Een perfecte spiraal
Auteur
Ashley Constantine
Lezers
🔥32,3M
Hoofdstukken
112
Hoofdstuk 1.
„Horen je benen zo slap aan te voelen na het sporten? Want, poeh! Ik kan amper de trap af.“
Andy's woorden galmden door het trappenhuis terwijl ze zich aan de leuning vastklampte. Ze strompelde meer dan dat ze liep toen ze naar beneden kwam vanuit de universiteitssportschool. Hoewel ze in LA woonde, waar veel mensen dol zijn op sporten, had ze een hekel aan de sportschool.
„Ben jij nou dezelfde persoon die urenlang kan vrijen, maar moeite heeft met wat simpele oefeningen, buikspieroefeningen en een stukje hardlopen?“ plaagde ik haar verbaasd.
Andy was een van mijn beste vriendinnen op de universiteit. Ze was twee jaar ouder dan ik, maar we konden het goed met elkaar vinden. Ze was als een zus voor me. Ze studeerde verpleegkunde, terwijl ik werktuigbouwkunde deed.
Ik weet het, techniek is niet gebruikelijk voor een vrouw, maar ik vond het geweldig. Toen ik klein was, had ik drie oudere broers - Kyle, Cole en Max. Ik hield altijd meer van hun spelletjes dan van spelen met mijn oudere zus Sam. Ik was een meisje dat van jongensachtige dingen hield en dat nog steeds doet. Mijn broers waren gemeen tegen me toen ik jong was, maar ze maakten me ook sterk. Niemand durfde me twee keer lastig te vallen.
Andy en ik woonden in een appartement buiten de campus, wat veel beter was dan de studentenflats waar we tijdens ons eerste jaar op UCLA zaten. Ik was ver weg van mijn geboorteplaats Brooklyn, New York City. Mijn ouders waren gescheiden en we waren verhuisd. Mijn moeder was hertrouwd met Eric Reed, die ik meer als een vader zie dan mijn echte vader. We verhuisden naar de Upper West Side van Manhattan.
Op mijn nieuwe school vertrouwde ik maar één meisje - mijn beste vriendin Hannah Williams. Zij was de enige die niet viel op mijn broer of zijn vrienden.
Oh ja, ik ben trouwens Alex. Alex Thompson. Ik ben de jongste en, denk ik, de slimste van mijn broers en zussen. Ik kan me bijna alles herinneren wat ik lees. Dit is zowel een zegen als een vloek, vooral op school, waar het ervoor zorgde dat ik twee klassen oversloeg. Mijn moeder had me meer laten overslaan, maar ze wilde dat ik een „redelijk normale jeugd“ zou hebben.
„Hallo? Alex! Heb je iets gehoord van wat ik net zei?“ Andy's stem haalde me uit mijn gedachten.
Ik was tot laat opgebleven om mijn werk af te maken, en het gebrek aan slaap begon zijn tol te eisen. Mijn huid zag er slecht uit, ik had wallen onder mijn ogen, mijn linkeroog bleef trekken en mijn haar zat in de war totdat ik het eerder had gewassen.
„Sorry! Wat zei je? Ik ben gewoon zo moe. Ik ben de hele nacht op geweest om mijn werk af te maken omdat, je weet wel, ik graag alles op het laatste moment doe...“ Ik gaapte.
Andy en ik hielden ervan om met elkaar te communiceren door te grappen. Het was een van de dingen die ik het meest aan haar waardeerde. Ze was slim en altijd bereid om je de waarheid te vertellen.
„Misschien kun je beter gewoon naar huis gaan en Andrew morgenochtend zien? Het is niet alsof hij ergens heen gaat...“ grapte ze.
Andrew was mijn vriend. Hij studeerde geneeskunde aan dezelfde universiteit en woonde samen met zijn twee beste vrienden. We hadden ongeveer twee jaar een relatie en ik hield veel van hem. Hij was mijn droomman - lang, donker, knap en erg fit. Hij kwam uit San Francisco en ik kon nog steeds niet geloven dat hij voor mij had gekozen.
