Veilig bij mijn CEO
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
549K
Hoofdstukken
18
Verandering
Nicole
De luide bel van de wekker schrikte haar wakker. Nicoles ogen vlogen open en ze maakte een verdrietig geluid. Ze rolde om en sloeg op de snoozemknop.
Al vijf uur? dacht ze. Ze sleepte zichzelf uit bed en liep naar de badkamer.
Na een snelle douche trok ze haar uniform aan, pakte haar tas en liep de deur uit.
Toen ze buiten stapte, keek ze voorzichtig om zich heen. Ze bleef altijd op haar hoede.
Ze nam de bus naar het restaurant, een gezellig familierestaurant vol vriendelijk gebabbel en oude foto's aan de muren.
Eenmaal binnen liep ze naar de personeelsruimte en zette haar tas neer. Op dat moment ging de deur open.
'Goedemorgen, schat!' Maggie begroette haar. Ze had een warme glimlach op haar gezicht en een kop koffie in haar hand.
'Mags, je bent een engel,' glimlachte Nicole en pakte de koffie aan. Ze was heel dankbaar. Maggie was vijfenzestig jaar oud. Ze was de liefste en hardst werkende persoon die Nicole kende.
Toen Nicole net in het restaurant was begonnen, had Maggie haar onder haar hoede genomen. Ze had Nicole zelfs bij haar laten logeren totdat Nicole een appartement had gevonden.
'Hoe was het gisteravond met sluiten?' vroeg Maggie. Ze zocht in haar tas.
'Hetzelfde als altijd,' zei Nicole.
'Ongelofelijk dat Sam je laat sluiten en dan meteen weer openen,' schudde Maggie haar hoofd. Haar korte grijze haar bewoog mee. 'Probeert hij je soms dood te werken?'
Nicole lachte. 'Ik heb zelf om die dienst gevraagd. Ik kan het extra geld goed gebruiken.'
'Je gaat jezelf kapotmaken, lieverd,' zei Maggie bezorgd. Ze gaf Nicole een bemoedigend kneepje terwijl ze naar voren liepen.
De ochtendspits hield hen bezig. Maggie werkte aan de bar terwijl Nicole de tafels bediende.
Rond tien uur werd het rustiger. Nicole liep naar achteren voor een slok water. Toen hoorde ze de deurbel en Maggies verwelkomende stem. 'Goedemorgen, schat. Ga maar ergens zitten.'
'Dank je.'
Nicole kwam van achteren tevoorschijn en Maggie gaf haar een menukaart. 'Hij zit aan de achterste tafel,' zei ze. Ze knikte in de richting van een man in de achterste box.
Nicole liep naar hem toe. Ze verborg haar verbazing achter een professionele glimlach. Hij zag er niet uit als hun gebruikelijke klanten. Hij had donker haar en droeg een duur pak.
'Goedemorgen,' zei ze tegen hem. 'Kan ik iets te drinken voor u halen? Koffie?'
'Koffie is prima,' zei hij kortaf. Nicole schonk hem een kop in en glimlachte. 'Ik geef u even de tijd om de kaart te bekijken.'
Ze wilde weglopen, maar hij hield haar tegen.
'Ik neem een omelet van eiwit met Denververvulling en fruit erbij.' Hij keek niet eens op van zijn telefoon.
'Komt eraan,' zei ze. Ze tikte met haar pen op haar notitieblok voordat ze naar de keuken liep.
'Klootzak,' mompelde ze terwijl ze zijn bestelling doorgaf. Ze bracht hem zijn maaltijd en vulde zijn koffiekop bij.
'Kan ik verder nog iets voor u halen, meneer?' vroeg ze. Ze dwong zichzelf te glimlachen.
'Nee.'
'Oké, eet smakelijk.' Ze liep terug naar de bar en ging naast Maggie staan.
'Een echte charmeur, hè?' zei Maggie zachtjes.
'Ik haat het als we van die hotemetoten krijgen die zich niet kunnen verwaardigen,' Nicole rolde met haar ogen. 'Wedden dat hij niet eens fooi geeft.'
Maggie lachte. 'Vijftien dollar dat hij alleen het wisselgeld laat liggen.'
