Familiezaken
Auteur
C.B. Rose
Lezers
1,9M
Hoofdstukken
40
Hoofdstuk 1.
Cassie
„Nog een halfuurtje en ik kan naar huis!“ zeg ik, terwijl ik mijn nek en schouders strek na een lange dag tafels bedienen. Ik herinner mezelf eraan dat deze baan maar tijdelijk is tot ik mijn verpleegkundeopleiding heb afgerond.
Nog één jaar ploeteren in het Sapphire Casino, dan kan ik eindelijk aan mijn droombaan beginnen.
„Je mag best eerder weg hoor. Het is nog niet eens tien uur op vrijdagavond, je kunt nog lekker stappen,“ zegt Sadie, mijn baas en de barkeeper, van achter de bar.
„Nee joh, het is prima zo. Ik ga morgenavond uit met vrienden. En dat extra halfuurtje kan ik goed gebruiken voor wat extra centen.“
„Oh ja, dat is waar ook!“ zegt Sadie, terwijl ze achter de bar vandaan komt om me stevig te omhelzen. „Alvast gefeliciteerd met je verjaardag, schat!“ Ik lach en bedank haar.
Ik weet dat ik haar zal missen als ik hier wegga.
Sadie is als een tweede moeder voor me geweest sinds ik hier begon te werken, eerst bij de beveiliging en nu aan de bar.
Na het overlijden van mijn moeder aan een overdosis toen ik 14 was, vier jaar ellende met slechte pleegmoeders, en daarna helemaal niets toen ik uit de pleegzorg kwam, was het ontmoeten van Sadie een geschenk uit de hemel.
„Alvast gefeliciteerd met je verjaardag, Bella Bells!“ roept Mia, terwijl ze me van achteren omhelst. Mia is een andere serveerster aan de bar en een van de weinige collega's die ik een vriendin noem.
Ik draai me om om haar terug te omhelzen en te bedanken. „Jammer dat ik morgen niet met je kan vieren, maar ik moet werken.“
„Ik wou dat je erbij kon zijn, maar ik snap het wel. Je moet toch brood op de plank krijgen. De rekeningen betalen zichzelf niet, hè?“
„Precies! Over geld verdienen gesproken, er is weer naar je gevraagd.“
Ze knipoogt naar me en knikt in de richting van een tafel waar net drie jongens van ongeveer mijn leeftijd zijn gaan zitten. Twee van hen lachen en kijken naar de andere serveersters.
De derde, die aan het uiteinde zit, kijkt ook rond maar lijkt minder geïnteresseerd.
Ze zien er allemaal goed uit, maar degene die er een beetje chagrijnig uitziet is echt een lekker ding. Donker haar, sterke kaaklijn, gebruinde huid, een lichte baard op zijn gladgeschoren gezicht. Zelfs in het gedempte licht kan ik zijn spieren door zijn kleding heen zien vanaf hier. En die ogen! Wauw. Ik wed dat hij veel aanbidsters heeft. Hoe kan het ook anders, als je er zo uitziet?
Ik pak mijn notitieblok terwijl ik naar hen toe loop. Ze kijken allemaal naar me op, de twee die naar de serveersters keken nog steeds breed glimlachend.
„Goedenavond heren. Wat mag ik voor jullie inschenken vanavond?“
Degene aan mijn linkerkant leunt te dichtbij om mijn naamplaatje te lezen.
„Nou, Bella, we nemen drie whisky's, graag.“ Hij zegt het met een glimlach alsof het gebruik van de naam op mijn badge hem speciaal maakt. Hij weet niet eens dat dat niet mijn echte voornaam is.
„En misschien nog iets anders erbij?“ stelt degene aan mijn rechterkant voor, terwijl hij zijn wenkbrauwen suggestief beweegt. Droom maar lekker verder, jochie.
