Een stout geheimpje
Auteur
Em Jay
Lezers
968K
Hoofdstukken
29
Hailey en Eric
BAILEY
Een rilling liep over Baileys rug toen de frisse lucht naar binnen kwam. Ze keek toe hoe Eric zich aankleedde en zijn stropdas knoopte. Ze trok de spierwitte lakens om haar bruine huid heen om de kou buiten te houden.
“Ga je weg?” vroeg Bailey zachtjes, terwijl ze haar kin met een vermoeide blik op haar knieën liet rusten.
Eric stak zijn manchetknopen goed en keek naar zijn reflectie in de spiegel voordat hij zijn blik tot haar wendde.
“Ja, Hailey.”
Bailey verbeterde hem deze keer niet omdat hij haar bij de verkeerde naam noemde. Ze trok de lakens alleen maar strakker om zich heen in een zinloze poging om zichzelf te bedekken.
“Wanneer ga je me voorstellen aan je familie, Eric?”
Hij keek naar haar met een grijns op zijn lippen en sprak op een neerbuigende toon.
“Binnenkort, lieverd. Heel binnenkort.”
Bailey slaakte een droevige zucht.
Dat beloofde hij al twee jaar.
“Doei, Hailey!” riep hij terwijl hij de deur achter zich sloot.
“Het is Bailey!” zei ze, maar hij was al weg voor hij haar kon horen.
Haar ogen prikten terwijl ze haar gezicht tussen haar knieën legde en ze stevig dichtkneep.
Ze slaakte een diepe zucht en stond op uit bed, waarna ze haar huid schrobde totdat het pijn deed. Ze was Erics kleine, stoute geheimpje. En ze voelde zich ook vies.
Na zich te hebben opgefrist en aangekleed, besloot Bailey dat ze wat frisse lucht nodig had. Zoals gewoonlijk nam ze de trap en hield ze haar blik naar beneden gericht terwijl ze door de lobby liep.
Ze wist wat ze zou zien als ze opkeek: medelijden, afkeer, teleurstelling.
Maar kon ze hen iets kwalijk nemen? Ze hadden haar al twee jaar dit patroon zien herhalen. Ze was zelfs teleurgesteld in zichzelf.
Haar leraren zeiden vroeger altijd:
Je hebt zoveel potentieel, Bailey.
Je bent een slim kind met een veelbelovende toekomst.
Je kunt alles bereiken, als je er maar in gelooft.
En dat had ze gedaan. Ze was rijk geworden door te doen wat ze graag deed—schrijven. Ze had naam gemaakt. Ze had prijzen gewonnen en gebouwen naar haar vernoemd gekregen.
Maar deze mensen wisten hoe ze zichzelf liet behandelen.
Dat feit overschaduwde al haar prestaties. Elk succes werd een bron van spot.
De bijtend koude New Yorkse lucht bracht haar terug naar de realiteit. Haar neus werd rood en ze kreeg kippenvel op haar huid, maar de frisse lucht vulde haar longen. Het voelde bevrijdend.
Bailey liep door de straten en deed iets wat ze al sinds haar kindertijd graag deed—mensen observeren. Ze vermoedde dat dit deels de reden was waarom ze een getalenteerde schrijfster was geworden.
Door constant anderen te observeren, kon ze het echte leven op papier nabootsen.
Als kind bracht ze uren door voor haar raam, kijkend naar de mensen op straat. Ze gaf ze namen en verzon verhalen voor hen. Ze liet ze verliefd worden en nam ze mee op avonturen waarvan ze nooit zouden weten dat ze die hadden beleefd.
Sommige van die avonturen werden later gepubliceerd, waardoor ze een succesvolle schrijfster was geworden.
Vanwege de kou waren de straten grotendeels leeg. Iedereen zat binnen in winkels. Starbucks zat vol, net als een ander café in de buurt.
Een man trok haar aandacht op weg naar huis. Hij was lang en gespierd, en Bailey kon wat tribale tatoeages boven zijn kraag zien uitpiepen.
Hij stond voor een oud café en zag er gefrustreerd uit. Zijn telefoon was tegen zijn oor gedrukt, en hij vloekte luid.
