De wolvinnenserie Boek 2
Auteur
Lezers
315K
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1
Boek 2: De Mate van de Wolvin
SAMANTHA
Er was iets meer dan een jaar verstreken sinds Ivar me verliet na het Alfa Ceremonie Bal. Ik ging door als alfa, Luke had zijn eerste transformatie, en mijn ouders vonden rust binnen de roedel. Mijn moeder begon zelfs met lesgeven op de kleuterschool.
Het leven ging door, ondanks de herinneringen aan die avond.
Toen Ivar vertrok, verspreidden geruchten zich razendsnel over een ruzie met de koning. De meeste gasten vertrokken snel, omdat ze niet in het kruisvuur terecht wilden komen. De waarheid was dat Aidan een heks had opgeroepen om hem en de koning terug naar hun Canadese gebied te teleporteren, nadat Ivar en Emerick bijna met elkaar op de vuist waren gegaan.
Gelukkig raakte er niemand gewond.
Mensen fluisterden dat de koning mij had opgeëist, maar dat ik zijn aanzoek had afgewezen. Ik wist niet of Ivar de bron van deze geruchten was, of dat het gewoon speculatie was. Hoe dan ook, ze waren dicht bij de waarheid.
Maar ze vertelden niet het hele verhaal.
Ik was het grootste deel van die nacht buiten westen nadat ik was flauwgevallen. Iedereen dacht dat de koning me iets vreselijks had aangedaan. Alleen Michael kon voorkomen dat mijn familie het ergste dacht.
Hij was er toen ik wakker werd, nadat hij de hele nacht bij me had gewaakt. In eerste instantie was ik in de war om hem te zien, maar hij kwam snel ter zake.
„Je kunt hier niet tegen vechten, Alfa,“ zei hij met een strenge stem. „Je moet het accepteren.“
„Dat doe ik niet, Michael. Ik ga met Katrina praten. Er moet een spreuk zijn die me van hem kan bevrijden,“ antwoordde ik, terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden.
„Die is er niet.“
„Hoe kun je daar zo zeker van zijn?“ vroeg ik uitdagend.
„Omdat Cass en ik lotsverbonden mates zijn,“ reageerde hij. Hij haalde adem en ging zachter verder: „Cass en ik zijn lotsverbonden mates, en ik had alles gedaan om te voorkomen dat ze aan mij vastzat, Sam. Ze verdient het niet om last te hebben van mijn verleden. Ik zocht hulp bij elke heks, elke dokter, iedereen die ik kon bedenken. Er is geen ontsnappen aan.“
„Dus wat moet ik doen, Michael?“ smeekte ik. „Ik kan mijn zoon niet in de steek laten. Dat doe ik niet. Hoe maak ik die keuze?“
Hij was even stil.
„Je zult een manier moeten vinden om ermee te leven,“ zei hij uiteindelijk.
„Hoe?“ vroeg ik. Ik wilde wanhopig horen dat het makkelijker zou worden.
„Ik weet het niet,“ gaf hij toe, terwijl hij met een hand door zijn haar streek. „Ik vocht een maand lang tegen mijn connectie met Cass, voordat ik het niet meer kon aanzien dat ze leed. De pijn die je nu voelt, gaat niet weg. Als je alfa wilt zijn, moet je er, zoals ik al zei, mee leven.“
„Waarom is hij weggegaan?“ fluisterde ik, terwijl ik naar het plafond staarde.
Michael gaf geen antwoord, en dat had ik ook niet verwacht. Stille tranen gleden langs mijn gezicht. Na een moment nam Michael weer het woord.
„Als het een troost mag zijn, hij voelt precies hetzelfde.“
Ik lachte zonder blijdschap. „Dat is het niet.“
„Dat dacht ik al.“
Hij bleef nog even bij me voordat hij opstond en in mijn schouder kneep.
