Wat overkwam Erin Boek 2: De verloren erfgenamen
Auteur
Lezers
57,1K
Hoofdstukken
40
Proloog
NOVEMBER 1988
Het Apion-landhuis, WavesPort.
De Dag des Oordeels.
Bij de voordeur van het landhuis leidde de grote hal naar een ruimte vol schilderijen. Het was de bekende hal van de familie Apion, vol met stenen hoofden op pilaren. De enorme ruimte leek wel oneindig en liet zien hoe rijk ze waren.
Een dienstmeisje bracht de twee politieagenten door de gang. Ze liepen door de lange ruimte. Hoe verder ze liepen, hoe kouder het werd. Alles werd verstikt in een koude stilte, alsof een onzichtbare hand het hele huis de mond snoerde.
De agenten keken stiekem naar de donkere kunst om hen heen. Er stonden witte beelden met boze gezichten en er hingen oude schilderijen van voorouders in hun oude glorie. Elk paar donkere ogen leek koud en eindeloos naar hen te staren.
Ondanks het hoge plafond met glinsterende kroonluchters, kon niets de duisternis breken. Alles in de ruimte werd overspoeld door een griezelig en verdrietig gevoel.
Met zijn drieën liepen ze door de brede boog naar de grote, open zitkamer. De hele muur voor hen bestond uit hoge ramen die uitkeken op de grote, nette tuinen. De open ruimte liet veel gouden licht binnen, maar toch bleef het er somber.
In de woonkamer in Victoriaanse stijl hadden de muren koninklijke lichte kleuren en vrolijk geel, met prachtige lampen. Sfeervolle verlichting maakte de muren lichter, met glinsterende accenten van metaal. Alles zag er erg duur uit. Er waren rijke versieringen, gouden kandelaren in de hoeken en dure Perzische tapijten op de vloer, helemaal tot aan de mooie open haarden aan beide kanten van de kamer.
Helemaal links zaten een man en een vrouw op een donkerrode bank. Ze zaten met hun rug naar hen toe. Het dienstmeisje liep voorzichtig op hen af. Haar stappen waren licht op de zachte tapijten, terwijl ze de twee agenten met zich meenam.
Ze stopte naast de bank.
„Meneer en mevrouw Apion, rechercheur Ford en Smith zijn hier.“
Het zwarte haar van mevrouw Apion zat vast in krullen met een haarklem. Ze keek op en veegde de losse plukjes uit haar gezicht. Haar ogen zaten vol tranen en waren rood en dik. Haar rimpels leken dieper. Ze was kapot van de stress en zat vol angst.
Meneer Apion zag er precies hetzelfde uit. Zijn gezicht stond vol verdriet. Hun trillende handen hielden elkaar stevig vast, alsof ze zich vastklampten aan hoop.
De twee rechercheurs liepen om de bank heen en gingen voor hen staan. Tegelijkertijd deden ze hun hoeden af en hielden die tegen hun borst. Ze keken allebei erg bedroefd.
Mevrouw Apion keek naar hen op met haar donkere ogen, die glansden als donker water in de nacht. Toen ze zagen hoe verdrietig de agenten keken, schudde ze hard haar hoofd. Net als elke moeder weigerde ze het eerst te geloven. Een grote, stille snik kwam diep uit haar binnenste omhoog. Ze werd overspoeld door een genadeloze golf van verdriet. Toch kwam er geen enkel geluid over haar stijve lippen.
„Gecondoleerd met uw verlies,“ zei rechercheur Ford.
Meneer Apion trok zijn vrouw in een stevige knuffel. Hij hield haar vast zodat ze niet helemaal in zou storten. Ze greep zijn shirt met gebalde vuisten vast en leed in stilte.
„Waar hebben jullie—“ Elk woord kostte moeite, en zijn stem klonk vol pijn. „Waar hebben jullie ze gevonden?“
Rechercheur Smith zette zijn hoed weer op zijn hoofd.
„Hun... geschonden lichamen zijn uit Lake Cerulean gehaald. Ze krijgen op dit moment een autopsie.“
Zijn wangen waren gevoelloos door de warme tranen. Meneer Apion zei: „We willen ze zo snel mogelijk zien. Begrijpt u mij?“
De rechercheurs wisselden een bezorgde blik uit.
„Voordat u dat doet, moet u weten dat...“
De rechercheur legde de vreselijke details van hun toestand uit.
Mevrouw Apion kneep hem steviger vast.
Meneer Apion hield een schreeuw in. Hij wist dat als hij het eruit liet, het nooit meer zou stoppen.
„Als... als dat waar is. Hoe weet u dan dat zij het zijn?“
„Door het opmeten van de lichamen. Een forensisch arts heeft hun lengte en gewicht onderzocht. Daaruit bleek dat de gevonden lichamen van kinderen zijn. Het misdaadlab zal dit later nog bevestigen,“ antwoordde rechercheur Smith.