Blijkbaar was die idioot van een Vince iets kwijt, en deze man had zin om hem op een bepaalde plaats te schoppen.
Ze lachte in zichzelf. Expressief was hij zeker. Terwijl hij tekeerging aan de telefoon, zwaaide hij uitbundig met zijn armen, waardoor zijn tatoeages tot leven leken te komen.
Plotseling stopte hij met praten en keek op—recht naar haar. Hij keek haar aan met een soort nonchalante nieuwsgierigheid, zijn mond licht geopend.
Tatoeages liepen als een slang omhoog langs zijn nek, verdwijnend onder zijn leren jasje.
Ze hapte naar adem, keek snel naar beneden en versnelde haar tempo.
Bij elke stap die ze zette, kon ze zijn grijns voelen en zijn blik die in haar rug brandde.
Ze besloot het te negeren en liep de drie trappen op naar haar appartement.
Bailey liep zoveel als ze maar kon. Als schrijfster bracht ze het grootste deel van haar tijd door in haar comfortabele stoel, waar ze ‘inspirerende’ junkfood naar binnen werkte.
Bailey deed de deur achter zich op slot en liet zich op haar bank vallen.
Schrijversblok. Ze had schrijversblok. Ze kon zich geen schrijversblok veroorloven; ze was een schrijfster. Ze kreunde, terwijl haar gedachten afdwaalden naar haar huidige situatie.
Bailey strompelde naar de koelkast, hopend iets lekkers te vinden om haar stress te verlichten, maar vond in plaats daarvan lege schappen.
Ze was de laatste tijd niet meer naar de supermarkt geweest omdat het ongeluk leek aan te trekken. Elke keer als ze ging, belde haar agent haar of stond ze haar op te wachten in een nabijgelegen straat. NYC was een grote stad, dus Bailey was verbaasd over hoe haar agent erin slaagde haar zo vaak tegen het lijf te lopen.
Zuchtend overwoog Bailey wat ze nu moest doen. Net toen ze op het punt stond het op te geven en een dutje te doen, ging haar telefoon.
Het was haar moeder. O, geweldig. Bailey kreunde inwendig.
“Hallo?”
“Lieverd,” zei haar moeder langgerekt.
Bailey hoorde de afkeuring in haar stem. Wat had ze dan verwacht?
“Ja, moeder?”
“Heb je zo lang op je bank gezeten dat je vergeten bent welke dag het is?”
Bailey kromp ineen bij die steek. Voor ze kon antwoorden, ging haar moeder verder.
“Ik veronderstel van wel. Het is vrijdag. Je broer en zussen zitten op je te wachten.”
Bailey klemde haar kaken op elkaar om een kreun te onderdrukken.
“Het gaat me niet lukken om—”
“We zien je om zes uur.”
De verbinding werd verbroken. Bailey trok de telefoon van haar oor en staarde naar haar scherm waarop ze zag dat het gesprek beëindigd was.
Met een gefrustreerde kreun gooide ze haar telefoon naar het andere uiteinde van de bank en liet haar hoofd met een plof achterover tegen het kussen vallen.
Haar moeder, Portia Williams, was altijd vol van zichzelf geweest—maar niet van verstand. Ze was gewoon een snob. Ze had een houding die schreeuwde: Ik ben beter dan jij. Waarom adem je nog steeds mijn lucht in?
Natuurlijk had ze alleen de beste kinderen. Verwachtte ze het beste. Accepteerde alleen het beste. Duldde alleen het beste.
Portia Williams begreep niet dat niet iedereen de beste kan zijn.
Maar Bailey had het grootste deel van haar leven bij haar moeder gewoond. Inmiddels wist ze dat wanneer haar moeder beste zei, ze perfect bedoelde.
Bailey was niet perfect. Ze was te dik, te kort, te slim en te onhandig. Te Bailey.
“Niemand kan perfect zijn,” zei Bailey tegen zichzelf terwijl ze make-up opdeed waar ze een hekel aan had.
“Niemand is perfect,” mompelde ze, terwijl ze een paar belachelijk hoge hakken aantrok.
“Je kunt perfect imperfect zijn, maar het is perfect onmogelijk om perfect te zijn,” herhaalde ze, terwijl ze een jurk aantrok.
