Verkeerde signalen
Auteur
Rowan Cody
Lezers
367K
Hoofdstukken
61
Riley
RILEY
Tien jaar, in een flits verdwenen.
De scheiding kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik dacht dat we gelukkig waren.
Ik had het mis.
Collin had niet eens het fatsoen om het zacht aan te brengen. Ik stond bij het fornuis pasta te roeren toen hij de keuken binnenkwam en me vertelde dat hij wilde scheiden. Zomaar.
Toen kwam het ergste van alles – hij had al meer dan een jaar een verhouding met een andere vrouw. Ze was zwanger.
Zij kon hem blijkbaar het enige geven wat ik nooit kon. Een kind.
Hij had me altijd verzekerd dat het hem niet uitmaakte dat ik niet zwanger kon worden. Hij zei dat onze honden onze kinderen waren, en ik geloofde hem.
Toen de artsen vruchtbaarheidsbehandelingen voorstelden, kreeg ik meteen hoop. Maar Collin wilde er niet van weten. Als het zo moet zijn, zal het vanzelf gebeuren, zei hij. Ik klampte me aan dat idee vast alsof mijn leven ervan afhing.
Nu ben ik blij dat we nooit kinderen hebben gekregen. Het zou de scheiding nog lastiger hebben gemaakt.
Hij wilde alles – het huis, de auto’s, zelfs de honden. Hij bekeek me alsof ik degene was die hem had verraden.
Een tijdje heb ik geprobeerd ertegen te vechten. Maar uiteindelijk was het gewoon niet de moeite waard.
Zodra hij ermee instemde dat ik de honden en mijn auto mocht houden, kon het me niet meer schelen wat er met het huis gebeurde. Het voelde toch niet meer als thuis.
Mijn vriendinnen waren woedend. Ze wilden dat ik hem door het slijk haalde, dat ik hem alles afpakte wat hij had. Maar zo ben ik niet.
Eerlijk gezegd wist ik niet meer wie ik was.
Tien jaar lang was ik Collins vrouw geweest, had ik geglimlacht op de juiste momenten, zijn klanten gecharmeerd, mijn rol gespeeld.
Ik zou het niet missen. Geen seconde ervan.
Nu de oogkleppen afgevallen waren, zag ik duidelijk hoe nep hij was. Hoe nep ze allemaal waren.
Mijn zus was overgevlogen om me te helpen een nieuwe woonplek te vinden.
Ik verdiende goed mijn brood als freelance journaliste, genoeg om me de vrijheid te geven vanuit huis te werken en mijn eigen uren te kiezen. Die vrijheid voelde plotseling als mijn nieuwe redding.
We vonden een gezellige duplex met een grote achtertuin, perfect voor de honden om rond te rennen en heel even te vergeten dat hun wereld ook op zijn kop was gezet.
Voordat ze weer vertrok, liet mijn zus me beloven dat ik het appartement zou inrichten – écht inrichten – en haar foto’s zou sturen. Ik zei haar dat ik dat zou doen.
Dat was een leugen. Ik zat al meer dan een week in de duplex en ik had nog geen enkele doos uitgepakt. Wat had het voor zin?
Iedereen dacht dat ik het had opgegeven. Eerlijk? Ik begon te denken dat ze gelijk hadden.
Breng je huis op orde, en de rest volgt vanzelf. Dat had mijn zus gezegd.
Ik had haar advies opgevolgd... soort van. Ik had een hoop dromerige kamerideeën opgeslagen op Pinterest. Maar verder was ik niet gekomen.
Gewoon plaatjes opslaan, doen alsof dat telde als vooruitgang.
Mijn honden keken me aan met hoopvolle ogen. Ik had ze allang buiten moeten laten.
“Kom op, Luna. Kom op, Shadow. Laten we naar buiten gaan.”
Op het moment dat ze hun namen hoorden, wiebelde hun hele lijf van opwinding. Ik schoof de glazen deur open, stapte het kleine terras op en ging in een stoel zitten terwijl zij door de tuin renden.
