Ontvoerd Door De Stam
Auteur
Lezers
732K
Hoofdstukken
70
Hoofdstuk Eén
Dit boek is een door de auteur goedgekeurde bewerking van Taken by the Alpha
Jason Storm
Een metaalachtige galm weerklonk door het donkere bos. De geluiden van gehijg en gekreun smolten samen. Huid scheurde open en vlees werd losgetrokken, achtergelaten op de met bloed doordrenkte grond.
De aanval van de man weerklonk in de bijna stille nacht – messen werden rondgedraaid, klappen uitgedeeld, botten gebroken. Het aanzicht was ronduit afschuwelijk. Het gras was doordrenkt met een dikke, karmozijnrode plas bloed. Een bloedstollende schreeuw doorboorde de lucht, om vervolgens te worden opgeslokt door een oorverdovende stilte.
De man die deze brute aanval onderging, was het punt voorbij waarop hij nog van de pijn kon schreeuwen of om hulp kon smeken. Hij begreep zijn benarde situatie terwijl hij voelde hoe zijn lichaam uit elkaar werd getrokken. Hij besefte dat hij een hand miste en dat de helft van zijn lichaam niet meer functioneerde.
Ondanks de duisternis van de nacht die zijn kwelgeest omhulde, wist hij wie het was. Het was de man over wie zovelen alleen maar spraken in The Tribe, het geheime genootschap waarin hij leefde. Hoewel The Tribe en de afzonderlijke Families door fysieke afzondering, isolatie en miljarden dollars tegen de rest van de wereld werden beschermd, bewees deze nacht dat niemand van hen ooit helemaal veilig zou zijn voor hun Prime Elder, hun ultieme leider, als hij buiten zinnen was. De man hoefde zijn gezicht niet te zien om zijn vermoedens te bevestigen. De man die hem martelde was de Prime Elder, de bruut uit alle verhalen die in zijn Family de ronde deden. En hij was niet van plan om hem te laten gaan.
Doden was een bijverschijnsel van overleven voor deze laag van de bevolking, en een pure recreatieve sport voor Jason Storm, de Prime Elder. Hij was waarlijk een man die geen consequenties kende, die alleen maar macht kende.
De ogen van de man puilden uit hun kassen en bloed sijpelde uit elk deel van zijn lichaam, waardoor de kleur uit zijn gezicht wegtrok. Hij had geen andere keuze dan zijn lot te accepteren. Hij was machteloos en had niet meer de wil om terug te vechten.
De man die hem uit elkaar bleef trekken was onverslaanbaar. Hij droeg ringen aan elke vinger, die stuk voor stuk een klein mesje bevatten. Elk mesje droop van het bloed. Hij was de heerser die boven iedereen stond en met ijzeren vuist regeerde. De reden voor hun rijkdom, de reden voor hun onvoorwaardelijke trouw. De reden voor hun pure doorzettingsvermogen. Maar ook voor hun ondergang, mocht hij daarvoor kiezen.
De man kreunde van de pijn, zijn hoofd gebogen, in de hoop met nog enige schijn van waardigheid te sterven.
De Prime Elder lachte schor, genietend van de angst die de man uitstraalde. Hij genoot van het gevoel van huid die scheurde onder zijn met ringen bedekte vingers en van het warme bloed dat zich op zijn handen verzamelde. De marteling ging uren door. De man hield het zo lang mogelijk vol zonder te schreeuwen. Het bos was angstaanjagend stil, maar de wind begon onheilspellend te huilen.
Terwijl zijn lichaam begon op te geven, voelde hij de dood naderen. De Prime Elder, niet tevreden met de pijn die hij had toegebracht, kantelde het hoofd van de man en lachte koud in zijn halfopen ogen.
De Prime Elder trok zich grijnzend terug, bijna elke centimeter van zijn lichaam bedekt met bloed. Hij duwde het trillende lichaam van de man op het bebloede gras en grinnikte. Met nog één laatste blik vertrok de Prime Elder en verdween in het dichte, donkere bos. Hij liet de man achter om te lijden tot zijn lichaam het begaf.
De man rolde zich bevend op. Tranen stroomden uit zijn bloeddoorlopen ogen. Hij kon het niet langer inhouden. De marteling was ondraaglijk.
Dus liet hij het eruit. Hij schreeuwde tot de bomen trilden en de vogels in paniek wegvlogen. Zijn lichaam begaf het, zijn ogen puilden uit. Toen hij eenmaal stilviel, had zijn lichaam het opgegeven. Zijn ogen stonden wijd open, maar hij was er niet meer.
Hij was dood.