Hij had elk meisje kunnen krijgen dat hij wilde. Zelfs als ik bij hem was, probeerden meisjes zijn aandacht te trekken. Je kent het type wel - degenen in heel kleine jurkjes, die veel decolleté laten zien, te veel make-up dragen, overdreven met hun ogen knipperen en dicht tegen elke jongen aan dansen.
„Nee joh! Het komt wel goed. Ik wil hem verrassen. Ik heb hem de hele week niet gezien vanwege mijn werk. Soms vraag ik me af waarom ik techniek studeer,“ lachte ik.
Ik was van plan om voor hem te koken, samen te eten en dan naar huis te gaan om te slapen. Ik had al sinds het midden van de week willen slapen, toen ik de hele nacht op was gebleven om mijn werk af te maken.
„Weet je het zeker? Ik zal wakker zijn en het nieuwe seizoen van Scandal kijken als je thuiskomt. Ik heb de hele week al willen kijken! Ik had rechten moeten studeren... Ik zou een geweldige advocaat zijn geweest! God, ik hou van Olivia Pope. Ze is zo geweldig!“ zei Andy, haar enthousiasme voor de show tonend.
„Haha! Ja.... tuurlijk... Hoe dan ook, ik spreek je later! Ik stuur je een berichtje als ik bij hem wegga en als ik terugkom naar het appartement, zodat ik je niet schrik aanjaag zoals de vorige keer!“
Ik glimlachte, proberend niet te lachen. Twee weken geleden was mijn telefoon leeg geweest, en toen ik thuiskwam, had Andy me met een komkommer geslagen. Ik had dagenlang een bult op mijn hoofd gehad.
„Ja, ja, ja, wat je wilt,“ zei ze, terwijl ze haar middelvinger naar me opstak.
„Dat is niet erg aardig, hè?“
„Wie zei dat ik aardig was, Al? Tot later!“ knipoogde ze, terwijl ze de andere kant op liep.
Hoofdschuddend en lachend om wat ze had gezegd, liep ik naar Andrews appartement. Terwijl ik over het donkere pad liep, zag ik nog een paar mensen rondlopen op de campus.
De campus was druk met studenten, sommigen lachend en zittend op bankjes, terwijl anderen aan het zoenen waren. Ik hou van zoenen, maar er is een grens. Sommige van deze mensen waren bijna elkaars gezicht aan het opeten. Ik rolde met mijn ogen en liep verder naar het appartement, terwijl ik een klein steentje voor me uit schopte om mezelf bezig te houden.
„Alex!“ riep iemand. Ik keek op en zag Wes, zijn donkerbruine ogen op mij gericht.
„Wes? Hé, hoe gaat het?“ begroette ik hem met een glimlach.
Wes was een van de beste vrienden van mijn broer uit de middelbare school. Hij zorgde altijd voor me, ervoor zorgend dat niemand gemeen tegen me was, en hij deed dat nog steeds op de universiteit, omdat mijn broer hem dat had opgedragen. Ze waren allemaal erg beschermend en behandelden me alsof ik heel breekbaar was. Het irriteerde me vroeger en doet dat nog steeds.
„Hé, Alex! Niet veel. Waarom loop je zo laat over de campus?“ vroeg hij, hijgend terwijl hij stopte met rennen.
Wes was lang en atletisch, een voetballer voor het universiteitsteam. Hij was nu geblesseerd, dus hij kon niet spelen, maar hij zei: „Ik kan nu elke avond feesten.“ Veel meisjes op de campus vonden hem leuk, en het was makkelijk te zien waarom. Hij had een mooie glimlach, en zijn outfit van zwarte korte broek en mouwloos shirt toonde zijn gespierde lichaam.
„Ik ga naar Andrews appartement. Ik heb hem de hele week niet gezien, en nu ik al mijn werk voor de komende weken heb afgemaakt, dacht ik dat ik langs zou gaan. En jij? Waarom ben jij zo laat nog buiten?“ vroeg ik, en merkte op dat hij een beetje gespannen leek toen ik Andrews naam noemde. Mijn broers en hun vrienden mochten Andrew niet. Maar ik dacht niet dat ze iemand zouden mogen met wie ik zou daten.