„Ik ga naar huis. Bel me als je iets nodig hebt. Ik kan een paar dagen voor je invallen tot je alles op een rijtje hebt,“ zei hij zacht.
Ik keek hem aan. Er was een nieuwe vastberadenheid in mijn ogen te zien.
„Er is niets op een rijtje te zetten. Ik ben er om zeven uur.“
Hij keek me lang aan voordat hij langzaam knikte. Toen vertrok hij, en was ik weer alleen.
Ik dacht terug aan de tijd nadat ik Travis verloor en de pijn die ik toen voelde. Dit was vergelijkbaar, maar Travis koos er tenminste niet voor om me te verlaten. Ik wist dat hij bij me was gebleven als dat had gekund.
Dat deed me beseffen dat Ivar niet de man was die ik in mijn leven wilde, lotsverbonden mate of niet. Als hij zonder om te kijken kon weglopen, dan had het lot een fout gemaakt.
Emerick had het ook moeilijk met het nieuws. Hij bleef die nacht weg op bevel van Michael, maar de volgende ochtend kwam hij me tegemoet op de oprit terwijl ik naar mijn werk in het roedelhuis vertrok.
We stonden een eindje van elkaar af, en we wisten allebei niet wat we moesten zeggen. Op dat moment besefte ik dat mijn gevoelens voor hem waren veranderd. Ik gaf nog steeds om hem en wilde hem in mijn leven als vriend. Ik verlangde zelfs naar zijn troost, maar ik wilde niet de relatie die we voor Ivar hadden.
Ik hield niet meer op dezelfde manier van hem, en dat besef brak me nog meer.
„Het spijt me, Emerick,“ wist ik te zeggen, terwijl mijn stem werd gesmoord door emotie.
„Sam, ik begrijp het niet,“ zei hij met een smekende blik in zijn ogen.
„Hij is mijn mate,“ zei ik met een schouderophaling.
„Lotsverbonden mates zijn een my—“
„Dat zijn ze niet,“ onderbrak ik hem. „Ik weet het niet... Het is gewoon...“
Ik had moeite om de juiste woorden te vinden.
„Het is geen mythe,“ zei ik uiteindelijk. „Ik weet niet wat ik je anders moet vertellen, maar de connectie is echt.“
Hij knikte, en er verschenen tranen in zijn ogen. Mijn hart deed pijn voor hem.
„Waarom is hij dan weg?“ vroeg hij.
Zijn vraag voelde als een heet mes in mijn hart. Mijn borst trok samen, en ik hapte naar adem.
Waarom was ~hij weg?
De grote vraag die ik niet durfde te beantwoorden.
„Ik wil de roedel niet verlaten. En Luke ook niet. En hij wil niet blijven,“ fluisterde ik, en ik liet weg dat ik blijkbaar niet goed genoeg voor hem was om te willen blijven.
Emerick streek met een hand door zijn haar.
„Nou, fuck hem dan,“ zei hij, duidelijk gefrustreerd. „Laten we hem gewoon vergeten. Hij heeft geen controle over jou, en hij kan me niet bij je weghouden.“
Ik schudde mijn hoofd terwijl hij sprak.
„Em, hij zal je vermoorden als we onze romantische relatie voortzetten,“ legde ik uit. „Hij wil mij misschien niet, maar hij heeft me gewaarschuwd om bij jou uit de buurt te blijven.“
„Dat maakt me niet uit, Sam,“ bracht hij ertegenin. „Hij is vertrokken. Hij mag jouw leven niet bepalen.“
„Emerick, ik houd niet meer op die manier van je.“
Hij verstijfde.
„Het spijt me,“ zei ik tegen hem. „Het spijt me zo erg. Ik wou dat ik het kon veranderen, maar...“
Mijn stem viel weg toen ik opnieuw in huilen uitbarstte. Emerick sloeg zijn armen om me heen voor een troostende knuffel.
„Shhhh,“ fluisterde hij in mijn haar. „Shhh, het is goed. Het komt wel goed.“
Ik schudde mijn hoofd.
