Prachtige Verleiding
Auteur
Jessica Carter
Lezers
128K
Hoofdstukken
31
Hoofdstuk 1
EVERETT
Ik stap de lift uit op mijn verdieping. Ik zie dat er geen werknemers op hun plek zitten. Iedereen staat om één bureau heen. Ik vraag me af waarom ze zo nieuwsgierig zijn.
„Mijn man zei dat het babyvet is,“ hoor ik Amy tegen iedereen zeggen.
„Nee, het is gewoon vet, baby.“
Mijn ogen schieten naar het achterhoofd van Tameka. Zij is de enige stagiaire op mijn afdeling. Ze maakt verdomme zeker een grapje. Ik kreun en wrijf over mijn slapen.
Ik kan het me niet veroorloven dat zij nog een klacht krijgt. Priscilla van HR valt me al flink lastig om haar te ontslaan.
Ik loop stevig op de groep af. Mijn hakken tikken onheilspellend op de gladde kantoorvloer. „Genoeg!“ roep ik harder dan ik wilde. Maar het werkt wel. Mensen draaien hun hoofd om en kijken met grote ogen. Ze rennen terug naar hun eigen bureaus als opgeschrikte duiven. Behalve Tameka. Zij blijft staan met een stoute grijns op haar gezicht.
„Wat is hier aan de hand?“ vraag ik streng. Mijn stem klinkt ijskoud, ook al ben ik van binnen heel boos.
„Gewoon een beetje kletsen, baas,“ zegt Tameka langzaam. Ze probeert onschuldig te klinken, maar niemand trapt erin.
Ik kijk haar boos aan. „Naar mijn kantoor. Nu.“ Het is geen vraag, maar een bevel.
Ze rolt met haar ogen, maar ze volgt me toch. Zodra de deur achter ons dichtvalt, draai ik me naar haar om. „Wat denk je in vredesnaam dat je aan het doen bent, Tameka? Je zit al flink in de problemen.“
Ik ben normaal helemaal geen streng persoon. Maar zij haalt deze kant in mij naar boven en maakt me gek.
„Het was een grapje... soort van.“ Ze lacht naar me. Haar lichtbruine krullen dansen wild heen en weer als ze op tafel springt.
Ze draait zich een beetje om. Ik kijk snel weg. Ik weet wat ze hiermee probeert te bereiken. Op sommige dagen denk ik erover na om eraan toe te geven. Tameka is heel knap, maar ze is één brok problemen op hoge hakken.
Over hakken gesproken, vandaag draagt ze die smaragdgroene. Dat is een van mijn lievelingskleuren bij haar. Het staat prachtig bij haar goudbruine huid.
„Ga alsjeblieft op een stoel zitten.“ Ik schraap mijn keel.
„Waarom? Ben je bang dat ik eraf val, of denk je aan...“ zegt ze langzaam. Mijn gedachten gaan meteen naar vieze dingen.
„Prima,“ snauw ik. „Blijf daar maar zitten.“
Ze grinnikt. Ik zweer dat ik grijze haren van haar krijg.
„Dus, wat is er?“ vraagt ze alsof ze niets verkeerds heeft gedaan.
„Wat heb ik je gezegd over het maken van foute opmerkingen?“
„Ik heb al een week niet met je geflirt. Waar heb je het over?“
Ik geloof niet dat ik ooit heb laten merken dat ik de regels met haar wilde breken. Ik heb heel duidelijk gemaakt dat zij de werknemer is en ik de baas ben. Werk en plezier door elkaar halen is niets voor mij. Zoals men zegt: je moet niet scharrelen op de werkvloer.
Ik weet niet of ze een spelletje speelt, maar het is een constante strijd. Ik wil heel graag seks met haar hebben. Maar zo'n man ben ik niet meer.
