Symfonie van de dood
Auteur
B. Angel
Lezers
586K
Hoofdstukken
59
Hoofdstuk 1
ANASTASIA
Ik stopte toen ik mijn kamer uitliep voor de spiegel in de gang. Alles was veranderd – behalve de donkere kringen onder mijn ogen van te weinig slaap.
'Dat is het enige dat hetzelfde blijft,' zei ik zachtjes en liep naar de eettafel.
Terwijl de donkere lucht met de ochtend lichter werd, verdween het zware gevoel in mijn borst niet. Dat deed het nooit.
Angie was druk bezig met het bekijken van haar DS-con-bestanden. Ze keek nauwelijks op toen ik aan de eettafel ging zitten. Ze zag er met haar zwarte haar in een strakke knot heel professioneel en volwassen uit, wat ze niet was – meestal. Ze was luidruchtig en ze hield ervan om met mensen te praten.
Als je naar haar kleding keek, dan zou je denken dat ze een nep, verwend, rijk meisje was. Maar ze was het tegenovergestelde van hoe ze eruitzag. Ze had keihard gewerkt om haar baan bij dat mediabedrijf te krijgen.
We hadden elkaar op de universiteit ontmoet en waren snel beste vriendinnen voor het leven geworden.
'Gaat het?' Angie keek bezorgd toen ze me aandachtig in zich opnam. 'Ben je gisteravond vergeten om je lampen aan te doen?'
'Het is werk,' zei ik met een vermoeide zucht. 'De ontwerpen voor de nieuwe lancering hebben me de hele nacht wakker gehouden. Is Nat weg?' vroeg ik, naar de toast reikend.
Nat, onze derde beste vriendin, werkte als hotelmanager bij The Moonlight – en in tegenstelling tot Angie's luidruchtige persoonlijkheid was zij heel rustig, tenzij iemand haar boos maakte.
Angie knikte alleen zonder me aan te kijken.
'Laurel heeft me gisteren gebeld,' zei Angie plotseling. Haar lichtbruine ogen keken me heel serieus aan. 'Je hebt haar telefoontjes de laatste tijd niet beantwoord? Je hebt toch niet weer ruzie met haar gemaakt?'
'Ik maak geen ruzie met haar, Angie,' antwoordde ik. Haar wenkbrauw ging omhoog bij mijn defensieve toon.
'Kunnen we hier niet meteen 's ochtends vroeg over praten?' zei ik met een vermoeide zucht.
'Bel haar. Ze leek iets belangrijks te willen vertellen,' drong Angie aan. 'Heb je haar bovendien niet lang genoeg genegeerd?'
Tien jaar.
Ik word binnenkort vijfentwintig.
Er was veel veranderd, maar soms voelde het alsof er niets was veranderd. Hoe ver weg ik ook was, ze had nog steeds controle over mijn leven.
'Ze is je familie,' probeerde Angie uit te leggen.
Niet echt.
Het verleden was voorbij – ik had geen herinneringen aan mijn ouders, alleen Laurel die voor me zorgde. Ja, ze had me grootgebracht, maar ik voelde geen warme familiegevoelens als ik aan haar dacht. Laurel deed alles wat een ouder zou moeten doen – behalve van me houden.
Haar zorg kwam uit plicht en verantwoordelijkheid voort in plaats van uit liefde.
Ik had het grootste deel van mijn leven bij haar in Medford gewoond. Er moest iets veranderen. Ik was naar Seattle vertrokken en ging bij mijn twee beste vriendinnen wonen.
Ik heb er geen spijt van.
Ik veranderde van onderwerp en keek naar de iPad in haar hand en haar ongelukkige gezicht. 'Wat is er met jou aan de hand? Was dit niet je droombaan? Ben je er na twee jaar al moe van?'
'Hou maar op,' kreunde Angie. 'Het is de nieuwe baas. DS-con is vorige week overgekocht.'
Ik knipperde verbaasd met mijn ogen.
'Het is ons gisteren pas verteld. De nieuwe baas komt vandaag,' zei Angie met een vermoeide zucht. 'Het is nu van Blackstone Co.'
'Je verliest toch niet je baan?' vroeg ik heel serieus.
'Kun je niet van die negatieve dingen zeggen?' Angie stak haar hand op. 'Je weet wie Blackstone Co. bezit, toch?' vroeg ze.
'Serieus!' Ze sprong uit haar stoel omdat ik niet snel genoeg antwoordde.
'Rustig,' zei ik, ineenkrimpend. 'Iedereen kent de mysterieuze familie. Jezus! Je maakt me nog doof.'
'Het zijn geen mysterieuze mensen, Ana,' zei Angie ongelovig. 'Ze blijven gewoon privé. Ik heb bovendien wat onderzoek gedaan... De nieuwe baas is behoorlijk knap.'