„Hij wil me niet, Em,“ snikte ik.
„Dan is hij een blinde motherfucker,“ gromde hij. „En hij verdient jou niet.“
Emerick deed zijn best om me te kalmeren, maar hij kon de diepte van mijn pijn onmogelijk begrijpen. Mijn band met Ivar was zo echt en stevig als de grond onder mijn voeten. Zodra ik hem zag, voelde ik onze zielen samensmelten.
Zijn eerste aanraking voelde als een directe streling van mijn hart.
Toch liep hij even later gewoon weg.
Eerlijk is eerlijk, ik heb niet geprobeerd hem tegen te houden. Hoewel hij me na een tijdje misschien had kunnen overhalen om de roedel te verlaten, was het welzijn van mijn zoon belangrijker dan welke man dan ook, zelfs een lotsverbonden mate.
De stem van Emerick haalde me uit mijn gedachten.
„Er moet een manier zijn om dit terug te draaien.“
Ik slaakte een zucht.
„Blijkbaar is die er niet.“
„Ik zal een manier vinden,“ beloofde hij.
„Is goed, Em,“ gaf ik toe.
Ik had de energie niet om ertegen in te gaan. Ik nestelde me nog even tegen Emerick aan en genoot van de troost van zijn vertrouwde kracht, maar ik voelde niets van het verlangen dat ik een dag eerder nog voor hem had.
Onze relatie veranderde in een vriendschap. Emerick bleef dicht bij mijn familie en bood alle steun die hij kon geven.
Luke was dol op hem, en ze brachten veel tijd samen door. Ik dacht dat het goed was voor mijn zoon om een sterk mannelijk rolmodel te hebben tijdens zijn lastige tienerjaren als weerwolf.
God weet dat ik het nodig had na de eerste transformatie van Luke.
Ondanks onze afspraak om het puur vriendschappelijk te houden, wist ik dat Emerick nog steeds hoopte dat ik van gedachten zou veranderen. Hij hield zich aan zijn woord om te zoeken naar manieren om de band van een lotsverbonden mate te verbreken, maar zoals Michael al had gewaarschuwd, kwam er niets concreets uit.
Na verloop van tijd leerde ik leven met de pijn. Ik droeg het met me mee als een zware last in mijn borst.
Voor mijn roedel mocht ik niet toestaan dat mijn emoties de overhand kregen.
Toen de maanden kouder werden, wist ik dat ik Ivar weer onder ogen zou moeten komen op de winterzonnewende-bijeenkomst. Ik bereidde me wekenlang voor om mijn hart te beschermen tegen de golf van pijn waarvan ik wist dat die zou volgen na een nieuwe afwijzing.
Toen het zover was, heb ik hem echter niet eens gezien. Ik rook een paar keer zijn opvallende, mannelijke geur, maar hij moest me expres hebben ontweken, en ik zocht hem ook niet op.
In de lente die daarop volgde, gingen er geruchten rond dat hij met een nieuwe vrouw was gezien op verschillende openbare evenementen. Ik bleef kalm in het openbaar, maar in de eenzaamheid van de nacht stortte ik in.
Ik begreep niet hoe hij de band die we deelden kon negeren.
Een deel van mij was jaloers. Ik verlangde ernaar om troost te vinden in een nieuwe relatie, maar de gedachte om met een andere man te zijn, vond ik walgelijk.
Het was niet eerlijk dat hij nog steeds van gezelschap kon genieten, terwijl ik vastzat in mijn verdriet.
Ik besloot mezelf helemaal op de roedelzaken te storten om het vol te houden. Het werkte meestal, en de roedel had er baat bij.
Iedereen was onder de indruk van mijn leiderschap. Mijn mensen leidden daardoor een beter leven.