Ik pakte mijn telefoon en belde mijn zus. Ze nam op na de derde keer overgaan, terwijl haar zoon luid huilde op de achtergrond.
Ik glimlachte. “Wat heb je met mijn neefje gedaan?”
Hollie snoof. “Hij is woedend omdat ik hem niet op de muren laat tekenen.”
Ik lachte. “Droomverpester.”
“Kom jij hem maar halen,” zei ze, terwijl ze zijn gehuil op de achtergrond probeerde te sussen.
“Ik wou dat ik dichterbij woonde,” gaf ik toe.
Hollies man zat bij het leger, en ze waren gestationeerd aan de andere kant van het land.
“Ik ook, Riley,” zei ze zacht. “Hoe gaat het met je nieuwe stek? Vertel me alsjeblieft dat je tenminste één kamer hebt ingericht.”
Ik gaf geen antwoord.
Ze zuchtte. “Riley... één kamer. Welke kamer dan ook. Begin met je slaapkamer of zelfs de woonkamer. Ik beloof je dat je je beter zult voelen. Je zult je nooit goed voelen als je huis niet op orde is.”
“Ik weet het. Ik heb wel wat schrijfwerk voor elkaar gekregen.”
Er viel een stilte.
“Riley, je kunt jezelf niet begraven in werk.”
Ik sloeg mijn blik neer en knipperde de tranen in mijn ogen weg. “Ik weet niet meer wie ik ben, Hollie. Niets maakt me gelukkig. Ik voel me gewoon... leeg.”
“Je bent Riley Fitts. Dat is alles wat je hoeft te weten.” Ze zweeg even en voegde er toen aan toe: “Wacht – je hebt je naam toch wel laten terugveranderen?”
“Ja, moeder, dat heb ik gedaan.”
“Over onze moeder gesproken,” mompelde ik, “zij denkt dat ik aan de antidepressiva moet.”
Hollie kreunde. “Nee, dat moet je niet. Neem geen advies van haar aan. Je hebt een hobby nodig.”
“Ik weet het niet,” begon ik.
“Toen ik wegging, zag ik een winkel om de hoek bij jou. Het leek een van die spirituele plekken. Neem er eens een kijkje.”
“Misschien,” zei ik, hoewel we allebei wisten dat ik dat waarschijnlijk toch niet zou doen.
Op de achtergrond begon mijn neefje weer te huilen, deze keer harder. Ik glimlachte zacht. “Het klinkt alsof de chaos roept. Ik ga wel even naar die winkel kijken, zien wat voor onheil ik er kan aanrichten.”
“Beloof het me.”
“Ik beloof het,” zei ik, ook al voelde het als een leugen. “Bel me later, oké?”
“Ik hou van je, Riley.”
Ik glimlachte. “Ik ook van jou. Zussen voor het leven, toch?”
“Altijd.”
Terwijl ik ophing, veegde ik de tranen van mijn wangen.
Ik miste Hollie. We waren altijd hecht geweest, als tweeling.
Voor haar kon ik niets verbergen. Ze wist altijd wanneer ik loog. Ze kon het voelen.
Luna liep naar me toe en ging aan mijn voeten zitten, haar ogen vol stilzwijgend begrip. Ik boog voorover en streek met mijn hand over haar kop.
Ik wist dat Hollie gelijk had.
Ik duwde mezelf overeind, liep naar de schuifdeur en hield ze open. Luna en Shadow renden langs me heen.
Er was nog ongeveer een uur daglicht over. Ik pakte mijn sleutels en besloot naar de winkel te lopen waar Hollie het over had gehad.
Wie weet? Misschien was een beetje gekheid precies wat ik nodig had.
Mijn duplex lag echt op een geweldige locatie. Als ik ooit de motivatie had, kon ik bijna overal naartoe lopen.
Ik had altijd al van kristallen gehouden, al sinds we kinderen waren.
Het kon geen kwaad om een kijkje te nemen. Beter dan staren naar de ongeopende dozen die in elke hoek van mijn huis stonden opgestapeld.