Ik rolde met mijn ogen naar haar. Angie was als het om mannen ging hopeloos. Nat en ik luisterden altijd naar haar – veel te gedetailleerde – verhalen over een nieuwe man die ze had ontmoet, alleen om haar een paar weken later te horen zeggen dat hij haar tijd nooit waard was geweest.
'Kijk me niet aan alsof ik een of andere engerd ben. Ik was gewoon onderzoek aan het doen.'
'Ga je niet te laat komen, Angela Roberts?' Ik keek op mijn horloge en Angie deed dat ook. Ze sprong met grote ogen op en rende naar de deur.
'Wens me succes!'
'Succes,' antwoordde ik kalm.
Een paar minuten later stond ik ook op om te vertrekken. Net toen ik de voordeur bereikte, stopten mijn voeten weer. Ik staarde opnieuw naar mijn spiegelbeeld.
Een roodharige met bruine ogen, één meter vijfenzestig lang, met een lichaam waar ik hard aan had gewerkt om fit te houden, staarde naar me terug – ter vervanging van het kleine, bange meisje dat ik ooit was.
Maar toch zagen mijn ogen alleen haar in mijn spiegelbeeld.
Ik ademde uit en liep naar buiten. Mijn werk was maar een paar straten verderop en ik liep meestal graag. Ik duwde me door de menigte mensen, met mijn ogen op mijn horloge.
Ik siste even toen mijn linkerpols slechts voor even tintelde. Ik schudde het van me af. Ik stapte vooruit de straat op, het geluid van een schreeuw sneed door de lucht achter me.
Toen – stilte. Een pauze. Een flits van zwart.
Ik viel op de harde weg. Mijn mappen en tas vielen, en de ontwerpen vlogen alle kanten op. Ik was verrassend genoeg niet geraakt. De auto stopte voordat hij me had kunnen wegslingeren of verpletteren. Ik vroeg me af hoe hij was gestopt als hij met die snelheid kwam aanrijden.
Ik had niet eens de banden horen piepen.
Toen de schok wegebde, ging ik rechtop zitten en keek ik naar mijn handpalmen – ze waren erg geschaafd.
'Verdomme.' Ik krabbelde overeind om mijn verspreide spullen te verzamelen.
'Gaat het?' vroeg iemand.
'Het gaat prima.' Ik propte de papieren in de mappen en keek eindelijk naar de mensen om me heen.
'Het gaat helemaal goed. Kijk!' Ik boog mijn knieën na het opstaan. 'Niets ernstigs.'
Ik keek naar de auto die me bijna had gedood. Een black hawk.
Er reden nog maar weinig mensen in zulke auto's. Hij had zwarte platen – zeldzaam, duur, en altijd een teken van gevaar.
Ik kan maar beter weggaan dan in de problemen komen met een egoïstische rijke gek.
Ik begon te rennen en stopte pas toen ik in het gebouw was en mijn verdieping had bereikt. Dit kleine ongelukje had ervoor gezorgd dat ik te laat was voor mijn vergadering, wat wel het laatste was wat ik nu nodig had.
'Wat een geweldige start van de dag!' Ik liet mijn tas op mijn tafel vallen en haastte me naar de vergaderzaal. Zoals verwacht waren ze allemaal klaar om me te vermoorden.
'Anastasia!' kreunde Hannah gefrustreerd.
'Scheld me later maar uit.' Ik gaf de USB aan Nia en deelde de ontwerpen uit.
Na de vergadering – die gelukkig soepel verliep – riep Hannah me met een frons op haar gezicht. Maar toen ze de schrammen op mijn handpalmen zag, verzachtte haar woede tot bezorgdheid.
'Wat is er gebeurd?'
'Het gaat prima,' zei ik snel. Hannah keek me met een behoedzame blik aan.
'Audrey is pissig,' zei ik zachtjes. 'Je hebt deze lancering van haar afgepakt en op het laatste moment aan mij gegeven.'
'Dit vakgebied eist het beste, Ana,' zei ze streng. 'Te zorgzaam zijn zal je iets kosten.'
Hard. Maar waar.
Hannahs assistent, Chris, kwam naar ons toe. 'Ze zijn er,' kondigde hij aan.
Ik keek naar Hannah, maar ze duwde me alleen maar richting het auditorium en zei tegen Chris dat hij iedereen moest verzamelen.
Ik was een beetje in de war toen we de zaal binnengingen.
'Ga zitten,' zei Hannah voordat ze naar het podium liep.
Ze klapte één keer en iedereen viel stil.
'Ons bedrijf is vorige week overgekocht,' zei Hannah. Ze verspilde geen tijd. 'The Allicere is nu onderdeel van Blackstone.Co.'
Je maakt een grapje.
De deuren gingen open en elk hoofd draaide zich om.
'Ontmoet de nieuwe eigenaar van The Allicere.'
Er schoot een scherpe pijn door mijn linkerpols. Ik keek net toen er drie mannen naar Hannah toe liepen achterom.
Hun tred was trots, hun houding vol zelfvertrouwen. Ik voelde een gevaarlijke aura.