„Ik heb het niet over mezelf. Wat je tegen Amy zei, was fout.“
„Ach, kom op.“ Ze leunt achterover op haar ellebogen. „Alsof ze er niet om vroeg.“
„Dat deed ze niet.“ Ik schud mijn hoofd. „Je moet oudere mensen met respect behandelen. Bedenk goed dat dit een kantoor is, en geen luidruchtige kroeg.“
„Amy zit gewoon aan haar bureau te vreten alsof de wereld vergaat. En dan praat ze ook nog rotzooi over andere mensen. Vorige week nog schreeuwde ze tegen Lorraine en zei ze echt racistische onzin. Mevrouw Rainey is zo'n lieve vrouw. Ze heeft geen melding van haar gemaakt en smeekte mij om ook niets te zeggen. Dat zal ik niet doen, dus vraag er maar niet naar.
„Dus, dat ik Amy dik noemde was juist aardig van me. Ik had haar ook een vet, fucking hongerig nijlpaard kunnen noemen.“ Ze rolt met haar ogen en windt zich op. „Maar dat deed ik niet, omdat ik aardig was.“
„Tameka, je werkt hier pas acht maanden en je hebt al meer dan twaalf klachten gekregen. Priscilla wil je eruit trappen, en jij helpt niet mee. Zeker niet omdat je een stagiaire bent. Ik kan niet steeds mijn nek voor je uitsteken. Je had je in moeten houden en niets moeten zeggen. Wat als HR of de grote baas toevallig op mijn afdeling langs was gekomen? Dan was je weggeweest.“
Kijk, het ding met Tameka is dat ze heel erg goed is in alles wat met onze producten te maken heeft. Ze is actief in het bellen van klanten voor vragen en speciale aanbiedingen. Ze probeert problemen snel op te lossen, zodat het bedrijf geen klanten verliest.
Van alle werknemers op de productafdeling vindt zij het niet erg om naar de winkels en magazijnen te gaan om meer de handen uit de mouwen te steken. Ze zou een geweldige medewerker zijn om te houden na haar stage. Maar we moeten haar mond onder controle krijgen.
Ze springt van de tafel en loopt langzaam naar me toe. Ik zet een paar stappen naar achteren, totdat ik de muur raak. Tameka komt heel dichtbij en kijkt me met een stoute grijns aan.
„Weet je waar ik mijn kont heel graag op zou willen zetten?“ zegt ze zacht, terwijl ze de revers van mijn jasje vastpakt.
Mijn hart klopt hard in mijn borst. Het klinkt luid in de stille spanning tussen ons in. Ik slik moeilijk. Mijn stem is heel zacht als ik probeer om de baas te blijven. „Tameka, dit is niet de plek—of de tijd—voor dit soort praatjes.“
„Maar dat zou het wel kunnen zijn,“ antwoordt ze snel. Haar vingers raken de stof van mijn jasje lichtjes aan. Het is alsof ze een dapper spelletje speelt. „Vergeet HR. Vergeet Priscilla. Het is hier alleen maar jij en ik, toch?“
Ik druk mijn rug steviger tegen de koude muur. Mijn verstand schreeuwt dat ik haar weg moet duwen. Het zegt dat ik weer de professionele baas moet zijn. Maar de andere kant van mij ruikt haar zoete parfum en verdrinkt in haar mooie ogen. Die kant wil juist dichterbij komen.
„Tameka,“ begin ik opnieuw, maar nu met een strakkere stem. Ik probeer de gevaarlijke gedachten weg te duwen. „Je bent heel erg goed in je werk, briljant zelfs. Verpest dit niet met... wat dit ook mag zijn.“
Ze lacht. Het geluid klinkt spottend door de kamer. „Dingen verpesten is maar net hoe je ernaar kijkt.“ Ze houdt mijn jasje heel even strakker vast en laat dan los. Ze stapt naar achteren, maar ze blijft me recht in de ogen aankijken. „Ik zeg gewoon hardop wat iedereen eigenlijk niet durft te zeggen.“
Er wordt plotseling op de deur geklopt voordat deze opengaat.
Mijn beste vriend Tristan steekt zijn hoofd naar binnen. „Hé, heb je even?“ Tristan kijkt van mij naar Tameka en trekt een wenkbrauw op. Het is een stille vraag.
„Ja, ik ben hier net klaar,“ breng ik uit. Ik trek mijn jasje recht en schraap mijn keel. Tameka stapt nog verder naar achteren. Haar stoute grijns verandert in een nette, professionele lach. Alsof we het net over saaie werkpapieren hadden, in plaats van een gevaarlijk spel te spelen.
