Het Universum van Discretie: Veilig
Auteur
Michael BN
Lezers
29,0K
Hoofdstukken
7
Hoofdstuk 1
Ik zat in de lobby in mijn gloednieuwe pak en keek door de glazen wand naar binnen in de vergaderruimte. De functieomschrijving was duidelijk: zie er netjes uit, maar val niet op.
Ik had de avond ervoor mijn huiswerk gedaan en herkende de vrouw aan het hoofd van de tafel. Het was Ariadne Buchbinder, de grote baas van de A’aru Group.
Haar broer David leidde het hotelimperium Elysium, maar Ariadne's gebied was de haute couture. Ze was eigenaar van grote namen zoals Linda Tate, FIUME, en het beroemde merk van de overleden ontwerper Veronique Archambeau, simpelweg bekend als...
Vero.
Ik was geen mode-expert, maar ik kende de slogan van Vero: „In Vero, Veritas.“ Het was een variant op het Latijnse gezegde „In Vino, Veritas,“ ofwel „In wijn zit de waarheid.“ Dit was een knipoog naar hoe alcohol ervoor zorgt dat mensen hun geheimen vertellen.
Ik had zelf ook wel eens te veel gepraat onder invloed van drank. Eén erg wazige nacht met whisky met ijs leidde ertoe dat ik iets deed waarvan ik had gezworen dat ik het nooit zou doen.
Om mijn schuldgevoel te ontvluchten, verliet ik nog geen jaar geleden het leger en vond ik steun bij de dichtstbijzijnde bijeenkomst van de Anonieme Alcoholisten.
Holy shit!
Er stapte een man uit de lift met zwarte laarzen met hoge hakken aan en een grote, versleten leren tas aan zijn arm. Zijn nagels waren felroze, perfect passend bij zijn strakke Vero-shirt.
Zijn gezicht was perfect in balans, benadrukt door donkere oogmake-up en donkere krullen. Ik had nog nooit iemand van dichtbij gezien die er zo opvallend en fantastisch uitzag. Dit was Marcus Westfield, de creatief directeur van Vero.
Susan van de afdeling HR gooide de deur open en bracht ons allebei de vergaderruimte in. Ik zocht een plekje in de hoek en ging rechtop staan.
„Ik heb niet de hele dag de tijd. Ik moet een modeshow voorbereiden,“ kondigde Marcus aan, terwijl hij zijn tas op tafel gooide.
Ik was verbaasd over zijn gebrek aan respect voor de overduidelijk invloedrijke mensen in de kamer.
„Zitten,“ beval Ariadne koeltjes.
Marcus gehoorzaamde, maar kruiste zijn armen als een mokkend kind.
„Meneer Bergen, dit is niet het leger. Gaat u alstublieft zitten,“ zei Ariadne met een warme glimlach.
Zodra ik ging zitten, richtte Ariadne zich weer op Marcus. Hij was helemaal verdiept in zijn CuffPhone.
„Ik heb deze dringende vergadering belegd omdat iemand hier bedreigingen ontvangt. We weten niet van wie,“ zei ze.
Mijn blik schoot door de kamer. Ik probeerde te bedenken over wie ze het had.
„Iedereen heeft een persoonlijke beveiliger toegewezen gekregen. Meneer Bergen, u gaat met Marcus mee,“ zei Ariadne, terwijl ze naar mij wees.
„Een bodyguard?! Dit is belachelijk, ik heb geen oppas nodig!“ protesteerde Marcus, terwijl hij plotseling opstond.
„Zitten,“ herhaalde Ariadne.
Hij ging zitten, maar bleef mopperen.
„We hebben je veel vrijheid gegeven omdat we vertrouwen in je visie hebben. Maar hier valt niet over te twisten!“ zei ze streng.
Marcus klemde zijn kaken op elkaar en keek Ariadne zwijgend en boos aan.
„Prima,“ mompelde hij, terwijl hij zijn tas pakte en de kamer uit stormde.
Het duurde even voor ik besefte dat ik hem moest volgen. Ik sprong op en haastte me naar de lift.
„Felix,“ stelde ik mezelf voor, terwijl ik mijn hand uitstak.
Marcus beantwoordde het gebaar niet, keek me boos aan en zei: „Je bent ontslagen!“
„Je kunt me niet ontslaan, want je bent mijn baas niet,“ antwoordde ik rustig. Ik liet me niet door hem op de kast jagen.
„Prima, maak jezelf dan nuttig! Ik drink mijn koffie zwart met een theelepel vanille.“
„Mijn baan is om u veilig te houden, meneer,“ zei ik, terwijl ik mijn armen kruiste in de achterste hoek van de lift.
„Noem me geen meneer! Ik haat gendergerichte taal!“
„Hoe moet ik je dan noemen?“ vroeg ik. Was klootzak gendergericht?
„Je mag me Marcus noemen of Uwe Majesteit,“ zei hij, terwijl er een grijns op zijn gezicht verscheen.
„Ik zal proberen dat te onthouden,“ antwoordde ik, terwijl ik moeite had om mijn gezicht in de plooi te houden.
***
„Hugo, dit is Felix. Felix, Hugo,“ stelde Marcus ons voor, terwijl hij naar zijn chauffeur wees.
„Aangenaam,“ groette Hugo, terwijl hij de rand van zijn hoed aantikte.
Hij was een oudere man, maar leek vriendelijk en had de uitstraling van een heer. Ik leunde naar voren en schudde zijn hand.
„Felix is mijn persoonlijke beveiliger,“ legde Marcus uit, terwijl hij aanhalingstekens in de lucht maakte.