De winkel lag op de hoek, de ramen half bedekt met kanten gordijnen en verbleekte zonnevangers.
Zodra ik de deur opende, omhulde een golf wierook me. Ik kon de geur niet thuisbrengen, maar het was niet onaangenaam.
“Welkom bij The Dark Side of the Moon,” riep een stem.
Een vrouw kwam van achter een display met kaarsen en hangende pendels vandaan. “Kan ik je ergens mee helpen?” vroeg ze.
Ik schonk haar een kleine glimlach. “Ik ben hier pas komen wonen. Ik dacht, ik kom even kijken.”
De vrouw glimlachte warm.
“Kijk gerust eens rond. Laat maar weten als je iets nodig hebt.”
Ik knikte en liep naar de kristallen, niet in staat hun aantrekkingskracht te weerstaan.
Hierheen komen was misschien een vergissing geweest. De winkel had alles. Amethist torens, rookkwarts clusters, obsidiaanbollen – elke steen die ik maar kon benoemen, en een heleboel die ik niet kende.
Ik probeerde me te concentreren op wat mooi zou staan op mijn boekenplank, maar mijn ogen bleven terugkeren naar dezelfde kleine groep stenen.
“De stenen die je nodig hebt, zullen je roepen,” zei de vrouw zacht.
“Je moet alleen luisteren.”
Ik keek naar haar, en toen weer naar de glanzende display.
“Ik vind ze allemaal mooi,” gaf ik toe, een beetje beschaamd over hoe waar dat was.
“Maar welke roepen jou? Pak ze op. Voel ze. Laat ze spreken.”
In het begin voelde ik me een beetje belachelijk, hoe ik daar stenen stond op te pakken alsof ze geheimen fluisterden.
Maar toen mijn vingers zich om een steen sloten, een klein stukje labradoriet met een vleugje blauw dat schitterde als gevangen bliksem, aarzelde ik.
Ik kon het niet uitleggen, maar iets eraan voelde... juist.
Ik pakte een klein geweven mandje van de toonbank en begon nog een paar stenen uit te kiezen, liet mijn instinct me leiden.
Pas toen ik de handgeschreven kaartjes onder elke steen opmerkte, realiseerde ik me dat ze allemaal specifieke betekenissen hadden. Bescherming. Helderheid. Transformatie.
Ik draaide me om en keek rond in de winkel, op zoek naar de vrouw.
“Heb je een boek over kristallen?” vroeg ik.
Ze knikte en leidde me naar een kleine houten plank in de hoek.
“Dit is geweldig om mee te beginnen,” zei ze, terwijl ze me een boek over kristallen overhandigde. “Ik heb hier zelf ook een exemplaar van.”
Ik pakte het aan en bladerde door de pagina’s.
Maar toen ik over haar schouder keek, vielen mijn ogen op een dieppaars boek met zilveren letters. Er was iets aan dat me aantrok.
“Wat is Wicca?” vroeg ik, terwijl ik ernaar reikte. “Is het zoiets als hekserij?”
De vrouw glimlachte. “Als je het standaard antwoord wilt, is Wicca een moderne, op de natuur gebaseerde heidense religie. Een spiritueel pad geworteld in de cycli van de aarde.”
Ze zweeg even en voegde er toen aan toe: “Mensen verwarren het vaak met hekserij, maar het is niet helemaal hetzelfde. Alle Wiccans zijn heksen, maar niet alle heksen zijn Wiccan.”
“Dus Wicca is meer... op de natuur gericht?”
Ze knikte zacht.
Ik pakte het paarse boek op en liet mijn vingers over het reliëf van de titel glijden.
“Ik heb net een heel moeilijke tijd doorgemaakt,” gaf ik toe. “Ik probeer erachter te komen wie ik weer ben.”
De uitdrukking van de vrouw verzachtte van begrip. “Dat boek is geweldig om mee te beginnen. Het heeft alle basisinformatie – Wicca, kristallen, symbolen, sigils. Het laat je zelfs kennismaken met meditatie en droominterpretatie.”