Op de middelbare school had ik nooit gedatet omdat A) geen enkele jongen dapper genoeg was om met me te praten vanwege mijn broers, en B) ik niet was zoals de meeste middelbare schoolmeisjes. Ik was degene die op de achtergrond bleef, boeken lezend onder een boom.
Wes zuchtte, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde. „Ben je nog steeds met hem? Alex, je kunt zoveel beter krijgen. Hij behandelt je niet goed-“
„Ik weet dat jullie Andrew niet mogen, maar ik wel. Dat is alles wat voor mij telt,“ onderbrak ik hem onverschillig. Hij zuchtte opnieuw en knikte.
„Hoe dan ook, ik ga maar eens. Ik heb enorme honger na mijn training. Zie ik je later?“ vroeg ik, terwijl ik om hem heen liep om verder te gaan. Maar hij pakte mijn arm vast, waardoor ik weer naar hem opkeek.
„Je weet dat ik alleen probeer je te beschermen, toch?“ zei hij. Ik knikte, terwijl ik voor me uit keek en doorliep.
„Hé, Alex! Er is morgenavond een feestje. Jij en Andrew zouden moeten komen. Ik stuur je de details. En trek een kort jurkje aan. Je weet dat ik je benen mooi vind in een jurkje,“ voegde hij eraan toe, knipogend naar me.
Ik rolde met mijn ogen, voelend hoe mijn gezicht rood werd. „Alleen als jij er ook een aantrekt, Wes. Je weet hoe ik van je lange, gebruinde benen in een jurkje hou. En vergeet de hoge hakken niet. Die maken je kont extra mooi,“ grapte ik terug, knipogend naar hem. Hij lachte, hoofdschuddend terwijl ik doorliep.
Als mijn broers ons zo hoorden praten, zouden we allebei in de problemen zitten. Maar Wes was goed in het opvrolijken van mensen, en hij had me zeker vrolijker gemaakt. Ik had vroeger een crush op hem, omdat hij zo beschermend was. We maakten altijd grapjes en flirtten, maar er is nooit iets gebeurd. Hij was de enige van de vrienden van mijn broer Kyle die ik mocht.
Ik ging het appartementengebouw binnen, groette de aardige portier, en ging rechtstreeks naar de lift. Normaal gesproken zou ik de trap nemen voor wat beweging, maar na mijn training had ik gewoon de energie niet. Ik drukte op de knop voor de zesde verdieping en wachtte, luisterend naar de liftmuziek.
Ik bekeek mezelf in de liftdeuren, fatsoeneerde mijn natuurlijk golvende haar en trok mijn spijkerbroek recht om mijn figuur te accentueren. Ik zocht in mijn tas naar de sleutels die Andrew me had gegeven, en toen de liftdeuren opengingen, liep ik de gang door naar zijn appartement.
Ik ontgrendelde de deur en ging naar binnen, roepend: „Drew?“ Geen antwoord. „Dreeewww?“ zong ik, terwijl ik naar zijn kamer liep. Toen hoorde ik het. „Oh ja! ja! ja! Niet stoppen!“
Ik kon niet anders dan lachen. De laatste keer dat ik hem had betrapt op het kijken van seksfilmpjes, hadden we echt geweldige seks. Echt geweldig.
„Verdomme!“ Zijn luide gekreun vulde de kamer, en ik kon niet anders dan lachen. Toen hoorde ik het. Ineens besefte ik - hij keek geen seksfilmpjes.
„Shit, Andrew! Daar!... Mmmmm, precies daar, schatje!“ Mijn hart bonsde in mijn borst terwijl ik verstijfd stond, me afvragend of ik het goed had gehoord.
Mijn hand lag op de deurklink, het enige dat mij van hem scheidde. Van hen.
Nee! Nee! Nee! Dit kan niet waar zijn! Zonder na te denken opende ik de deur en zag wat ik vreesde.
