Wreken
Auteur
R.L. Burchett
Lezers
683K
Hoofdstukken
25
Op haar achttiende verjaardag wordt Ciana verraden door haar mate en verliest ze haar familie en roedel. Verteerd door verdriet en wraakzucht, is ze vastberaden om de geliefden te wreken die haar zijn afgenomen.
Maar een onverwachte mogelijkheid voor een tweede kans op liefde stelt haar vastberadenheid op de proef. Zal Ciana toelaten dat haar verlangen naar wraak haar verteert, of kan ze dit nieuwe pad omarmen en genezing vinden?
Hoofdstuk 1
CIANA
Ik werd wakker van de zachte, melodieuze stem van mijn moeder, die me vanuit de keuken riep.
„Ik ben wakker, mam,“ riep ik slaapdronken terug, terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef.
Ik stond op, kleedde me aan en bekeek mezelf even snel in de spiegel. De lichtpaarse zomerjurk die ik had uitgekozen voor mijn achttiende verjaardag sloot mooi aan op mijn lichaam en viel tot net boven mijn knieën. Het was een simpele, maar elegante jurk—een perfecte weerspiegeling van wie ik was.
Voorzichtig haalde ik mijn haar uit de grote krulspelden die de hele nacht in hadden gezeten, en haalde een grove kam door mijn krullen zodat ze er vol en veerkrachtig uitzagen. Mijn lange, lichtblonde haar viel tot op mijn heupen, met een paar plukjes die naar achteren waren gehaald en in een ingewikkeld patroon in elkaar waren gedraaid.
Met een paar laagjes mascara om mijn felblauwe ogen mooi uit te laten komen en wat matte, nude lippenstift, voelde ik me klaar voor de dag. Ik trok een paar comfortabele, zwarte ballerina's aan en liep naar beneden naar de keuken.
Ik voelde de spanning in me opborrelen. Vandaag was de dag dat ik eindelijk op commando in mijn wolfsvorm zou kunnen transformeren. Zodra ik dat kon, mocht ik op zoek gaan naar mijn mate.
Ik werd begroet met een warme glimlach van mijn vader en een kus op de wang toen ik de eetkamer binnenkwam.
„Gefeliciteerd met je verjaardag, mooierd,“ zei hij.
„Dank je, pap,“ antwoordde ik met een grote glimlach.
„Hoe gaat het met mijn prinsesje?“ vroeg hij met een plagerige ondertoon.
„Pap, ik ben nu achttien,“ klaagde ik voor de grap.
„Maar je zult altijd mijn prinsesje blijven,“ herinnerde hij me eraan, terwijl mijn moeder de kamer binnenkwam met dienbladen vol met een heerlijk, uitgebreid ontbijt.
„Goedemorgen en gefeliciteerd met je verjaardag, lieverd,“ zei ze, terwijl ze de dienbladen op tafel zette.
Het water liep me in de mond bij de aanblik van zelfgemaakte wafels waar de stroop vanaf droop, warme broodjes met een stomende hartige saus in een schaal, roerei met gesmolten kaas en knapperig spek. Het was genoeg om een heel leger te voeden.
„Waarom dit feestmaal, mam?“ vroeg ik, terwijl ik mijn bord al met van alles een beetje vulde.
„Ik wil niet dat mijn twee lievelingsmensen hongerlijden,“ zei ze met een tedere glimlach, en ze gaf mijn vader een snelle kus op de mond.
Ik kon het niet helpen dat ik een steek van jaloezie voelde toen ik naar hen keek. Ik hoopte dat mijn toekomstige mate en ik ook zo'n band zouden hebben.
Tijdens het opgroeien bewonderde ik het liefdesverhaal van mijn ouders altijd en verlangde ik zelf ook naar zo'n sprookjesachtige romantiek. Ze lachten constant en hadden alleen oog voor elkaar; hun liefde straalde af van elke blik en aanraking.
