Ongeplande serie Boek 3: Ongeplande liefde
Auteur
Lee C Conrad
Lezers
286K
Hoofdstukken
31
"Jij bent het die ik wil, Grace," zei hij tegen me terwijl hij me de lelie aanreikte.
De hitte steeg naar mijn gezicht toen zijn vingers over mijn wang streken.
"Waag de sprong met mij," voegde hij eraan toe en ik reikte bijna naar hem uit.
Elke weerwolf droomt ervan hun voorbestemde mate te vinden—die perfecte, door het lot bepaalde band. Maar niemand had Grace gewaarschuwd dat haar mate een Fae-prins zou zijn. Verscheurd tussen twee werelden op de rand van een oorlog, zijn Grace en Jasper een hoogst onwaarschijnlijk stel. Magie botst met klauwen, en politiek met passie, maar sommige vonken weigeren te doven. Van elkaar houden is misschien wel het makkelijkste deel. Die liefde levend houden terwijl de wereld uit is op bloed? Dat is waar het ingewikkeld wordt. Gelukkig deinst geen van beiden terug voor een vuil gevecht. Met harten op het spel en gevaar om elke hoek, is er meer dan het lot nodig om hen bij elkaar te houden.
Het Dilemma van de Fae
Boek 3: Ongeplande Liefde
JASPER
„Het spijt me heel erg voor je verlies, Nida,“ zei Kane. Zijn stem was vol met oprecht verdriet.
Ik stond een beetje aan de zijkant. Ik had de rouwende ouders al gecondoleerd. Nida en haar partner waren allebei volbloed Fae. Dit was de tweede keer dat ze een kind verloren. Hun eerste kind stierf een paar jaar geleden tijdens de geboorte.
Ze hadden het opnieuw geprobeerd. Hun tweede kind leefde maar vijf maanden. Beide kinderen waren meisjes.
In onze wereld vonden we het ene geslacht niet beter dan het andere. Maar de laatste tijd bleven alleen jongens na hun eerste jaar in leven. Dus als een stel besloot om een kind te nemen, slaakten ze een zucht van verlichting als het een jongen werd. Dit gold vooral voor stellen die al generaties lang volbloed Fae waren.
De overlevingskansen waren dan namelijk groter. Maar iedereen was dolblij als een meisje haar eerste jaren overleefde. Het was gewoon een heel enge werkelijkheid omdat we de kleine kans kenden.
Mijn broer was de koning en ik was de prins. Ik was absoluut niet jaloers op zijn rol. Sommige families hadden last van jaloezie, ruzie tussen broers of wilden de troon stelen. Ik had dat helemaal niet.
Ik stond altijd klaar om te helpen als mijn broer rust nodig had. Ik hielp ook als er iets met hem gebeurde. Maar ik wilde de troon niet voor mezelf. Hij had veel nachten zonder slaap. Hij droeg de zware last van de overleving van ons volk. Het was erg veel.
Ik vroeg me vaak af hoe hij het allemaal volhield. Ik had natuurlijk ook genoeg eigen taken. Maar zijn taken waren veel groter.
Na de oorlogen en het verdelen van de gebieden raakte ons volk zwaar besmet. Het was een virus, of eigenlijk een vloek van onze vijanden. Omdat we Fae waren, stroomde er magie door onze aderen. Onze vijanden, meestal demonen, probeerden ons zwakker te maken. Ze gebruikten hiervoor een biologisch wapen met zwarte magie.
De gevolgen bleven jaren later nog steeds merkbaar. Volwassenen werden niet meer ziek. Maar het had enorme invloed op het aantal geboortes. Er was nog steeds iets mis op genetisch niveau.
Kane had besloten om een ongewone behandeling voor ons volk te zoeken. Mensen gebruikten genetica. Onze bondgenoten in het lycan-gebied hadden behandelingen die goed werkten voor hybride kinderen.
Hij wilde meewerken aan een genetisch onderzoek. Zo kon hij kijken of er een behandeling of een reden was voor ons grote probleem. Dit was vooral belangrijk als een Fae de vonk voelde met iemand die geen Fae was. De vonk is ons woord voor het voelen van een partnerband.
