Royal Legacy Prequel: Koninklijke voorouders
Auteur
Lezers
205K
Hoofdstukken
13
Proloog
The Royal Legacy Prequel: Royal Ancestors
1920
Ze liep zachtjes door de grote gangen van het kasteel. Het geluid van haar hakken tikte op de stenen vloer en weerkaatste tegen de hoge plafonds. Haar blauwe jurk en cape wapperden achter haar aan. De dunne stof ving het licht op van de kaarsen om haar heen. Haar donkere haar zat verstopt onder de kap van haar mantel. Haar kroon, die meer op een diadeem leek, schitterde in de warme gloed.
In haar hand hield ze een kandelaar vast. Het flakkerende licht wierp lange schaduwen in de lege gang. Er zaten boogramen in de muren, die een klein beetje zonlicht binnenlieten. Het rijk stond bekend om de vele regen. De zon was vaak verborgen achter dikke, grijze wolken.
Terwijl ze bewoog, schudden haar volle borsten pijnlijk op en neer. Haar open wonden klopten van de pijn en er sijpelde vers bloed uit. In haar andere hand hield ze een stapel dekens stevig vast. Ze drukte de dekens tegen haar borst alsof haar leven er vanaf hing.
„Uwe Hoogheid!“ fluisterde een stem vanuit de schaduwen. Ze zwaaide de kandelaar meteen in die richting.
„Joanna!“ zuchtte ze opgelucht. Ze herkende de vrouw van een van haar koninklijke bewakers.
„Snel, deze kant op.“ Joanna maakte gehaaste gebaren en leidde haar naar een donkere gang.
„Waar zijn de anderen?“ vroeg ze met trillende stem.
„Ze zijn veilig. Elisa, Marybelle en Noelle hebben de kinderen. Ze zijn nu aan het vluchten. Ik hoopte u en Austin te vinden.“ Joanna keek snel om zich heen, op zoek naar de jonge jongen.
„Austin...“ Ze slikte een snik in en sloeg haar hand voor haar mond. „Ember is onze enige hoop,“ wist ze te zeggen, terwijl ze zichzelf weer herpakte.
„Ember?“ herhaalde Joanna met een verward gezicht.
Ze trok de deken opzij en liet het kleine, roze gezichtje van haar pasgeboren dochter zien. Joanna hapte naar adem.
„Bent u bevallen?“
„Ja, maar we hielden het geheim. Arlo en ik vermoedden een complot tegen de kroon, dus we verborgen de zwangerschap en de geboorte. Zij is de enige hoop voor ons rijk. Je moet haar meenemen.“ Ze duwde de dekens in de armen van Joanna.
„Maar Uwe Hoogheid, u moet ook meekomen!“ Joanna wilde haar hand pakken, maar ze trok zich terug.
„Nee, ik moet tijd voor jullie rekken. Ze zitten achter mij aan. Ze zullen mijn geur volgen. Mijn wonden zijn nog vers, dus ze zullen me makkelijk vinden. Ik lok ze weg van de tunnels, zodat jullie kunnen ontsnappen. Alsjeblieft, Joanna, houd mijn dochter veilig. Zij is de toekomst van de weerwolven,“ smeekte ze, terwijl ze de hand van Joanna stevig vasthield.
„Uwe Hoogheid... Beatrice.“ De stem van Joanna trilde en er stonden tranen in haar ogen.
Beatrice glimlachte, omhelsde Joanna en kuste het voorhoofd van haar dochter.
„Het is oké, Joanna. Ik zal snel weer bij Arlo zijn. We zullen samen zijn, zoals het hoort, en onze dochter zal vrij zijn. Ooit zullen we weer opstaan en terugnemen wat van ons is. De Maangodin zal ons helpen en ons onze wraak geven,“ fluisterde Beatrice. Ze gaf Joanna nog een laatste knuffel.
„We zullen de prinses opvoeden zoals u en de koning zouden doen, Uwe Genade,“ beloofde Joanna.
„Nee, ze mag haar afkomst niet kennen. Ze mag niet weten dat ze een prinses is, of wie haar ouders zijn. Je moet een veilige plek voor haar zoeken, bij lieve ouders. Laat haar bij hen achter met maar één opdracht: om van de baby te houden en haar te beschermen. Begrijp je me, Joanna?“ vroeg Beatrice op een strenge toon.
Joanna begreep niet waarom het kind haar ware identiteit of haar ouders niet mocht kennen. Maar ze wist dat ze haar moedige koningin niet moest tegenspreken, dus knikte ze.
„Ik begrijp het, en ik beloof het,“ zwoer ze.
„Ga nu. Snel,“ zei Beatrice. Ze keek nog één laatste keer naar haar baby voordat ze Joanna wegduwde.