„Hebben ze je een bodyguard gegeven?“ vroeg Hugo met een opgetrokken wenkbrauw.
„Ik weet het! Ik ben net zo verbaasd als jij, lieverd.“
Marcus zocht in zijn tas en haalde er een vape uit. Hij nam een diepe trek en blies de damp uit door zijn neus.
„Is dat niet illegaal in een afgesloten voertuig?“ vroeg ik.
„Hugo vindt het niet erg. Toch, katje?“ vroeg Marcus, terwijl hij zijn benen over elkaar sloeg.
„Helemaal niet, Uwe Majesteit,“ antwoordde Hugo, knipogend in de achteruitkijkspiegel.
„Zie je wel! Probeer me niet op de eerste dag al te vertellen wat ik moet doen, Lucky.“ Marcus draaide het raam open, ondanks zijn eerdere geklaag.
Het duurde even voor ik begreep waarom hij me Lucky noemde. Felix betekent „gelukkig“ in het Latijn. Als taalkundige en vertaler in het leger kende ik mijn talen, maar ik was er verbaasd over dat hij ze ook kende.
„Gaan we direct naar Narnia, of moet ik eerst even langs huis rijden?“ vroeg Hugo, terwijl hij een perfecte bocht naar links maakte.
„Ik heb geen tijd om me om te kleden, schat,“ antwoordde Marcus, terwijl hij een zonnebril met een wit montuur en glinsterende steentjes opzette.
„Narnia?“ vroeg ik, met mijn handen gevouwen in mijn schoot.
„Mijn ontwerpstudio, de plek waar alle magie gebeurt!“ Marcus kuste zijn vinger en drukte deze tegen mijn wang.
Ik reageerde niet, maar besefte wel dat ik zou moeten wennen aan zijn... unieke stijl.
***
Hugo zette ons af bij een oud industrieterrein in een hippe wijk van de stad. Zelfs vanaf de buitenkant kon ik zien dat dit pand een nachtmerrie was voor de beveiliging.
Ik zou een vriend om een gunst moeten vragen om een terreininspectie uit te voeren en me een eerlijke prijsopgave te geven. Ik had een budget gekregen om het huis en de werkplek van Marcus te beveiligen, maar ik was van plan om dit geld verstandig uit te geven.
„Whazzup, bitches!“ riep Marcus toen we de grote open ruimte binnenliepen. „Wie gaat vandaag de aftelklok voor me voorlezen?“
„Achttien dagen, zes uur en twaalf minuten,“ riep een kleine vrouw van achter een groot metalen bureau.
„Gaan we er klaar voor zijn?!“ schreeuwde Marcus om zijn team aan te moedigen.
„Ja, Uwe Majesteit!“ antwoordde iedereen enthousiast.
„Dit zijn mijn kleine elfjes,“ fluisterde Marcus, terwijl hij met zijn vingers wiebelde. „Zij vormen de ware kern van Vero.“
„Noem me nog één keer een verdomd elfje, ik daag je uit. Dan sla ik je tanden eruit!“ Een vrouw in de veertig met een donkere huidskleur stond met gekruiste armen naar hem te kijken.
Marcus knipperde niet eens met zijn ogen. „Dit is Shaniqua, mijn technisch ontwerper. Zij is degene die...“
„Zijn wilde, dwaze ideeën omzet in iets echts,“ viel ze hem in de rede, waarmee ze zijn zin afmaakte.
Shaniqua was het levende bewijs dat niet iedereen goed om kon gaan met de vreemde persoonlijkheid van Marcus.
„Dus, ze hebben eindelijk een bodyguard voor je geregeld, hè?“ vroeg Shaniqua, terwijl haar vingers over haar AcuTab vlogen.
„Heb je dat helemaal zelf bedacht, schatje?“ antwoordde Marcus, terwijl hij in gespeelde shock een hand op zijn hart legde.
„Ben je serieus? Met alle onzin die je uitkraamt, verbaast het me dat niemand je nog heeft proberen te vermoorden!“
Ik begon deze vrouw nu al leuk te vinden.
„Oké, ik verveel me,“ kondigde Marcus aan, en hij liep met grote stappen naar een ladder in het midden van de kamer. Hij klom naar boven en riep: „Iedereen, dit is Felix. Hij is hier om me in leven te houden tot de modeweek. Als je daar een probleem mee hebt, moet je bij hem zijn. Bedankt!“
Marcus was knettergek, maar hij had wel de gave om de aandacht van de hele kamer op te eisen.
Een lange jongen met geblondeerde plukjes en een arm vol armbanden kwam op me af en ging ongemakkelijk dichtbij me staan.
„Dit is echt een snoepje,“ zei hij. „Waar heb je hem gevonden?“
„Blijf bij hem uit de buurt, Paulo!“ waarschuwde Marcus. „Jaag hem niet weg op zijn eerste dag.“
„Is dat niet precies wat jij probeert te doen?“ vroeg ik, terwijl ik stevig bleef staan.
„Tja, je weet wat ze zeggen. Als het leven je een knappe jongen geeft, maak er dan limonade van,“ zei Marcus terwijl hij nonchalant zijn schouders ophaalde. „Oh, zei ik dat hardop? Mijn fout!“
Ik kon het niet helpen en moest een beetje lachen.
„Sarah, lieverd. Mag ik je even lenen?“ riep Marcus naar een meisje achterin. „We moeten Lucky uit dit vreselijke pak zien te krijgen.“
What the fuck?
„Ik ben geen stijve politicus. Dit is Vero en jij moet er ook zo uitzien!“