Zodra we een band vormden, veranderde onze magie onze partners. Het maakte hun leven langer of veranderde hen zelfs in een Fae. Momenteel was dat echter erg gevaarlijk. Er vielen hierbij steeds meer doden.
Mijn gedachten dwaalden weer af naar het verdrietige stel dat we bezochten.
„Dank je wel, Kane,“ wist Nida snikkend uit te brengen.
Kane eiste geen deftige aanspreektitels van ons volk. Kane bezocht bewust alle stellen die dit verlies hadden meegemaakt. Ik ging met hem mee. Het was heel belangrijk om dit te doen. We moesten hun pijn erkennen.
Ons volk wist dat hun koning en prins hun best deden. Ze gaven veel om hun nood. Het betekende veel voor hen. Ze wisten dat ze niet vergeten werden. Hun verdriet en angst werden serieus genomen.
„Ik heb hulp voor jullie geregeld. Wat jullie maar nodig hebben,“ verzekerde Kane hen.
Ik bleef stil. Ik boog mijn hoofd uit respect toen we afscheid namen en vertrokken. Mijn violette ogen werden iets smaller toen we naar onze auto liepen.
We hadden een paar bewakers bij ons. We wisten dat de kans op een moordaanslag groot was. Maar we waren niet zonder verdediging.
We stapten zwijgend in de auto. Ik nam plaats achter het stuur. De ramen waren erg donker gemaakt voor onze privacy. Ik wist dat onze bewakers ons zouden volgen.
Ik keek naar Kane toen hij plotseling op het dashboard sloeg. Het was niet hard genoeg om het te breken. Het was wel hard genoeg om een deuk achter te laten.
„Godverdomme,“ mompelde hij, terwijl hij over zijn voorhoofd wreef.
Ik blies diep uit. Ik begreep zijn enorme boosheid. Hij staarde uit het raam terwijl ik de weg op reed om naar huis te gaan.
We waren allebei even stil. Ik zag dat hij snel met zijn been wipte. Dat was een irritante gewoonte van hem als hij gefrustreerd was. Ik kende het goed, want ik deed het zelf ook.
„Ze weten dat we het proberen. Dat jij het probeert. We hebben hoop dat we dit kunnen oplossen, denk ik,“ zei ik om hem gerust te stellen.
Kane slaakte een zucht en keek me aan. „Het is een grote uitdaging om bij de mensen over de bergen te komen. Zeker omdat Red Coven precies tussen ons in ligt. En dan is er nog het andere mensengebied aan deze kant. Het is een totale teringzooi,“ gaf Kane toe.
Red Coven... Ik liet die gedachte weer los. Kaven had onze plannen flink verstoord. Het Red-gebied liep langs een groot deel van ons land. Oversteken was daardoor absoluut onmogelijk.
We moesten nu ofwel helemaal naar het zuiden reizen. Of we moesten over de bergen trekken en dan afdalen. Dat was nodig om te handelen of te praten met gebieden aan de andere kant. Zij hadden het medische onderzoek dat we nodig hadden.
„Ik hoop dat Axel die klootzak doorboort met een zwaard,“ zei ik. Kane begon erbij te grijnzen.
„Kaven heeft veel lef om Beta Harper zomaar te willen vermoorden. Wie haalt het in zijn hoofd om Axel op die manier boos te maken?“ peinsde Kane.
Ik reageerde met een duistere lach. „Iemand die niet helemaal goed bij zijn hoofd is. Onze verdediging houdt stand. De hele grens wordt nu bewaakt. Axel heeft getrainde soldaten gestuurd. Een paar andere gebieden die met Axel samenwerken, hebben ook extra troepen gestuurd. Het is voor iedereen duidelijk dat de acties van Red een voorbode zijn van oorlog of aanvallen,“ legde ik uit.