Een meisje zat bovenop hem, volledig naakt, haar borsten op en neer bewegend terwijl ze bewoog. „Wat de fuck?!“ De woorden ontsnapten me voor ik ze kon tegenhouden.
Ze draaiden zich beiden om naar mij, en de geschrokken blik op Andrews gezicht bevestigde mijn ergste vrees - hij bedroog me.
Hij duwde haar van zich af, maar het was te laat. Ik had alles gezien. En ik bedoel alles.
„Shit! Schatje, het is niet wat het lijkt! Laat me het uitleggen!“ Zijn woorden deden er niet toe terwijl de schok wegebde en plaats maakte voor een overweldigende woede.
Hij probeerde van het bed af te komen, zich in de lakens wikkelend terwijl hij naar me toe probeerde te komen. Ik zag hoe het meisje dat bovenop mijn vriend had gezeten probeerde zichzelf te bedekken.
Andrew zocht naar zijn ondergoed, ergens weggegooid toen ze seks hadden, en had de brutaliteit om mijn hand te proberen te pakken.
„Schat, ik-“ Zijn woorden werden onderbroken door het geluid van mijn hand die zijn wang raakte. Zijn hoofd draaide opzij, en ik voelde mijn hand gloeien van de klap.
„Schatje, laat me gewoon uitleg-“ Zijn woorden werden opnieuw onderbroken, dit keer door mijn vuist die zijn neus raakte. Mijn hand deed pijn van de klap, maar de pijn was niets vergeleken met hoe goed het voelde om hem te zien terugdeinzen, zijn hand naar zijn bloedende neus brengend.
Shit, dat doet pijn! Ik schudde mijn hand, proberend de pijn te verzachten. Ik had altijd gezegd: „Geweld is nooit de oplossing...“ en toch deed ik hier het tegenovergestelde van wat ik zei.
„Raak me niet aan, jij bedriegende klootzak!“ Hij leek gekwetst door mijn woorden, wat bijna net zo goed voelde als hem slaan. Ik dacht niet na voor ik sprak, de woorden kwamen er gewoon uit.
Ik draaide me om om weg te gaan, zag hem me volgen, zijn hand nog steeds tegen zijn neus, als een hond die was uitgescholden.
„Praat NOOIT meer tegen me! Ik dacht dat ik van je hield! Alle mannen zijn hetzelfde! Bedriegende klootzakken!“
Ik lachte bitter terwijl de tranen bijna kwamen. Ik pakte mijn tas van de vloer, klaar om weg te rennen.
„Alex, alsjeblieft, laten we erover praten. Ik hou zoveel van je! Meer dan wat dan ook!“ Zijn woorden waren moeilijk te verstaan door zijn hand.
„Als je zoveel van me hield, zou je niet een of ander blond meisje op je laten stuiteren, Drew! Er valt niets meer te bespreken! Je hebt alleen spijt omdat je betrapt bent!
HET IS UIT! IK MAAK HET UIT!“
Mijn woede was als een bom die op ontploffen stond, en ik wist dat ik weg moest voordat ik iets zou doen waar ik spijt van zou krijgen.
„Alex, alsjeblieft, het spijt me. Het zal niet meer gebeuren, ik beloof het.“ Zijn woorden klonken wanhopig, zijn ogen smekend.
„Nee, Andrew! Eens een bedrieger, altijd een bedrieger, is dat niet wat ze zeggen? We zijn klaar! Ik heb je alles gegeven, en zo betaal je me terug.
GENIET VAN MIJN RESTJES, SLET!“ schreeuwde ik naar het meisje dat zich nog steeds in zijn kamer verstopte. Ik keek hem een laatste keer aan, proberend niet te huilen.
Ik sloeg de deur achter me dicht en rende naar de lift. Zodra de deuren dicht waren, begon ik te huilen, mijn snikken luid echoënd in de kleine ruimte.
Ik pakte mijn telefoon en belde Andy, mijn ogen wazig van de tranen. Ze nam niet op, dus belde ik mijn andere vriend.
„Hé, Alex, wat is er?“
„Wes?“ Ik snikte in de telefoon, en het horen van zijn stem deed me nog harder huilen.