Ondanks dat ze deze woorden herhaalde—dezelfde woorden die ze al sinds groep 5zei—deed ze nog steeds alles wat ze kon om aan het perfecte beeld van haar moeder te voldoen.
Natuurlijk faalde ze daarin.
“Bailey lieverd, weet je niet dat die jurk te strak is voor jouw... figuur?” Dat waren de eerste woorden van haar moeder.
Terwijl Bailey het huis binnenging dat ze voor haar familie had gekocht, voelde ze de neiging om zich om te draaien en weg te rennen.
Lorelei, haar zus, giechelde, en gedroeg zich meer als een vijfjarige dan een vijfentwintigjarige.
De eetkamer was de eerste kamer voorbij de ingang, en trok natuurlijk meteen de aandacht zodra iemand binnenkwam. Het was een toonbeeld van perfectie en een podium voor haar familie om hun show op te voeren. Haar broer, twee zussen en haar ouders waren er allemaal.
Zelfs het aantal familieleden was perfect even. Ze vroeg zich kort af wat er zou zijn gebeurd als ze nog een kind hadden gekregen.
“Prinses!” Haar vader stond op en omhelsde haar stevig.
Bailey omhelsde hem terug en rook de vertrouwde geur van zijn bakkerij.
“Hé, zus!” Peter, haar broer, begroette haar met een glimlach en een knuffel.
“Je bent nu langer dan ik!” Ze keek verbaasd op naar haar jongere broer.
“Ja. Ik ben deze zomer gegroeid.” Zijn stem was diep. Peter was nu zestien. “Maar jij was er niet, dus...”
Ze woelde door zijn haar en gaf hem een droevige glimlach.
“Ik weet het. Het spijt me, Pete.”
Het spijt me, maar ik kom niet terug.
“Zus!” Haar jongste zus, Lia, was pas zeven. Ze rende op Bailey af en omhelsde haar stevig. Lia had een spijkerbroek in haar handen en zwaaide ermee naar Bailey.
“Red me van jurken, Bailey. Ze blijft me in jurken stoppen.”
Bailey lachte en kuste haar zus op haar voorhoofd. “Ik wou dat ik dat kon.”
Lia ging terug in de rij staan, waardoor de spanning in de kamer weer voelbaar werd.
Lorelei en haar moeder stonden daar, hun gezichten vol afkeuring en superioriteit.
Bailey beet op haar lip en sloot haar ogen, in een poging de tranen te onderdrukken. Haar moeder wilde dat ze faalde, alleen maar zodat ze kon lachen en zeggen: “Zie je wel.”
“Gaan we eten of hoe zit het?” vroeg Peter, en Bailey wierp hem een dankbare blik toe.
Dit is nog maar het begin.
Bailey prikte met haar vork in haar salade. Ze haatte salade. Alle anderen aten gehaktbrood, aardappelpuree, jus en broodjes.
“Je moet op je figuur letten,” had haar moeder gezegd toen ze de salade voor Baileys neus neerzette.
“Wat heb jij aan?” vroeg Lorelei met afkeuring in haar toon.
“Een jurk,” antwoordde Bailey zachtjes, in een poging Lorelei niets te geven om tegen haar te gebruiken.
“Hij is duidelijk van het vorige seizoen,” sneerde Lorelei. “Ik draag Prada. Dat is in de mode. Iedereen draagt het. Leef jij soms onder een steen of zo?”
Bailey duwde een slap stukje sla rond op haar bord en probeerde er niet op in te gaan.
“Dat ik gekocht heb,” mompelde Bailey in haar bord.
Ze had niet stil genoeg gesproken. Lorelei draaide zich snel om, haar gezicht woedend. Iedereen behalve haar moeder gniffelde.
“Moeder,” jammerde Lorelei, terwijl haar ogen zich vulden met neptranen.
Geweldig. Daar komen de tranen.
“Waarom ben je zo jaloers op je zus?” berispte haar moeder haar. “Is het omdat ze slanker is? Mooier?”
“Moeder!”
“Portia!”
Bailey negeerde de protesten van Peter en haar vader, wetend dat ze niet opgewassen waren tegen de vernietigende blik van haar moeder.