„U heeft gelijk, meneer Sawyer. Ik had dat nooit tegen Amy mogen zeggen. Ik zal mijn excuses aanbieden als ze terug is van de lunch. Ik beloof dat het niet meer zal gebeuren,“ zegt ze met een zoete stem, waarna ze zich naar de deur omdraait. „Hé, meneer Beckett, leuke stropdas.“ Ze huppelt het kantoor uit.
Verdomde duivelin.
Tristan stapt naar binnen en doet de deur achter zich dicht. „Weet je zeker dat alles goed gaat?“ vraagt hij.
„Ja, ik geef gewoon een medewerker op haar kop,“ lieg ik. Op haar kop geven en Tameka passen niet in dezelfde zin. Zij heeft een ander soort straf nodig, en mijn hand jeukt om haar die te geven. Maar een werknemer een pak slaag geven is niet toegestaan.
Als Tameka wist dat ik haar net zo graag wilde als zij mij, zou ze blijven pushen totdat ik breek. Verdomme, ze is er al bijna zonder dat ze het weet.
„Lieg niet tegen me,“ spot hij. „Jij, dat wilde meisje op haar kop geven? Nooit. Je houdt van dit kat-en-muisspel met haar. Toegegeven, je zult de grens niet zomaar overgaan. Maar als ze hard genoeg probeert... Dan ben ik bang, Evie, dat je eraan zult toegeven. Iedereen weet dat ze met je naar bed wil.“
Klopt, hoe kon ik dat vergeten? In haar derde week hier ging ik naar huis. Tameka stond buiten het gebouw te bellen. Ze praatte heel luid over hoe sexy ik eruitzag en hoe graag ze wilde dat ik haar helemaal wezenloos neukte. Vanaf die dag let ik heel goed op wat ik zeg of doe in haar buurt.
Tristan lacht een beetje gemeen, en dat breekt de spanning. „Doe niet alsof je het niet leuk zou vinden, Evie. Het gevaar, de geheimpjes—dat is precies waar jij van houdt.“
Ik trek een vies gezicht en baal ervan dat hij me zo goed kent. „Zo simpel is het niet,“ zeg ik, terwijl ik achterover leun tegen de koude glazen tafel. „Je kent de regels—“
Hij onderbreekt me en zwaait met zijn hand. „Alsjeblieft, regels zijn maar richtlijnen. Bovendien ben jij hier de baas. Wie gaat er met jou in discussie?“
De gedachte is gevaarlijk en spannend. Het voelt als verboden fruit dat vlak voor mijn neus hangt. Maar het is roekeloos, ronduit gek. „Nou, het gaat niet gebeuren. Ze is te jong voor mij.“
Tristan lacht. Het is een diepe lach die me vertelt dat hij er niets van gelooft. „Leeftijd is maar een getal, Evie. Het gaat om hoe je je bij elkaar voelt. En jullie twee? Jullie zijn net vuurwerk dat op ontploffen staat.“
Ik schud mijn hoofd. Ik probeer de beelden te verdrijven die zijn woorden in mijn hoofd maken. Het donkere kantoor, 's avonds laat, bureaus, schaduwen, en zacht gefluister. Nee, daar kan ik niet aan beginnen.
Niet met Tameka. Niet met wie dan ook.
„Maar het gaat niet alleen om wat ik wil,“ zeg ik met een stevige stem. „Er is een grens die we niet mogen overgaan. Professioneel zijn is het allerbelangrijkste.“
„Sinds wanneer is dat jouw regel?“ plaagt hij.
„Ze is onvoorspelbaar en heel erg ongepast.“ Ik val stil en kijk hem aan. „Dat zijn twee dingen die ik vreselijk vind in een vrouw.“
„Als je dit tien jaar geleden had gezegd, had ik je een leugenaar genoemd. Maar mijn lieve Evie is volwassen geworden. Je weet dat mijn beste vriendin, Antonella, vrijgezel is. Misschien kun je haar bellen? Vraag haar mee uit eten en trakteer haar op wijn. Maar je gaat niet met haar naar bed.“
„Wat is dan het nut om haar mee uit eten te nemen?“
„Klootzak. En Hyejin dan? Ik hoorde dat ze gisteren in de stad is aangekomen, of misschien vanavond. En we weten allemaal dat ze jou wil. Dat is een voordeel voor jou. Ze is niet meer de oppas van de kinderen van Charlotte en ze is oud genoeg om alcohol te drinken. Bel haar maar op.“
Ik zie een donkere vorm onder de deur door. Je hoeft niet superslim te zijn om te begrijpen dat Tameka staat te luisteren.