„Sorry, mijn keuken is gesloten. Maar als je echt honger hebt, kan ik je naar een andere tafel verplaatsen waar het eten altijd klaar is,“ antwoord ik, terwijl ik een zoete glimlach forceer.
Ze lachen allemaal, zelfs meneer Chagrijnig. Interessant. Hij is niet zo stil als ik dacht.
„Nee, we zitten hier prima. Bedankt,“ antwoordt meneer Chagrijnig, terwijl hij naar me knipoogt.
„Oké dan. Ik kom zo terug met jullie drankjes.“ Ik glimlach en loop terug naar de bar om hun bestelling te halen. Ik kijk achterom en zie meneer Chagrijnig naar me kijken, zijn mooie ogen trekken me aan. Dit gaat het langste half uur van mijn leven worden met meneer Chagrijnig, Casanova 1 en Casanova 2.
***
Ik zet hun drankjes op mijn dienblad en begin naar hun tafel te lopen als ik een blonde serveerster met grote borsten zie praten met hen. Mijn dienst is nog niet eens voorbij en ze probeert al mijn klanten af te snoepen.
Wacht even. Flirt ze echt met meneer Chagrijnig? Ik kijk aandachtig naar haar, en voel een soort beschermende drang. Ik weet niet zeker of het is omdat ze mijn klanten en mogelijk fooi afpakt, of omdat ze te dichtbij meneer Chagrijnig komt.
Hoe dan ook, ze moet nu ophoepelen. Ik loop vastberadener als ik dichterbij kom, maar vertraag als ik zie dat Avery's geflirt beantwoord wordt. Ik voel me plotseling minder zeker, en een klein gevoel van jaloezie overvalt me uit het niets.
Dit slaat nergens op. Ik ben belachelijk bezig. Kom tot jezelf, Cassie! Je kent deze man niet eens! Ik geef ze gewoon hun drankjes en ga naar huis. Ze kunnen doen wat ze willen. Het kan me niet schelen. Het zou me niet moeten kunnen schelen.
Na tegen mezelf te hebben gepraat, loop ik naar hen toe en zet hun drankjes op tafel.
„Alstublieft heren. Hebben jullie nog iets anders nodig?“
„Ik denk dat we voorlopig goed zitten. Misschien later?“ antwoordt meneer Chagrijnig, glimlachend naar me. Oh mijn God! Zijn ogen zijn zo mooi! Kijk weg, Cassie, kijk weg!
„Nou, als jullie klaar zijn voor meer drankjes, laat het me weten. Ik neem haar tafel nu over,“ zegt Avery, met een gemene glimlach. Is ze er nog steeds? „Je dienst zit erop, toch Bella?“ vraagt ze, nog steeds gemeen glimlachend. Ik rol met mijn ogen en kijk naar meneer Chagrijnig met de mooie ogen.
„Mijn dienst zit erop, maar als jullie nog iets nodig hebben, vraag het aan een van de andere serveersters. Ze helpen jullie graag.“
Als ik weg begin te lopen, pakt meneer Chagrijnig mijn pols. Ik verstijf als hij me aanraakt. Ik stond op het punt me om te draaien en meneer Chagrijnig de waarheid te vertellen toen hij snel mijn hand losliet.
„Sorry.“ Hij kijkt alsof hij het echt meent, maar er is iets anders in zijn ogen als hij naar me kijkt.
Ik kan niet precies zeggen wat het is, maar het lijkt een mengeling van bezorgdheid, boosheid en nieuwsgierigheid. „Zou je even kunnen wachten, alsjeblieft?“ Ik knik en draai me volledig naar hem toe.
Hij graait in zijn zakken, haalt wat geld tevoorschijn en geeft het aan mij. Ik zie Avery boos kijken vanuit mijn ooghoek terwijl ze ons gadeslaat. Ik lach een beetje om haar reactie terwijl ik het geld in mijn bh-bandje stop. Ik denk dat meneer Chagrijnig het leuk vindt waar ik het geld stop als ik zie dat hij een beetje verschuift op zijn stoel.