Ze aarzelde even.
“Het is geschreven voor beginners, maar aan het eind zul je weten of het iets voor jou is... of het een pad is dat de moeite waard is om verder te verkennen.”
Met de boeken in mijn armen volgde ik haar naar de kassa.
“Dus,” zei ze terwijl ze begon af te rekenen, “je bent nieuw in de omgeving?”
Ik knikte. “Ja. Net gescheiden. Ik had een schone lei nodig.”
“Opnieuw beginnen is eng,” zei ze, terwijl ze de boeken in een tas stopte. “Maar het geeft ons de kans om eindelijk te zijn wie we echt zijn. Geen maskers. Geen verwachtingen. Alleen de waarheid.”
Ik gaf haar mijn bankpas en knikte.
“Ik zei net tegen mijn zus dat ik niet eens meer weet wie ik ben. Ik ben de afgelopen tien jaar iemand geweest zoals iemand anders wilde dat ik was.”
“Nou,” zei ze, terwijl ze mijn pas door de lezer haalde, “als je je ooit verveelt, kom gerust langs. Deze stad is allesbehalve een paradijs voor heksen. Ik ben Lakyn, trouwens. Ik werk hier... en woon hier.”
“Riley,” zei ik, terwijl ik mijn pas terugnam.
Lakyn draaide zich om en pakte twee kleine zakjes van achter de toonbank.
“Ik heb een paar extra’s voor je toegevoegd,” zei ze met een knipoog.
Ik glimlachte, oprecht. “Heel erg bedankt, Lakyn. Je bent eigenlijk de enige persoon die ik hier ken.”
Ze lachte. “Meid, ik heb medelijden met je. We moeten binnenkort eens gaan brunchen. Ik ben hier elke dag van twaalf tot acht uur. Nou ja” – ze gebaarde naar boven – “ik ben altijd hier, maar je snapt wat ik bedoel.”
Ik knikte. “Absoluut. Ik zal je mijn nummer geven.”
***
Zodra ik thuiskwam, liet ik de honden weer naar buiten in de tuin terwijl ik mijn spullen uit mijn tassen haalde.
De boeken kwamen eerst. Toen de kristallen, koel in mijn handen, elk gloeiend met iets dat ik niet helemaal kon benoemen. Ik nam mezelf voor om er vanavond meer over te lezen.
Maar wat mijn aandacht het meest trok, waren de twee zakjes die Lakyn had toegevoegd.
Ik vertelde mezelf dat het waarschijnlijk iets was wat elke klant kreeg, gewoon een kleine winkelattentie, maar ik kon het gevoel niet van me afschudden dat deze anders waren.
Het eerste zakje bevatte twee armbanden, eentje gemaakt van diepgroene stenen, de andere een werveling van violet en zwart.
Het tweede zakje onthulde vier kleine, ruwe stenen. Willekeurig, misschien. Maar er was iets aan dat doelbewust voelde.
Alsof ze waren uitgekozen.
Ik sloeg het avondeten over en zette een kop koffie voordat ik de honden weer binnenriep. Toen die klaar was, wilde ik het boek over kristallen pakken, maar bedacht me.
In plaats daarvan pakte ik het Wicca-boek, ging in mijn fauteuil zitten en sloeg pagina één open.
Misschien zou dit het begin zijn van iets nieuws voor mij.
Zodra ik begon te lezen, kon ik het boek niet meer wegleggen.
Ik was verkocht, zo gefascineerd dat ik pagina’s markeerde die ik opnieuw wilde bekijken.
Runen, kristallen, tarotkaarten, sigils... het was heel wat, en een beetje overweldigend. Er was zelfs sprake van demonen. Was het mogelijk... dat Collin een demon was?
Ik lachte en sloeg de pagina om.
Demonen. Tuurlijk.
Het was niet alsof ze echt waren.
Zelfs als ze echt waren, wie bij zijn volle verstand zou er een oproepen?
Je zou wanhopig moeten zijn... of gek.