Ik had ze nog nooit zien ruziën, behalve één keer toen ik veertien was. Ze waren het er toen niet over eens of ik op mijn eerste date mocht gaan.
Uiteindelijk won mijn moeder de discussie en mocht ik gaan, maar achteraf gezien had mijn vader gelijk gehad. Het was een grote ramp, en ik beloofde plechtig om in plaats daarvan te wachten op mijn mate.
„Wat zijn je plannen voor vandaag, lieverd?“ vroeg mijn moeder terwijl we aan ons ontbijt begonnen.
„Jackson is er als het goed is zo. We gaan samen winkelen in het winkelcentrum, en daarna komen we hier terug voor mijn verjaardags-filmmarathon,“ antwoordde ik enthousiast.
„En hoe zit het met Charlotte?“ vroeg ze door.
„Ze moet vandaag trainen met haar vader, en ik geloof dat ze zei dat haar familie een paar dagen de stad uit ging voor iets,“ antwoordde ik.
Charlotte was een van mijn beste vriendinnen. We waren vroeger heel hecht, maar de laatste tijd focuste ze zich meer op haar training en bracht ze minder tijd met mij door. Ik wist hoe belangrijk het voor haar was om een krijger te zijn en wilde haar niet afleiden, maar ik miste mijn vriendin wel.
„Dan loopt ze wel de bezoekende roedelleiders mis,“ zei mijn vader trots. „Er wordt gepraat dat zelfs de koning langskomt om onze prinses te ontmoeten.“
„Pap,“ kreunde ik.
Mijn vader, de alfa van de Primrose Pack, wilde heel graag dat ik mijn mate vond en had geregeld dat de zonen van andere alfa's op bezoek zouden komen, zodat hij tegelijkertijd onze bondgenootschappen met hen kon onderhouden. Hij zei dat ik waarschijnlijk zou eindigen met een alfa of een ander hooggeplaatst roedellid.
Maar voor mij maakte hun status in de roedel niets uit. Als ze mijn mate waren, had de Godin ons voorbestemd om samen te zijn, en ik vertrouwde op haar plan.
„Ik wil alleen maar het allerbeste voor jou, Ciana,“ zei hij met een zachte glimlach.
„Pap, ik weet het,“ zei ik, wetende dat hij weer wilde beginnen aan zijn preek over de paringsdrang van weerwolven.
„Als weerwolven,“ begon hij, „is het ons oerinstinct om onze mates op te eisen—“
„Ik weet het, pap. Maar geloof me alsjeblieft als ik zeg dat, wie mijn mate ook is, ik het rustig aan wil doen en elkaar eerst wil leren kennen,“ onderbrak ik hem met een zucht, terwijl ik de woorden napraatte die me de afgelopen jaren talloze keren waren ingepeperd. „Ik wil wat jij en mam hebben.“
Hij glimlachte en knikte. Een plotselinge klop op de voordeur liet ons allemaal een beetje opschrikken.
„Ik doe wel open,“ riep mijn vader, terwijl mijn moeder en ik samen de tafel afruimden.
Tijdens het helpen van mijn moeder met de afwas dwaalden mijn gedachten af naar wie mijn toekomstige mate zou kunnen zijn. Wat als hij een alfa was? Misschien kon hij wel een sterke roedelkrijger zijn. Wat als hij deel uitmaakte van de Royal Pack, of zelfs de koning zelf was?
„Aarde aan CIANA!“ riep iemand, wat me uit mijn gedachten haalde.
„Wat?“ zei ik, terwijl ik opsprong en me omdraaide om een van mijn beste vrienden, Jackson, te zien staan.
„Je was er even helemaal niet bij. Ik dacht dat we plannen hadden om naar het winkelcentrum te gaan,“ zei hij met een opgetrokken wenkbrauw.
„Oh, ja klopt! Kom op, Jackson! Laten we gaan winkelen!“ zei ik enthousiast.
„WINKELTIJD!“ schreeuwde hij vrolijk.