Meneer Chagrijnig schraapt zijn keel om mijn aandacht weer te krijgen.
„Dus, ik vroeg me af of je plannen had na je dienst. We gaan later naar een club en dachten dat je misschien mee zou willen?“
„Oh, eh, bedankt, maar ik ga niet om met klanten buiten het werk.“
„Wat dacht je dan van een drankje met ons hier? Een drankje drinken en praten is niet echt omgaan, toch?“
„Ik moet morgen vroeg op, dus dat gaat niet. Maar bedankt.“
„Eén drankje maar? Ik beloof dat we je niet te laat zullen ophouden.“
Hij geeft echt niet op! Ik wilde hem resoluut afwijzen zodat hij zou stoppen met vragen om met hen om te gaan, maar zijn aardige gezicht maakte het moeilijk.
Ik heb medelijden met de vrouw die uiteindelijk het hart van deze man verovert, want ze zal moeite hebben om 'nee' tegen hem te zeggen. Geloof me, ik weet het.
„Luister,“ zucht ik. „Ik waardeer dat je het vraagt, maar ik ben niet geïnteresseerd.“
Ik bedank hem nogmaals voor de royale fooi en ren bijna terug naar de personeelsruimte om me om te kleden en naar huis te gaan. Evan, het hoofd van de beveiliging en mijn enige andere vriend hier, staat bij de deur en houdt zoals gewoonlijk iedereen in de gaten.
„Hé Cass! Ik zie dat Avery geen tijd verspilde om je tafels over te nemen.“
„Die vrouw is als een aasgier. Altijd op zoek naar geld en nieuwe mannen.“
We beginnen allebei hard te lachen.
„Tenminste is ze vanavond niet op jou gefocust,“ zeg ik tegen hem, terwijl ik zijn arm aai.
„Hou op zeg.“ Hij trekt een grappig gezicht en huivert alsof hij bang is. Ik kijk snel achterom en zie dat de ogen van meneer Chagrijnig op mij en Evan gericht zijn.
De glimlach die hij me had gegeven was vervangen door een boze blik die de kleine haartjes op mijn armen overeind deed staan. Ik draai me snel om en ga door de deur om me om te kleden.
***
Als ik naar buiten kom, zie ik dat Avery heeft besloten op de schoot van meneer Chagrijnig te gaan zitten. Blijkbaar zijn de gewone stoelen niet goed genoeg voor haar. Ik rol nogmaals met mijn ogen.
Ik loop door de bar, in de hoop onopgemerkt weg te kunnen gaan. Met mijn lengte van één meter zestig zou ik in staat moeten zijn om op te gaan in de menigte en te verdwijnen.
Dat is precies wat ik moet doen, want hoe gek het ook klinkt, ik heb het gevoel dat de drie mannen vanavond opnieuw zullen proberen me over te halen om met hen om te gaan. Na de koude blik die meneer Chagrijnig me eerder gaf, wil ik hen die kans niet geven.
Net als ik langs hun tafel sluip, klinkt er een luide stem door het casinolawaai.
„Hé Bella!“ roept Avery naar me.
Ach, kom op! Ik stop met lopen en draai me naar hen toe. Romeo 1 en Romeo 2 springen op van hun stoelen en zwaaien naar me om dichterbij te komen. Ik kijk naar meneer Chagrijnig, en ik denk dat hij „help“ naar me mompelt. Ik zucht inwendig terwijl ik terug naar hun tafel loop.
„Ja?“ vraag ik, terwijl ik een glimlach forceer. Avery heeft één arm om de nek van meneer Chagrijnig geslagen en gebruikt de andere om me een visitekaartje te geven.