„Ik weet zeker dat Axel van plan is om Red Coven ooit binnen te vallen en over te nemen. Wij gaan daarbij helpen. Ik wil de helft van het gebied als betaling voor onze hulp. Onze magie kan veel steun bieden. We moeten ons land en onze grondstoffen namelijk uitbreiden. Axel is een man van zijn woord. Maar hij zal ons insluiten als we hem Red Coven laten innemen zonder onze hulp,“ zei Kane.
Ik was het met hem eens. Om politieke redenen moesten we helpen. Ook was uitbreiding noodzakelijk. We hadden al besproken om onze grens door te trekken naar het gebied van Red Coven.
We waren van plan om langzaam de wilde natuurgebieden over te nemen. Kaven zou die toch niet in de gaten houden. We wilden dit doen voordat hij besefte wat er gebeurde. Dit plan bestond al sinds Adis voor het eerst de leiding nam.
Mijn gedachten gingen weer naar de hoge babysterfte en de problemen met partners in ons volk. Als Fae waren wij seksuele wezens. Onze magie zat vanbinnen. Seksuele energie was de beste brandstof daarvoor.
Daarom raakte dit virus ons zo keihard. Het was gewoonweg oneerlijk.
„Dus, gaat juffrouw Grace de menselijke dokters helpen?“ vroeg ik. Ik probeerde heel normaal te klinken.
Maar Kane trok een wenkbrauw op en lachte langzaam. Ik zag dat hij me doorhad. Mijn broer kende me te goed. Dit was niet de eerste keer dat ik naar haar vroeg.
„Ja, dat gaat ze doen. Maar ik ben gewaarschuwd. Als haar iets overkomt in ons Fae-gebied, hakt Axel persoonlijk mijn hoofd eraf. Tenminste, als Beta Harper me niet als eerste te pakken krijgt,“ zei Kane met een vleugje vermaak in zijn stem.
„Is dat zo?“ dacht ik hardop na, terwijl ik aan Grace dacht.
Ik zag haar voor het eerst toen zij en Harper werden aangevallen. Dat gebeurde net buiten ons gebied. Ze sprong in haar lycan-vorm vanuit het bos de weg op.
Ze was kleiner dan de meeste lycans. Maar ze vocht als een wild roofdier. Ze doodde razendsnel een vampier. Daarna hielp ze ons om de anderen weg te jagen. Dat deed ze ondanks haar wonden. Het was duidelijk dat dit niet haar eerste dode vampier was.
„Dat is zeker zo,“ antwoordde Kane. „Weet je, Jasper, ik heb gezien hoe je naar haar kijkt als ze in de buurt is. En ook naar de vrouwen die je de laatste tijd kiest... Voelde je de vonk bij haar? Je bent de laatste tijd erg stil.“
Natuurlijk was mijn broer weer zo pijnlijk direct. Al was ik zelf precies hetzelfde.
„Misschien,“ antwoordde ik, terwijl ik hem vanuit mijn ooghoeken aankeek.
Hij gaf me een strenge blik.
„Oké, ja. Ik voelde het,“ gaf ik toe. Mijn stem klonk kortaf.
Achter haar lieve gezicht zat een ware vechter. Toen Grace weer in een mens veranderde, waren haar wonden goed te zien. Ik had diepe bewondering voor haar vechtlust. Ze was vastbesloten om haar familie tot haar laatste adem te beschermen.
Toen onze ogen elkaar ontmoetten, voelde ik het. De vonk, zoals wij dat noemden, voelde als een elektrische schok door mijn lichaam. Ik voelde me enorm tot haar aangetrokken. Maar ik wist niet goed hoe ik haar moest benaderen.
Ik ging tijdens haar herstel vaak naar haar toe in het ziekenhuis. Maar ze liet nooit merken of ze hetzelfde voelde. Haar soort had ware partners, die ze op het eerste gezicht herkenden. Dus ik was bang dat haar stilte betekende dat ze mij niet als haar ware partner zag. Zelfs al voelde ik wel de vonk.