De pijn in mijn pols werd veel erger, het was een scherpe pulsering die ik in jaren niet had gevoeld. Er zat iets onder de huid – fladderend als een vleugel – en ik verstijfde.
'Ana?' Nia raakte mijn schouder aan. 'Gaat het wel met je?'
Ik dacht dat ik, toen ik Medford verliet, alles had begraven. Maar sommige dingen blijven niet dood.
'Excuseer me.' Ik rende daar weg.
Ik hield tot ik het toilet bereikte mijn pols tegen mijn borst. Ik deed, nadat ik zeker wist dat er niemand binnen was, de deur op slot en haastte me naar de wastafels.
Ik rolde de mouw op om mijn pols te zien – en ik viel bijna neer.
Het symbool – het pulseerde, als hete inkt die zichzelf opnieuw tekende, met vuur onder mijn huid.
Na al die jaren – waarom nu?
Ik deed het water aan en hield mijn pols onder het koude water. De steek brandde als vuur onder mijn huid. Koud water kalmeerde het brandende symbool niet, alleen mijn stijgende paniek.
'Niet weer.'
Ik bleef lang op het toilet. Gelukkig kwam er niemand, wat me tijd gaf om mezelf te kalmeren.
Ik haastte me naar Hannahs kantoor, ik klopte een keer en ging zonder te wachten naar binnen.
'Hannah, heb je een –'
Ze was niet alleen.
'Ja, Anastasia?' Haar glimlach was geforceerd.
'Kan ik de dag vrij nemen?' Haar wenkbrauw zakte naar beneden bij mijn plotselinge verzoek.
Ik keek naar de drie mannen die tegenover haar zaten. Onze bazen.
'Anastasia Grace?'
De diepe, angstaanjagende stem liet me rillen.
Ik verborg mijn linkerpols achter mijn rug toen de steek opnieuw pulseerde.
'Er is iets dringends tussengekomen,' zei ik, terwijl ik probeerde niet in elkaar te krimpen toen de man die sprak opstond en dichterbij kwam.
'Dringend?' herhaalde hij, geamuseerd en duister. 'Wat kan er dringender zijn dan je nieuwe baas ontmoeten?'
'Werk.'
'Anastasia!' Hannah gaf me een waarschuwende blik. 'Het spijt me, Cain. Ze is –'
'Wild,' zei hij kalm. 'Ik tolereer geen ongehoorzaamheid en arrogantie.'
Cain Black.
De oudste zoon – en heerser – van het Black Empire.
Ondanks mezelf bestudeerde ik hem langzaam. De minachting en arrogantie waren duidelijk.
Cain Black had niet alleen geld en macht – hij had een uiterlijk waardoor het oneerlijk was om hem menselijk te noemen.
Hij droeg een antracietgrijs pak dat perfect om zijn lange, gespierde lichaam zat – hij was met gemak één meter vijfentachtig, met brede schouders en gevaarlijke gratie. Zijn gezicht was verontrustend perfect: turquoise ogen, perfect gestyled zwart haar, scherpe jukbeenderen, volle lippen en een aristocratische neus.
Zijn huidskleur was perfect in balans.
Dus hij is degene die niemand ooit in het openbaar durft tegen te spreken.
De mysterieuze heer. Geen wonder dat hij eindeloze roddels voedt.
'Ana!' Hannahs stem onderbrak mijn mentale check-out-sessie. 'Maak kennis met Cain Black en zijn broers, Aeron Black en Xic Black.' Ze wees naar hen. 'Cain zal The Allicere leiden.'
Dit is slecht nieuws.
'Ze lijkt erg ontevreden te zijn,' zei Xic geïnteresseerd. 'Interessant.'
'Ana is –'
'Ik zal beslissen, Hannah,' onderbrak Cain haar vlak. 'Je mag gaan, juffrouw. Grace.'
Dat hoefde me geen twee keer gezegd te worden. 'Arrogante eikel,' zei ik zachtjes, richting de lift stampend.
Ik stapte op de begane grond uit en haastte me naar buiten. ‘Ik moet het Angie en Nat vertellen.’ Ik wreef zachtjes over mijn linkerpols.
Ik moet Laurel bellen.
Er reden drie strakke auto's de oprit op. Ik hoefde niet te raden van wie ze waren. Cain liep precies op dat moment langs me heen.
Xic en Aeron stapten in hun auto's, terwijl Cains chauffeur het portier opende van dezelfde auto die me bijna had overreden.
Ik hield mijn gezicht neutraal toen hij achteromkeek. Ik voelde de doordringende blik achter die zonnebril.
Cain Black zou iemand overrijden en prima slapen.
Mijn hart bonkte met iets dat tussen angst en onheil zat. De pulsering onder mijn huid klopte opnieuw toen hij in zijn auto stapte.
Ik fronste naar mijn pols toen hun auto's wegreden. 'Zeker niets goeds.'