„Waarvoor is dit?“
„Dat is een dokter die vrouwen mooi maakt. Je zou hem moeten bellen. Zijn werk zou je kunnen helpen om meer fooien te krijgen.“ God, help me alsjeblieft om deze domme trut niet te verwonden en deze mannen niet tegen me te laten getuigen in de rechtbank.
„Denk je dat ik een operatie nodig heb om er meer als jij uit te zien, en dat dat me meer fooien zou opleveren?“
Ze is zo druk bezig met naar me knikken dat ze de walgende blikken op de gezichten van de drie mannen niet ziet.
„Dus, je zegt dat mannen, zoals deze drie, echt van neppe dingen houden?“ Mijn zoete stem en glimlach verhullen niet dat ik de draak steek met haar opmerking. Ze stopt met glimlachen en kijkt me aan op een manier die, denk ik, bedoeld is om me bang te maken, maar dat lukt niet.
Ik ga rechtop staan en draai me met een speelse glimlach naar de drie mannen.
„Nou, dan zouden jullie mee moeten doen aan de wedstrijd van vandaag. Ik hoorde dat de hoofdprijs een set plastic bakjes is.“ De drie mannen beginnen hard te lachen. Avery springt van de schoot van meneer Chagrijnig en stapt voor me, dicht bij mijn gezicht, maar ik wijk niet. Evan verschijnt plotseling en stapt tussen ons in met zijn rug naar Avery. Hij legt zijn handen op mijn taille en draait me richting de voorkant van het casino. Hij buigt zich dichtbij en spreekt zo dat alleen ik het kan horen.
„Ga naar huis. Ik regel dit wel.“
„Ik kan haar wel aan.“ Ik kruis mijn armen en trek een pruillip alsof hij net mijn favoriete speelgoed heeft afgepakt.
„Dat weet ik.“ Hij duwt me zachtjes vooruit en wuift met zijn handen om me weg te sturen.
Ik rol voor wat voelt als de honderdste keer die avond met mijn ogen en vertrek.
***
Xavier
Vandaag gaan Austin, Ethan en ik naar een bar in het Sapphire Casino. Mijn vader is eigenaar van een nachtclub en een klein casino, en samen met mijn broer Austin en beste vriend Ethan help ik bij het runnen ervan.
Een van de voordelen van ons werk is dat we af en toe andere casino's moeten checken.
Het Sapphire Casino is al vijf jaar onze grootste concurrent, sinds ze hun deuren openden.
We zijn er al een paar keer geweest, maar het lijkt erop dat ze de laatste zes maanden meer klanten trekken sinds ze hun bargedeelte hebben aangepast. Zodra we binnenkomen, snap ik meteen waarom.
Het is net een herenclub in een casino. Ze hebben privékamers achter de bar toegevoegd en al hun serveersters zien eruit als danseressen.
Nou ja, allemaal behalve eentje die aan de bar staat. Ze ziet er lief uit, anders dan de andere serveersters. En natuurlijk heeft mijn broer haar meteen in de smiezen.
'Wauw, wat een schoonheid!' zegt Austin terwijl hij naar haar kijkt.
'Welke?' vraagt Ethan, terwijl hij probeert te zien wie mijn broer bedoelt.
'Die aan de bar.' Ethan fluit zachtjes.
'Ik zag haar het eerst,' zegt Austin.
'Maakt niet uit als zij mij eerst ziet.' Ik frons naar hen terwijl ze over haar kibbelen. Die twee moeten hun mond houden en ophouden met staren. Het irriteert me. Waarom? Geen idee. Het is niet alsof ik ze nog nooit zo heb zien of horen doen. Maar om de een of andere reden stoort het me vanavond. Terwijl we daar staan, komt een van de andere serveersters naar ons toe.
'Wilt u een tafel?' vraagt ze.
'Ja, we nemen haar tafel,' zegt Austin, wijzend naar de serveerster aan de bar.
'Prima,' zegt de gastvrouw glimlachend. 'Ze is erg populair hier. Volgt u mij.'
