Je zal nooit boek 2: Je zult me nooit vergeten
Auteur
Kim F.
Lezers
664K
Hoofdstukken
30
Proloog
Haar naam was Lyric Johannes. Een sterke vrouwelijke wolvenleider met een missie. Ze had zojuist een alfakoning in Amerika verslagen en was nu op weg naar Europa. Haar partner vergezelde haar, klaar om een nieuw leven met hem en zijn roedels te beginnen.
Lyric streefde naar rechtvaardigheid voor iedereen. Ze kwam op voor vrouwelijke wolven en allen die zich achtergesteld voelden. Ze wilde oude regels veranderen en andere leiders aan het denken zetten.
Haar nieuwe taak was het beschermen van bovennatuurlijke wezens. Ze droomde van een wereld waarin alle soorten vreedzaam samenleefden. Het was een uitdaging, maar met de hulp van de Godin voelde ze zich er klaar voor.
De Godin zou haar krachten schenken om de roedels te verenigen en de gevaren af te wenden die hun geheim zouden kunnen onthullen. Hiermee zou ze ook mensen beschermen. Ze was de krijger-luna, en haar naam zou lang in herinnering blijven.
***
Engels
Er was een week voorbij sinds ik Leandre had verslagen en mijn partner Kaizer, de leider van de Europese wolven, had gevonden. We pakten onze spullen, ik nam afscheid van school en maakte plannen om naar een universiteit in Engels te gaan.
Mijn vrienden vergezelden me—Ridge, Jonah, Tyler en Roman. Steve zou later volgen. Hij gaf nog les aan de wolven in Romans roedel en hielp Roman ook met het leiden van de groep terwijl de jongens met mij meekwamen.
De vlucht duurde zes uur. Ik was doodop! Ik hoorde dat we na de landing in Londen nog drie uur moesten rijden. De Royal Pack lag afgelegen, en de roedel werd beschermd door magie van krachtige heksen die bij hen woonden.
Ik zat in mijn stoel en keek naar Kaizer die achter zijn computer zat. Roman en Gunnar bespraken veiligheidsplannen voor onze aankomst, en de jongens sliepen of keken een film.
Afscheid nemen van mijn vrienden was zwaar. Beth huilde, en Ben en Kevin haalden hun schouders op. Ze vroegen me contact te houden, en Beth beloofde me uit te nodigen voor haar bruiloft als zij en Allen zouden trouwen.
Ik pakte mijn laptop uit mijn rugzak. Ik opende een e-mail van Alfa Carlyle. Hij wenste me succes en vertelde dat mijn moeder was teruggekeerd naar de Half Moon Pack op uitnodiging van Alfa Damien en voormalig Luna Diana. Dit stemde me blij. Het was de enige echte thuisroedel die mijn moeder had. Haar vader had jaren geleden zijn titel als roedelleider neergelegd.
Ik checkte e-mails van de universiteit en ontdekte dat mijn app, die ik had ontwikkeld om kwaadwillenden op te sporen, me een A-plus had opgeleverd. Mijn docent was onder de indruk en raadde me aan meer advies in te winnen over mogelijke goedkeuring van de app.
Ik sloot mijn laptop en leunde achterover. Mijn ogen vielen dicht en ik haalde diep adem. Ik luisterde naar Roman die zachtjes met Gunnar praatte.
Ik merkte dat hij bezorgd was. Gunnar stelde hem gerust dat het kasteel goed bewaakt was en de veiligheid uitstekend.
„Sadie. Je bent de hele reis stil geweest. Gaat het wel?“ vroeg ik aan mijn wolf.
„Ik luister en leer gewoon, Lyric. De koning is erg gespannen. Zijn wolf blijft grommen. Anderen horen hem misschien niet, maar ik wel. Hij is tenslotte onze partner. Er is iets dat hem dwarszit. Ludwig is stil behalve als hij naar Kaizer gromt,“ vertelde Sadie me.
Ik keek naar hem, alleen zittend en typend op zijn computer. Hij zag er bezorgd uit. Blond haar viel over zijn ogen. Hij streek het weg en bleef typen. Hij leek van streek. Ik wilde naar hem toe gaan, mijn hand door zijn haar halen en hem geruststellen.
Met die gedachte stond ik op en liep naar hem toe.
Toen ik naast hem ging zitten, keek hij op met zijn felgroene ogen en glimlachte. „Hallo,“ zei hij zachtjes. „Verveel ik je, lieverd?“
„Nee, je verveelt me niet. Je maakt me bezorgd. Is alles in orde?“
Hij keek om zich heen en sloot toen zijn computer. „Niet echt. We hebben weer een dreiging ontvangen. De oude roedels worden onrustig en hun leiders dreigen met gevechten. Ik moet naar huis om met andere soorten wezens te praten en dit te stoppen.
„Als dat niet lukt, moet ik ze in ieder geval waarschuwen voor de dreiging. De oude leiders willen alle bovennatuurlijke wezens aan mensen laten zien. Het zou rampzalig zijn als dat gebeurt.“
Hij pakte mijn hand en kuste die. „Ik moet je ook voorstellen aan mijn zoon. Hij is weg voor school maar komt dit weekend thuis voor vakantie.“
„Ik hou van kinderen. Ik maak me minder zorgen om hem dan om je roedel. Het is zeg maar de grootste ter wereld en ik ben een Amerikaanse vrouwelijke wolf die hier komt als nieuwe luna. Dat is best spannend!“
Hij glimlachte. „Ja, maar je bent zo mooi en cool. Ze zullen van je houden. Vooral als ze Sadie ook ontmoeten.“
„Ja, nou... er is Sadie. Ze trekt overal de aandacht.“
„Jij, mijn lief, ook. Je beseft gewoon niet hoeveel. Dat prachtige witte haar. Je blauwe ogen. Je bent beeldschoon.“
„Jij bent bevooroordeeld! Ik ben je partner. Je hoort me er goed uit te vinden zien. Ik vind jou trouwens ook wel een lekker ding.“ Ik leunde tegen hem aan.
Het Fasten Seat Belt-lampje ging aan, dus we ruimden onze spullen op en maakten ons klaar voor de landing. Hij hield mijn hand vast toen we de grond raakten en naar een privégedeelte gingen waar drie grote auto's geparkeerd stonden te wachten.
De bemanning opende de deuren en liet de trap zakken. Gunnar ging als eerste naar beneden met Roman vlak achter hem. Hij zei dat ik hem moest volgen en Kaizer mij. Ze haastten ons naar de eerste auto en zetten ons achterin. Gunnar ging achter het stuur zitten.
„De jongens volgen in de auto achter ons. De derde is voor bagage. Jullie kunnen ontspannen. We zijn over ongeveer drie uur bij de roedel. Als je honger hebt, zeg het dan en we kunnen langs een drive-thru rijden voor wat eten,“ zei Gunnar, in de spiegel kijkend.
„Het gaat wel. Ik wil er gewoon zijn. Sadie wil eruit. Ik hoop dat je een veilige plek hebt om te rennen,“ zei ik tegen niemand in het bijzonder.
Kaizer antwoordde. „Als je kunt wachten tot na een douche en diner, neem ik je mee naar buiten.“
„Klinkt perfect!“
Hij sloeg zijn arm om me heen en trok me dichterbij. Ik nestelde me tegen hem aan en keek uit het raam, terwijl Gunnar ons door het verkeer loodste tot we op een weg naar het platteland reden.
