hoe vaak ik ernaar heb gekeken. Ze waren echt prachtig.”
Mijn blik verschoof naar Mick en Sherry, die net binnenkwamen. Ze glimlachten en hielden wat afstand. Ze zijn nog steeds bang voor me. „Hoi Blake. Hoe gaat het met je?” vroegen ze tegelijkertijd. „Met mij gaat het goed. Hoe gaat het met jullie twee?” vroeg ik, terwijl ik ging zitten. Jasmine liep naar de plek waar Theodore zat.
Christopher en Talia kwamen even later aan. Ze brachten zoetigheden en hapjes mee. Er waren ook een paar mannen van ons inlichtingenteam. Mannen met wie ik een goede band had. Iedereen nam zijn partner mee en het afscheidsfeest begon.
Thea rende rond met twee andere meisjes. Jasmine was in gesprek met de vrouw van Jasper. Ik hield Thea in de gaten. Mijn blik kruiste die van een vriendin van Jasmine, iemand van haar werk. Ze glimlachte naar me. Ik knikte even en keek toen weer weg. Ik heb nu geen tijd om een relatie met iemand te beginnen.
Theodore grinnikte en gaf me een glas. „Ben je van plan om vanavond dronken te worden?” Ik schudde mijn hoofd. „Een andere keer.” Hij snoof even. „Dat zeg je elke keer. Je kunt gewoon bij ons blijven slapen. Jasmine gooit je echt niet naar buiten.”
***
Ik nam de tijd voordat ik mijn hoofd schudde. „Wat is er gebeurd met de oude Theodore?” Hij keek naar Jasmine, Thea en Emric. De baby sliep vredig in de armen van Christopher. „Ik heb veel te veel tijd verspild door altijd maar kalm en stil te zijn.”
We tikten onze glazen tegen elkaar en namen een slok. „Je weet dat je niet weg hoeft te gaan, toch? Ik ga je missen. Ik... ik wil niet dat je weggaat.” Ik zuchtte. „Ik weet het, maar ik heb deze pauze nodig. Ik kan je niet volgen naar de troon. Ik zie mezelf niet wennen aan dat leven. Ik wil het rustiger aan doen...”
„Ik wil het rustiger aan doen en me ergens voor een paar maanden vestigen. Ik heb echt rust nodig.” Ik dronk mijn glas leeg en pakte een nieuwe. „Het wordt steeds moeilijker om hier nog langer te blijven. Dit nieuwe leven gaat me niet helpen. De bergen hebben me geholpen om een keuze te maken. Ik heb besloten om te stoppen met dit werk en deze sleur.” Ik keek naar de bloemen en de vlinders. „Ik heb genoeg gespaard voor de komende vijf jaar. Het zal zo slecht nog niet zijn.”
Theodore knikte langzaam. „Als dat is wat je graag wilt. Ik ga je niet tegenhouden. Als je ooit terug wilt komen... dan hoef je maar te bellen. En we houden contact. Mijn meiden houden van je, en mijn jongen moet je leren kennen.”
Ik glimlachte. „Ik verdwijn niet helemaal. Ik zal altijd in de buurt zijn... Ik kom af en toe wel langs.” Theodore neuriede zachtjes, terwijl we naar de anderen keken. „Heb je al bedacht waar je naartoe gaat?”
„Ja.”
„Waarheen?” Ik gaf hem een knipoog. „Ik stuur je wel een ansichtkaart.” Hij grinnikte en schudde toen zijn hoofd.