Wat bedoelt ze daarmee?
Als we zitten, komt de vrouw waar we naar hebben gekeken sinds we het casino binnenkwamen naar ons toe. Austin begint meteen te flirten. Ethan doet mee en vraagt om een 'bijgerecht'. Ze rolt met haar ogen naar hem en glimlacht een beetje.
Dat is verrassend aantrekkelijk.
'Sorry, mijn keuken is gesloten. Maar als je echt honger hebt, kan ik je naar een andere tafel verplaatsen waar het eten nooit ophoudt.'
Haar antwoord maakt me aan het lachen. Ze is grappig, maar beleefd. Deze vrouw is aardig. Nee, niet aardig. Hou op!
Terwijl ik mezelf toespreek, zie ik Austin en Ethan nadenken over haar aanbod om ons naar een privékamer met een andere serveerster te verplaatsen. Voordat ze kunnen antwoorden, zeg ik nee. Ik wil geen andere serveerster of privékamer. Ik wil alleen haar.
Wow, waar kwam die gedachte vandaan?
Bella staat aan de bar om onze drankjes te halen. Ze draait zich om naar onze tafel en we kijken elkaar aan. Ik kan mijn blik niet afwenden en voel me warm vanbinnen. Austin's stem doorbreekt het moment.
'Ik ga haar nummer vragen,' zegt hij, terwijl hij naar haar kijkt bij de bar.
'Nee,' zeg ik.
'Waarom niet?'
'Ze is jouw type niet.'
'Hoe weet jij dat?' Waarom is mijn broer zo irritant?
'Omdat ze dat niet is! Ze lijkt meer het type voor een serieuze relatie. Dat ben jij niet!'
'Nou, jij bent dat type ook niet!'
'En? Wie zegt dat ik geïnteresseerd ben?'
'Nou, ze lijkt wel mijn type,' zegt Ethan. Geweldig, hij ook al?
'Echt niet.' Ik zeg dit feller dan ik bedoelde, bijna als een bevel.
'Waarom niet?'
'Omdat ik het zeg!' Heb ik net geschreeuwd?! Ze kijken me allebei vreemd aan. Ik kijk ook vreemd naar mezelf. Waarom kan het me schelen of ze om haar nummer vragen? Voordat ik kan begrijpen waarom ik me zo gedraag, komt er een blonde serveerster naar onze tafel.
'Goedenavond, heren. Ik ben Avery. Kan ik u iets brengen?' Ze probeert sexy te klinken maar het lukt niet.
'Nee, we zijn goed,' zegt Austin, zonder haar zelfs maar aan te kijken.
'Weet u zeker dat er niets anders is wat ik voor u kan doen?' Ze raakt mijn arm aan en knippert met haar nepwimpers naar me. Alles aan haar lijkt nep. Ik wed dat zelfs haar tanden nep zijn. Voordat ik kan antwoorden, komt Bella terug met onze drankjes.
'Uw drankjes, heren. Heeft u nog iets anders nodig?' Ze klinkt lief, heel anders dan de blonde vrouw die te dicht bij me staat. Avery kijkt boos naar haar, maar Bella kijkt niet eens naar haar. Sterker nog, ze lijkt haar expres te negeren.
'Ik denk dat we voorlopig goed zitten. Misschien later?' zeg ik tegen haar. Ze kijkt me aan met haar prachtige hazelnootkleurige ogen. Ik kan mijn blik niet afwenden. Avery vertelt ons dat zij de rest van de avond voor ons zal zorgen omdat Bella's dienst eindigt. Terwijl ze dit zegt,
rolt Bella met haar ogen en glimlacht, maar blijft naar mij kijken. Niet dat ik wil dat ze stopt. Ze begint weg te lopen, maar ik reik uit en pak zachtjes haar pols vast.
Haar huid is zacht en ik wil langer vasthouden. Maar ik merk dat haar lichaam verstijft als ik haar aanraak. Ik laat snel los, omdat ik haar niet ongemakkelijk wil maken.