Joanna rende weg van de koningin voordat er ook maar één traan kon ontsnappen. Ze vloog door de kronkelende gangen van het kasteel naar de verborgen deur. Die deur leidde naar de ondergrondse tunnels. Ze had wijselijk haar hoge hakken ingeruild voor platte schoenen. Daardoor kon ze stilletjes door het kasteel glippen.
Ze was ingepakt in een zware mantel om haar tegen de koude wind buiten te beschermen. Haar grijze, wollen jurk viel niet op in de omgeving. Tijdens het rennen drukte ze de dekens met de prinses stevig tegen haar borst. Ze zorgde ervoor dat ze in de schaduwen bleef.
Gelukkig bereikte ze de geheime ingang zonder gezien te worden. In een van de weinig gebruikte zitkamers stond een boekenkast. Als je aan een bepaald boek trok, werd er een ingang naar de ondergrondse tunnels zichtbaar. Joanna glipte naar binnen en sloot de deur van de boekenkast zachtjes achter zich.
Nu was ze helemaal omringd door duisternis. Ze haalde diep adem en hield die vast, wachtend tot haar ogen aan het donker gewend waren. Toen ze zeker wist dat ze alleen was, ademde ze uit en liep ze verder door de vochtige tunnels. Aan het einde zag ze een sprankje licht. Dit betekende dat ze in de buurt kwam van het landgoed vlak achter het kasteel.
Aan het einde van de tunnel zou ze haar vriendinnen, hun kinderen en haar eigen zoon vinden. Of ze zou soldaten vinden die haar wilden doden. Ze had geen andere keuze dan door te gaan met haar plan en naar het licht te rennen. Ze onderdrukte een gil toen ze uit de rotsachtige tunnel op het natte gras struikelde.
„Joanna!“ riep een vrouw. Ze pakte de arm van Joanna vast om te voorkomen dat ze viel. „Heb je de koningin gevonden?“
Het was Noelle die Joanna overeind hield. Haar ogen waren groot terwijl ze de omgeving in de gaten hield.
„Ja. Ze leidt de aanvallers weg, zodat wij kunnen ontsnappen,“ legde Joanna uit.
„Wat? Waarom is ze niet met je meegekomen?“ vroeg Noelle.
Joanna liet de baby in haar armen zien.
„De koningin is bevallen van prinses Ember. Ze wil dat we met haar vluchten. We moeten haar veilig houden en al onze kinderen beschermen. Ze zei dat zij nu de toekomst van het rijk zijn.“ Joanna probeerde de woorden van de koningin te begrijpen, maar het was moeilijk om alles te bevatten.
„Laat maar. We moeten gebruikmaken van de afleiding en rennen nu het nog kan,“ zuchtte Noelle. Ze pakte de hand van Joanna en trok haar mee naar het bos.
Bij de rand van het bos stonden Elisa en Marybelle te wachten. Ze waren samen met de vier kinderen: Todd, Phillip, Riley en Samuel.
„We moeten rennen. Nu,“ zei Noelle tegen de anderen. Ze pakte de hand van haar zesjarige zoon Samuel.
Elisa, de moeder van de tweejarige Phillip, en Marybelle, de moeder van de vierjarige Riley, keken Joanna geschrokken aan. Ze zagen dat ze een baby vasthield die niet van haar was. Haar eigen baby, Todd, lag in de armen van Marybelle. Joanna haastte zich naar Marybelle om te kijken of haar eigen baby veilig was.
„Wij zijn verantwoordelijk voor de veiligheid van prinses Ember, de erfgenaam van het rijk. Onze ontsnapping is niet alleen nodig, het is een bevel van onze koningin,“ zei Joanna. Ze verbaasde zich over haar eigen nieuwe kracht.
„Dan gaan we rennen,“ zei Marybelle. Ze hield Todd dicht tegen zich aan en pakte de hand van Riley.
De vier vrouwen, de partners van de koninklijke bewakers, renden het bos in. Ze hadden warme kleren en comfortabele schoenen aan, zodat ze snel konden vluchten. Ze kenden dit bos op hun duimpje. Dat kwam door hun partners. Die hadden ervoor gezorgd dat ze elke mogelijke vluchtroute uit het rijk kenden voor hun eigen veiligheid.
Ze wisten dat er diep in de Golden Woods, kilometers van het kasteel vandaan, een portaal was. Dit portaal zou hen van het weerwolvenrijk naar de veiligheid van het mensenrijk brengen.
Eenmaal in het mensenrijk zouden ze een schuilhuis vinden. Dat huis lag niet ver van het portaal in een plaats genaamd Oregon. Het portaal was alleen voor noodgevallen gemaakt en kon maar één keer worden gebruikt. Na gebruik zou het portaal instorten en het rijk afsluiten.
„Joanna!“ klonk een stem door het bos. Daarna volgde het griezelige geluid van gehuil.
„Sneller!“ riep Noelle.
De vrouwen renden zo snel als ze konden naar het portaal.