Er was al in geen tijden een Fae-lycan koppel geweest. Daarom was ik zo onzeker. Ik lag er 's nachts eerlijk gezegd wakker van. Bovendien had ik moeite om seksueel opgewonden te raken van anderen. Dat was juist de manier waarop we onze magie in stand hielden.
Grace beheerste al mijn gedachten. Ik had nog nooit zo vaak mijn eigen hand hoeven gebruiken als onlangs. Fae waren vrij open over losse seks. Dat was geen probleem, zolang je je bedpartner maar met respect behandelde.
Wij waren van nature erg seksuele wezens. Daarom vonden we het erg asociaal om slecht te praten over je partner. Het was ook fout om te doen alsof ze jou iets schuldig waren. Als je dat toch deed, kon je het wel vergeten om nog iemand te vinden die met je naar bed wilde gaan.
We hadden natuurlijk allemaal onze eigen voorkeuren in de slaapkamer. Maar de belangrijkste regel was simpel: wees geen klootzak tegen je minnaar. Hierdoor moest ik aan Grace en haar soort denken. Ik wist niet precies hoe lycans hierover dachten.
Mijn recente bedpartners leken allemaal een beetje op haar. Meestal vermeed ik oogcontact. Het begon me namelijk gek te maken. De vonk voelen betekende dat je je ware match had gevonden. Het was degene die jouw magie als geen ander zou aanvullen.
Zodra je gebonden was, voelde je geen seksuele aantrekkingskracht meer voor een ander. Het was die persoon, of helemaal niemand. Als de ene partner stierf, begon de andere zijn magie te verliezen. Dan zou diegene langzaam wegkwijnen.
Kane haalde zijn schouders op en gaf me een kleine glimlach. „Ze lijkt me wel jouw type. Slim, sterk en koppig. Ze geeft heel veel om haar naasten. Ze is ook erg gedreven om anderen te helpen. Ja, ik zie het wel voor me. Al trekt zij misschien wel aan het kortste eind,“ plaagde Kane.
Ik grinnikte en keek hem aan. „Wat jij wil, Kane,“ reageerde ik scherp. Ik reed de oprijlaan van ons grote huis op. Het lag dicht tegen de bergwand aan. Er waren tunnels die naar de bergen leidden. Die konden we gebruiken om snel te vluchten. Of om te reizen tijdens slecht weer.
„Ik ben tenminste niet degene die op de stille types jaagt. Onschuldige kleine boekenwurmen die geen idee hebben hoe overheersend jij kunt zijn.“ Ik wierp hem een boze blik toe. Kane haalde alleen maar zijn schouders op.
„Ach, ik hou nu eenmaal van zacht en lief. We hebben allemaal een type,“ antwoordde Kane toen we uit de auto stapten. We droegen allebei gewone kleding. We waren even lang en leken bijna wel een tweeling. Kanes ogen hadden meer de kleur van lavendel in plaats van violet. Zijn haar was ook niet zo donker als dat van mij.
„Maar even serieus, ze komt morgen aan met een paar anderen. De menselijke medische onderzoekers die ik sprak, zijn er pas over een paar weken. Het zijn er vier in totaal. Ik wil er zeker van zijn dat hun verblijf en beveiliging perfect geregeld zijn. Jij wordt de persoonlijke bewaker van Grace. Kun je dat aan? Of ga je haar overal volgen als een verdwaalde puppy?“ vroeg Kane.
Ik trok een wenkbrauw op. „Ik kan het aan,“ verzekerde ik hem. Bovendien zou hij het erg zwaar krijgen om mij bij haar weg te houden. Hij kon me dus maar beter als haar bewaker aanwijzen.
Daarnaast hoorde Grace bij de vaste groep van Axel. Haar veiligheid was dus de hoogste prioriteit. Of ze dat nu zelf doorhad of niet. „Mooi, laten we ons werk afronden. Wat rust zou fijn zijn,“ zei Kane.
Ik was het helemaal met hem eens. Ik hoopte alleen dat de toekomst niet in een totale shitshow zou veranderen. Vooral niet wanneer de problemen zich zouden opstapelen en het echte vechten begon.