Ik voel me bezorgd als ik me afvraag waarom Bella zo reageerde op mijn aanraking. Ik wil haar meenemen naar een privékamer en het haar vragen, maar dat zou haar waarschijnlijk afschrikken.
Ik pak wat geld voor een fooi, en als ze het aanneemt, vouwt ze het op en stopt het in haar bh-bandje, glimlachend naar mij. Wow! Ik wou dat ik nu dat briefje van twintig euro was.
Ik doe mijn best om met haar te blijven praten, maar ze lijkt echt weg te willen. Dat is niet hoe vrouwen zich normaal gesproken rond mij gedragen.
Ik kijk haar na terwijl ze naar achteren loopt, naar het personeelsgedeelte. Er staat een man, ongeveer van mijn leeftijd, op wacht bij de deur. Hij glimlacht als ze dichterbij komt.
Ik kan niet horen wat ze zeggen, maar ze lachen allebei. Als ze zijn arm aanraakt, voel ik dingen die ik al lang niet meer heb gevoeld. Nou, hallo jaloezie en bezitsdrang. Het is een tijdje geleden.
***
Er zijn ongeveer tien minuten voorbij sinds Bella het personeelsgedeelte in ging als Avery terugkomt naar onze tafel. Ze zet haar dienblad neer en gaat op mijn schoot zitten.
Kent ze het begrip persoonlijke ruimte niet?
Ze zit aan mijn haar als Bella uit de achterkant komt.
'Verdorie!' zeg ik zachtjes, als ik zie hoe Bella met haar ogen rolt en haar lip krult. Ze ontwijkt ons duidelijk, en neemt een omweg door de bar richting de casino-ingang. Ik schop mijn broer onder tafel om zijn aandacht te trekken. Hij en Ethan zijn te druk bezig met Avery negeren om te merken dat Bella vertrekt.
Austin kijkt me boos aan, en ik knik lichtjes in Bella's richting. Avery ziet ons kijken en roept Bella's naam.
Nou, ze is toch ergens goed voor. Bella's gezicht verzacht met medelijden als ze van koers verandert richting onze tafel. Zou het onbeleefd zijn om Avery van mijn schoot te duwen en Bella er in plaats daarvan op te zetten?
We kijken toe terwijl Avery probeert gemene dingen te zeggen over hoe Bella eruitziet. Naar mijn mening is Avery niet half zo mooi als Bella. Aan de gezichten van Ethan en Austin te zien, zijn ze het daarmee eens.
'Dus je zegt dat mannen, zoals deze drie, echt van plastic houden?' vraagt Bella aan Avery, glimlachend. Als Avery haar boos aankijkt, draait Bella zich naar ons. Ik voel me opgewonden als ik haar ogen zie twinkelen.
'Nou, dan moeten jullie vandaag meedoen aan de loterij. Ik hoorde dat de hoofdprijs een set Tupperware is.' Vergeleek ze Avery net met plastic bakjes? Ik lach zo hard dat ik bijna in mijn broek plas.
Als Avery van mijn schoot springt om Bella te confronteren, bewegen Austin, Ethan en ik automatisch om haar te beschermen. Hoewel Avery langer en zwaarder is - dankzij plastische chirurgie - deinst Bella niet terug. Misschien heeft Bella onze hulp helemaal niet nodig.
De man waar Bella eerder mee praatte verschijnt plotseling, komt tussen de twee vrouwen in staan en zegt tegen Bella dat ze moet vertrekken.
Mijn ogen gaan meteen naar zijn handen op Bella's heupen, en mijn spieren spannen zich. Belangrijker nog, Bella verstijft niet, wat laat zien dat ze oké is met zijn aanraking. Dat maakt me nog gespannener. Ik mag deze vent niet.