Het enige voordeel van de geruchten over de band tussen Ivar en mij was dat de andere alfa's doodsbang waren voor wraak als ze romantische toenadering tot mij zochten. Ik kon relaties en overeenkomsten opbouwen met andere roedels zonder het risico op wat ze ervoor terug zouden willen hebben.
Ze behandelden me gewoon als een andere alfa, en niemand durfde mijn roedel ook maar een beetje te bedreigen. Ik wist niet of ze zeker wisten dat Ivar mijn lotsverbonden mate was, maar toch waren ze bang voor hem.
Vandaag was het precies een jaar geleden sinds mijn Alfa Ceremonie, en daardoor ook een jaar geleden dat Ivar mijn leven binnenwandelde en er weer uit verdween. Ik wilde mijn bed niet uit, maar ik wist dat ik me de volgende dag alleen maar slechter zou voelen als ik er te veel in bleef hangen.
Ik kon al het harde werk om hem te vergeten niet voor niets laten zijn. Zoals Michael had gezegd, moest ik accepteren dat dit nu mijn leven was.
Ik sleepte mijn vermoeide lichaam uit bed en trok een legging en een trui aan. Vandaag was geen dag voor mooie kleding.
Ik had expres geen afspraken ingepland, zodat ik voor niemand extra moeite hoefde te doen. Mezelf verstoppen in mijn kantoor leek de enige manier om de dag door te komen.
Ik maakte op de automatische piloot ontbijt klaar voor Luke en wist een glimlach tevoorschijn te toveren toen hij de trap afkwam. Hij babbelde erop los totdat we buiten een auto hoorden stoppen.
Ik keek hem vragend aan, en hij legde uit dat Emerick hem vandaag op kwam halen, omdat zijn eigen auto bij de garage stond.
De voordeur ging open, en ik draaide me om om mijn voormalige minnaar, die nu een vriend was, te begroeten.
„Goedemorgen, Em,“ zei ik, terwijl ik vrolijk probeerde te klinken.
„Hé, Sammy,“ antwoordde hij, terwijl hij zijn armen om me heen sloeg voor een warme knuffel.
„Hoe hou je je, lieverd?“
Toen we elkaar loslieten, keek ik in zijn ogen en zag ik de bezorgdheid. Hij wist welke dag het was.
„Het gaat wel,“ loog ik met een glimlach.
Ik kon zien dat hij me niet geloofde, maar hij knikte alleen maar en kneep zachtjes in mijn arm voordat hij zich tot Luke wendde.
„Klaar, man?“ vroeg Emerick.
„Mhmm,“ mompelde Luke, terwijl hij een half bord met eieren in zijn mond propte en zijn rugzak pakte.
„Gadver,“ plaagde Emerick, en Luke rolde met zijn ogen als reactie.
„Bedankt dat je hem brengt,“ zei ik tegen Emerick terwijl ik met hen naar zijn auto liep.
„Graag gedaan,“ wuifde hij het weg. „Hij is goed gezelschap.“
Ik glimlachte naar hem en wenste, niet voor het eerst, dat het lot hem voor mij had uitgekozen. Die gedachte maakte me waarschijnlijk paranoïde, want ik had het duidelijke gevoel dat ik in de gaten werd gehouden.
Terwijl ik de omgeving afzocht, zag ik niets ongewoons. Ik rook ook niets in de wind, en Emerick leek niets vreemds op te merken.
„Zorg goed voor jezelf vandaag,“ zei hij zacht.
„Zal ik doen,“ beloofde ik, en ik gaf hem een snelle knuffel. „Ik zie je straks op het werk.“
Hij fronste lichtjes, en ik vroeg me af of hij zou proberen me ervan te overtuigen om niet naar het roedelhuis te gaan, maar hij knikte alleen maar voordat hij in de auto stapte en de motor startte.
Ik keek hoe ze wegreden en liep toen terug het huis in om mijn spullen te pakken.
Ik had net mijn autosleutels gepakt toen ik een vreemd geluid bij de voordeur hoorde.
Kras, kras.