Ze lachten en gingen weer aan het werk. Nicole checkte af en toe bij hem. Meestal gromde hij alleen of wuifde haar weg.
Toen hij eindelijk vertrok, ging Nicole zijn tafel schoonmaken en haar fooi ophalen. Vijftien cent lag op de bon.
'Natuurlijk...' zei ze zachtjes, iets harder dan ze wilde.
Hij stopte met zijn hand op de deur. 'Pardon?'
'Hmm?' vroeg ze. Ze zette een nepglimlach op.
'Als je iets te zeggen hebt, zeg het dan,' zei hij uitdagend.
Nicole wist dat ze het niet moest doen. Sam zou woedend zijn als hij erachter kwam dat ze een klant had tegengesproken.
Maar...
Hij had al betaald en was vertrokken, dus was hij eigenlijk nog wel een klant?
'Ik zei, natuurlijk,' zei ze terug. Ze voegde een beetje lef toe om te laten zien dat het haar niet kon schelen.
'Wat bedoel je daarmee...' Hij keek haar boos aan. Zijn ogen gleden naar haar naamplaatje. '...Nicole?'
Nicole rechtte haar schouders. Ze probeerde dapper te zijn. 'Ik vraag me gewoon af hoe een man die zo'n duur pak kan betalen, geen fatsoenlijke fooi kan geven.'
'Is dit hoe je al je klanten behandelt, Nicole?' Hij stapte dichterbij.
Nicoles zelfvertrouwen brokkelde af terwijl hij dichterbij kwam, maar ze bleef staan waar ze stond. 'Nee, alleen de slechte fooigevers.'
Ze keek hem boos aan, gaf hem toen een overdreven zoete glimlach. 'Nog een fijne dag!' Toen draaide ze zich om en liep terug naar de personeelsruimte. De voordeur sloeg achter haar dicht.
'WAT. TER. WERELD?!' riep Maggie luid toen ze de ruimte binnenkwam.
'Wat?' vroeg Nicole. 'We dachten het allemaal!'
'Meid, waar dacht je aan? Je kunt maar beter hopen dat Sam hier niet achter komt.'
'Hij gaat tegen je schreeuwen. Of erger, je ontslaan.' Maggie schudde haar hoofd en verliet de personeelsruimte. 'Gekke meid,' mompelde ze.
De rest van de dag verliep zonder problemen. Tegen de tijd dat Nicole thuiskwam, was ze doodop. Ze liet zich op haar bed vallen, nog steeds in haar uniform, en viel in slaap.
***
Een uur later zoemde haar telefoon en werd ze wakker. Ze opende de e-mail en maakte een blij geluid.
Ms. Winters,
We zijn verheugd uw sollicitatie voor de functie van Executive Assistant bij Jackson & Holman, L.L.C. te hebben ontvangen.
We willen u graag uitnodigen voor een sollicitatiegesprek samen met de andere kandidaten. Wilt u woensdag 12 augustus om 8 uur 's ochtends op ons kantoor aanwezig zijn.
Met vriendelijke groet,
James Hanson, Human Resources
'Yes!' Ze danste door haar kleine appartement. Ze voelde zich heel gelukkig.
***
De volgende ochtend kwam Nicole opgewekt op haar werk. Ze kuste Maggie op haar wang.
'Wel!' lachte Maggie. 'Wat maakt jou zo vrolijk?'
'Raad eens wie een sollicitatiegesprek heeft voor een functie als Executive Assistant bij het grootste architectenbureau van Boston?!' zei Nicole speels.
Maggie slaakte een luide blije kreet. Ze trok Nicole in een stevige omhelzing. 'Oh! Lieverd, ik ben zo blij voor je!'
'Hopelijk kan ik iets fatsoenlijks vinden om aan te trekken,' zei Nicole. Ze rolde met haar ogen.
'Trek gewoon het beste aan wat je hebt.' Maggie hield haar gezicht zachtjes vast. 'Ze zouden gek zijn als ze je niet aannemen. Je hebt dit verdiend, Nicole. Je verdient zoveel meer.'
Nicole was de rest van de dag heel gelukkig. De dingen werden eindelijk beter. Ze kreeg eindelijk het stabiele leven dat ze wilde. Ze was eindelijk klaar om het volgende hoofdstuk van haar leven te beginnen.