“Ik ben het zat dat ze gemeen doet tegen mijn Lorelei!” kaatste moeder terug.
Bailey begon te dagdromen en probeerde aan iets anders te denken. Ze probeerde zich in plaats daarvan in te leven in de personages van haar boek.
Wat is Cynthia op dit moment aan het doen? Ze dacht erover na en grinnikte toen inwendig. Niets. Met dank aan schrijversblok, zit Cynthia vast midden in een ruzie met haar man.
Verdomme. Hier faal ik ook al in.
Falen. Het voelde als een ijzeren greep die haar keel dichtkneep, en haar maag draaide zich om, alsof ze door elkaar werd geschud.
“Portia, ze is onze dochter!”
“Het kan me niet schelen.”
“Bailey zal dit niet blijven pikken, hoor,” zei Peter langzaam, boos kijkend naar zijn moeder en zus.
Peter ging verder: “Uiteindelijk gaat ze alles—haar huis en haar geld—onder jullie gemanicuurde voeten vandaan halen, en dan ga ik lachen.”
Portia, Lorelei en haar vader werden bleek.
Bailey stond op en keek iedereen aan tafel aan. Ze gaf haar broer en zussen een dankbare glimlach.
“Ik denk dat het tijd is dat ik naar huis ga. Ik heb... schrijfwerk dat op mij wacht.”
***
Eric stond tegen de deuropening geleund toen Bailey bij haar appartement aankwam.
“Hé, waar was je? We hadden afgesproken vanavond.”
Ze fronste haar wenkbrauw. “Ik was gaan eten bij mijn familie; heb je mijn bericht niet gekregen?”
“Ja, maar je had plannen met mij,” benadrukte hij terwijl ze naar haar sleutels zocht.
Waarom was hij zo ongeduldig om binnen te komen?
Hij drukte zich tegen haar rug, zijn handen om haar heupen.
“Ik heb op je gewacht,” fluisterde hij.
Bailey rolde met haar ogen en stapte weg bij de deur.
“Is dat waar dit om gaat?”
Hoewel ze het antwoord al wist—seks. Daar ging het altijd om, toch?
“Wat wil je daarmee zeggen?”
“Ga naar huis, Eric.”
Bailey zuchtte, haar lichaam slap van de uitputting. Ze had het al lastig genoeg gehad bij haar familie, en nu dit? Het was te veel.
“Nee, je had gezegd dat we elkaar zouden zien, dus doe de deur open. Ik heb geen tijd voor jouw dramatisch gedoe!”
Bailey fronste, haar tas over haar schouder hangend. “Dramatisch gedoe? Meen je dat?”
“Hailey, doe verdomme die deur open en laat me—”
Baileys ogen werden groot toen Eric werd overschaduwd door een groot maar enigszins bekend gestalte. De geur van cologne en rook omhulde hen beiden.
Eric stopte met praten terwijl hij zijn hoofd draaide en de imposante man boos op hem neer zag kijken.
Bailey hapte naar adem. Hij was het. De man van het koffiehuis. Wat deed hij hier?
“Is er een probleem?” vroeg hij kalm, zijn stem galmend door de gang.
Eric schudde zijn hoofd. “Nee, ik ging net—ik ging net—-”
De man hield zijn hoofd schuin, in afwachting, terwijl zijn armen zich opspanden.
“Weg? Het klonk alsof je net wegging,” zei de imposante man.
Eric krabbelde snel weg, en liet Bailey en de vreemde man achter. Hij stak zijn hand uit. Bailey keek ernaar, zag hoe beheerst hij was.
“Spencer. Ik woon tegenover je. Hoe heet jij?”
Ze pakte zijn hand aan en glimlachte. “Bailey. Bedankt voor de...” Ze gebaarde naar waar Eric had gestaan, en haar huid werd warm. Wat een manier om iemand te ontmoeten, vooral iemand die er zo uitzag als hij.
Spencer lachte spottend voor hij breed glimlachte. “Wat een eikel. Als hij terugkomt, klop je maar op mijn deur.”
Bailey grijnsde breed. “Dat zal ik doen.”