Bella maakt een geluidje - wat schattig is, moet ik zeggen - en loopt snel richting de casino-ingang. Meneer Aanrakerig, de beveiliger, neemt Avery mee in de tegenovergestelde richting, ruziënd.
Mentale notitie: Zeg tegen Bella dat ze grenzen moet stellen met Meneer Aanrakerig de beveiliger.
'Ik ben zo terug,' zeg ik tegen de jongens, terwijl ik opspring van mijn stoel en achter Bella aan ren zonder op hun antwoord te wachten. Ik haal haar in net als ze het casino verlaat. 'Bella! Wacht!'
'Eh, ja?' Ze stopt en draait zich om naar me. Ik zie dat ze nog steeds het visitekaartje vasthoudt dat Avery haar gaf. Ze kijkt toe terwijl ik het kaartje van haar afpak en het verkreukel.
'Dat heb je niet nodig,' zeg ik vriendelijk.
'Dat weet ik,' zegt ze glimlachend. Ik kan niet anders dan glimlachen om haar zelfverzekerdheid. Ik reik in mijn zak, pak mijn portemonnee en geef haar mijn eigen visitekaartje. Ze trekt een wenkbrauw op zonder naar het kaartje te kijken. 'Is dit jouw visitekaartje?'
'Ja, dat is het,' zeg ik grijnzend.
'Ik heb het niet nodig.' Ze zegt hetzelfde als ik, lief glimlachend en houdt het kaartje naar me uit. Ik leg mijn hand op de hare en duw het kaartje zachtjes terug.
'Misschien heb je het niet nodig, maar ik weet dat je het wilt.' Ze lacht zachtjes, houdt mijn kaartje in één hand en tikt ermee tegen de andere.
'Oh ja?'
'Zeker weten.' Ik gaf haar mijn beste charmante glimlach, degene waarvan ik wist dat geen vrouw er weerstand aan kon bieden, en deed een stap dichterbij. Bella bleef me aankijken terwijl ik langzaam dichterbij kwam. Toen vernauwden haar ogen zich, alsof ze iets probeerde te ontcijferen.
'Hebben we elkaar eerder ontmoet?' Haar vraag deed me stoppen.
'Ik denk het niet.'
'Je komt me bekend voor.' Ze kantelde haar hoofd, alsof anders naar me kijken haar zou helpen herinneren.
'Ik kan je verzekeren, we hebben elkaar nooit ontmoet.' Ik leunde naar voren, fluisterend bij haar oor. 'Maar dat zou kunnen, Bella popje.' Ik ging rechtop staan om Bella bleek te zien worden, haar ogen wijd open. 'Bella?'
Het horen van haar naam leek haar wakker te schudden. Ze knipperde een paar keer met haar ogen en duwde toen mijn visitekaartje terug. Onze handen raakten elkaar toen ze losliet, het kaartje in mijn hand achterlatend.
'Niet geïnteresseerd.' Ze draaide zich om, rende naar de dichtstbijzijnde taxi en riep over haar schouder: 'Veel plezier met je leven!' Ik was verbaasd door haar reactie, maar toen ik erover heen was, rende ik achter haar aan, roepend dat ze moest wachten. Maar het was tevergeefs.
De taxi was al opgenomen in het verkeer en verdwenen. Verdorie! Verdorie! Verdorie!
'Dat was geweldig!' Austin's stem klonk luid om me heen terwijl ik daar stond, starend naar waar Bella's taxi was verdwenen. Hij en Ethan lachten hard, waarschijnlijk om de scène die Bella en Avery net hadden gemaakt. Austin stopte met lachen toen hij mijn gezicht zag. 'Hé.' Ik draaide me naar hem. 'Waarom kijk je zo sip? Heeft Bella je afgewezen ofzo?' Ik keek terug naar de straat en toen weer naar mijn broer.
'Zoiets,' zuchtte ik.
Wie ben je, Bella, en waarom rende je weg?