Meneer Apion kon niets meer vragen of zeggen.
„We zullen de mensen vinden die deze gruweldaad hebben gepleegd, dat zweer ik u,“ zei rechercheur Ford heel overtuigend. „We werken samen met de lokale uitgeverij en—“
„Nee,“ zei mevrouw Apion zachtjes tegen zijn schouder. Ze liet hem los en ging rechtop zitten, terwijl ze haar gezicht afveegde met haar handen.
Samen stonden meneer en mevrouw Apion op.
Alsof er een knop werd omgezet, veranderden hun gezichten en werden ze heel duister. Twee paar ijskoude ogen staarden hen koud aan. Ze leken wel twee poelen van de donkerste, koudste nacht.
„U zult hier met niemand een woord over wisselen,“ siste ze boos. „Het rapport van de autopsie moet geheim blijven. De mensen die hun lichamen hebben gevonden, moeten zwijgen. Anders zullen ze de gevolgen merken.“
Beide rechercheurs stonden daar met grote ogen. Ze konden ineens niet bevatten wat ze zojuist hadden gehoord.
„Niemand mag hierover praten, want niemand zal het ooit weten,“ zei meneer Apion. Zijn stem klonk doods en leeg. „Geen nieuwsberichten en geen roddels. Voor de stad en voor de wereld zijn onze kinderen, onze erfgenamen, nog steeds vermist.“
De blik van rechercheur Ford ging vol schok heen en weer tussen hen.
„Maar waarom? Wilt u dan geen gerechtigheid? Wilt u het monster dat uw kinderen dit heeft aangedaan niet vinden?“
Meneer Apion stak zijn hand op om hem stil te laten zijn.
„Dit gaat over het voortbestaan van de Apions. Door de rijkdom van onze familie zijn we een logisch doelwit voor chantage. Het is een reden voor ontvoeringen en losgeld. Dat dachten we dus ook bij onze tweeling.“
Mevrouw Apion voegde daar met haar koude stem aan toe: „Dit zou ons zwak maken. Het geeft de indruk dat we een makkelijke prooi zijn. Zelfs al was er geen vraag om losgeld voor onze kinderen. De regel van onze familie is dat de Apions niet onderhandelen. Als we dat wel deden, zouden we nooit meer veilig zijn.“
Het gezicht van rechercheur Smith vertrok van pure, geschokte verwarring.
„Hun dood zou ons verzwakken. Hun afwezigheid bevrijdt ons van alle gevaren,“ zei mevrouw Apion heel beslist.
Rechercheur Ford knipperde van de verbazing met zijn ogen.
„Meneer en mevrouw Apion, ik begrijp het, maar als politie is het onze plicht—“
„Om te beschermen en te dienen!“ riep meneer Apion hard. Zijn stem klonk bruut en zijn ogen stonden vol haat.
Hij stapte bij zijn vrouw vandaan en deed een dreigende stap naar hen toe.
„Jullie hebben gefaald om onze kinderen te beschermen. Maar op jullie leven, jullie zullen er wel in slagen om ons te dienen.“ Zijn stem klonk heel agressief.
„En we willen niet dat het nieuws over de dood van onze erfgenamen uitlekt. Het mag geen openbaar drama worden.“
Smith verzamelde zijn moed en opende zijn mond om te spreken. Maar mevrouw Apion viel hem snel in de rede.
„Jullie carrières hangen ervan af. Degenen die het weten, zullen tot zwijgen worden gebracht. Als ze weigeren, dan pakken we ze aan,“ waarschuwde ze. Haar ogen glinsterden boosaardig.
„Wie van de mensen die jullie kennen, kan een mogelijk probleem vormen?“ vroeg meneer Apion.
De rechercheurs keken elkaar veelbetekenend aan. Toen knikte Ford instemmend.
„Een verslaggever, Maggie Richardson. Ze is een volhouder en heeft een hele goede neus voor verhalen. Ze was daar bij het meer en nam foto's. Ik weet zeker dat ze al bij Blue Waters is om het verhaal te publiceren.“
Dit keer keken de Apions elkaar dreigend aan.
„Dan lijkt het erop dat we maar beter kunnen vertrekken,“ zei mevrouw Apion. Ze liep snel richting de boog.
Meneer Apion wilde haar volgen.
„U begrijpt het niet. Die vrouw laat niet los. Geen van hen zal dit zomaar laten rusten. Niet voor geld en niet door bedreigingen.“
Meneer Apion draaide zich wild om. Woede vervormde zijn gezicht.
„Rechercheurs, wij maken geen dreigementen. We geven alleen waarschuwingen. En als daar niet naar geluisterd wordt, zullen er meer lichamen in dat meer worden gevonden.“