„Je hebt gelijk. Ik ga haar nu bellen.“ Misschien is dat wel wat ik nodig heb, om seks te hebben. Maar Tameka moet begrijpen dat zij en ik nooit iets zullen worden.
Er wordt tegen de kantoordeur geschopt en Tameka noemt me een klootzak. Ik zweer dat ik dit meisje ga ontslaan.
***
Ik kijk naar beneden naar mijn bureau. Mijn mobiele telefoon trilt. Hij trilt al vijftien minuten lang en ik heb hem elke keer genegeerd.
Mijn moeder zit steeds achter me aan om te trouwen. Elke keer had ik een smoesje waarom ik daar geen tijd voor had. Vorig jaar heb ik haar beloofd dat ik zou trouwen. Maar ik zei dat ik de vrouw zelf zou uitzoeken. Mijn moeder heeft een lange lijst met vrouwen—mogelijke kandidaten om haar schoondochter te worden.
Ik weet niet hoe lang ik het nog uit kan stellen. Als ik het voor altijd kon uitstellen, zou ik dat doen. Vrouwen zijn niet te vertrouwen.
Ze willen maar één van twee dingen—je geld of seks. Ik ben eerder verraden, en ik zal niet toestaan dat het nog een keer gebeurt.
Mijn werktelefoon piept en de stem van mijn assistente klinkt. „Baas, uw moeder is op lijn één. Ze zei dat ze naar Georgia vliegt als u haar blijft negeren. Zal ik haar doorverbinden?“
Ik laat mijn hoofd zakken en wrijf over mijn slapen. „Verbind maar door.“
„Everett!“
„Hallo, moeder.“
„Oh, kom niet aan met hallo. Waarom neem je je telefoon niet op? Negeer je me soms?“
Ja. Ja, dat doe ik. „Nee, moeder, dat doe ik niet. Ik heb het gewoon druk. We maken ons klaar voor de feestdagen. Elk jaar heb ik het druk rond deze tijd. Ik heb over vijf minuten een vergadering. Hoe kan ik u helpen?“
„Mijn vriendin heeft een dochter die binnenkort naar Georgia komt. Ik vertelde haar dat jij wel—“
Er wordt op mijn deur geklopt.
„Eén minuutje, moeder.“ Ik zet de telefoon op stil. „Binnen.“
Tameka loopt naar binnen. Ze kijkt vies. Ze heeft mappen in haar ene arm en haar handtas in de andere hand. Ik maak een gebaar dat ze verder mag komen. „Ik wilde de mappen over de verkoop van Clo Perfume nog even afgeven voordat ik wegga. Ik heb—“
„Hij is de perfecte man voor haar. Mijn zoon is een van de oprichters van Opal Group,“ zegt mijn moeder tegen de persoon bij haar. „Hij ziet er misschien niet zo uit, maar hij is een hopeloze romanticus.“
Ik pak de hoorn op en haal de telefoon van de stille stand. „Moeder. Ik moet echt gaan. En probeer me alstublieft niet op dates te sturen. Ik heb al een serieuze relatie.“
„Wie is ze? Hoe oud is ze? Werkt ze met jou? Of voor jou?“ praat mijn moeder onafgebroken door.
Tameka loopt langzaam naar mijn bureau en legt de mappen neer.
„Ze werkt voor het bedrijf,“ antwoord ik zonder na te denken.
Tameka stopt met lopen en haar ogen worden heel groot.
„Ik moet ophangen, moeder.“ Ik beëindig het gesprek.
„Fijne avond.“ Ze draait zich om. Ze loopt heel snel het kantoor uit voordat ik de hoorn kan neerleggen.
Dat is nieuw. Geen vieze opmerkingen en geen grote mond. Heb ik iets verkeerds gezegd?
