De ruimtebrigade deel 1: De ruimtebrigade
Auteur
James Marriott
Lezers
49,0K
Hoofdstukken
34
Hoofdstuk 1
De kleine, vijandelijke codebreekruimte was met zwarte rook gevuld. De gevechten waren heel zwaar geweest. Er lagen veel dode lichamen van Network-soldaten en Sentec tussen de kapotte machines en instortende muren verspreid.
Het geluid van zwaar laservuur was gestopt. Een stem riep: 'Oké. We hebben wat we kwamen halen, laten we nu maken dat we van deze verdomde planeet afkomen!'
Samen renden de rest van de beste Pierce Force-soldaten van het Network achter hun leider aan. Ze liepen voorzichtig door de kapotte metalen stukken op de vloer en controleerden hun dode vrienden op tekenen van leven, als ze hen vonden.
Eindelijk kwamen ze in het heldere roze daglicht naar buiten. De zon van Sentec stond bijna op zijn hoogste punt. De hitte werd te erg voor het Network-team.
De goed getrainde mannen van Pierce Force bewogen zich langzaam en voorzichtig terug de struiken in en langs het pad dat ze eerder hadden gebruikt.
Kapitein Pala Toms telde hoofden terwijl de mannen voorbijliepen. Er werden twee gewonde soldaten op eenvoudige brancards gedragen.
Hun leider, kolonel Jim Raga, dreef ze voort langs het pad richting hun ophaalgebied. Gelukkig had de zware regen van de vorige nacht hun markeringen niet weggespoeld.
Met een beetje geluk zouden ze het gebied bereiken en in het transportschip stappen, voordat er Sentec-versterkingen konden arriveren.
Toen ze de rand van het ophaalgebied bereikten, richtten twee Pierce Force-soldaten een zwaar plasmakanon in hun richting.
'Pierce Force, Raga één!' riep kolonel Raga.
De lucht rond het kleine ophaalgebied trilde met kleine gloeiende deeltjes toen een van de soldaten het beschermende krachtveld rondom het gebied uitschakelde.
Kolonel Raga leidde zijn mannen de open ruimte in. De hele tijd werd het pad achter hen in de gaten gehouden door het dodelijke plasmakanon. 'Colas, roep het transport op. Ik wil hier zo snel mogelijk weg,' zei Raga met een hese stem.
Hij hoestte en probeerde de smaak van bittere rook die in zijn longen bleef hangen weg te krijgen. Hij veegde met een hand over zijn bezwete gezicht, waarbij zijn vingers vuile zwarte vegen op zijn wangen achterlieten.
Zijn normaal gesproken zeer nette haar was warrig en nat van het zweet. Hij draaide zich om naar zijn tweede kapitein, kapitein Cap Beeta, een donkere man van ongeveer dertig van de planeet Capstan Four. Cap Beeta was lid van de speciale Capstan-krijgerskaste en al lang een vriend.
'Cap, laat Cagrr de decoder controleren en zorg ervoor dat hij niets verliest. Dat verdomde ding heeft ons al te veel gekost!'
***
Na het einde van de robot Trepan-oorlogen werd Nepis nu grotendeels door een groep bevriende planeten gecontroleerd die als de Coalitie bekendstond. Het was door de Agarians, de Waii, de Lithians en de Ventek opgericht, ze hadden zoveel mogelijk soorten onder één gedeelde vlag samengebracht.
Sinds het einde van de verschrikkelijke Trepan-robotoorlog hadden veel andere planeten zich bij de Coalitie aangesloten. Hun ruimte was enorm en ze stonden altijd onder druk van de niet-aangesloten soorten die de buitenste randplaneten aanvielen.
Onder hen waren de gevreesde Quat-tar, het Aurian Bloc, de strijdlustige Sentec en de zeer geheimzinnige Executive. De belangrijkste van deze op dit moment waren de Quat-tar. Ze waren een vechtend ras dat bij elke gelegenheid gevangenen nam om in hun wrede wetenschappelijke proeven te gebruiken.
De oneindige aanvallen van de Quat-tar op de randplaneten waren altijd onderwerp van gesprek in de Coalitie-Assemblee. Veel soorten hadden mensen verloren die ofwel op Quat-tar Prime terecht waren gekomen op hun gevangenisplaneet Secunda.
Er gingen veel afschuwelijke verhalen rond door de buitensystemen, die over de wreedheid van de Quat-tar vertelden. Verschrikkelijke verhalen over de schande en schade die aan hele soorten waren toegebracht.
Over gevangenen die werden opengesneden en pijn werd gedaan in kwaadaardige proeven om het perfecte gehoorzame slavenvolk te creëren. Degenen die na de operatie niet gehoorzaamden, werden ofwel op een pijnlijke manier gedood of losgelaten om door de Burrena-woestenijen van Secunda te dwalen. Daar stierven ze van de honger of werden ze door de wilde jagers van de woestenij gedood.
De Quat-tar waren in principe mensachtig in hun uiterlijk, maar ze hadden aangeboren dierlijke eigenschappen. Hun linkerhand werd bij de geboorte afgesneden en door een botachtige klauw vervangen, hun favoriete manier om pijn te veroorzaken.
Hun geschubde huid was gevlekt grijs, hun ogen waren groot en donker als de dood.
Ze hadden zich jarenlang dieper en dieper in Coalitie-ruimte geduwd, met korte, snelle aanvallen, om dan terug te keren naar de veiligheid van hun eigen systeem aan de andere kant van de zeer geheimzinnige Executive.
Gewoonlijk werden deze inbreuken afgehandeld door te praten. Helaas was er weinig of geen reactie van de Quat-tar.
De Coalitie had een enorme militaire macht, die bekendstond als het Network, samengesteld uit voorraden, mannen en uitrusting van elke aangesloten planeet.
Echter, om een snelle, krachtige aanval op Quat-tar of Secunda uit te voeren, zou het Network het verboden gebied van Executive Space moeten oversteken. Dit was iets wat de Coalitie-Assemblee tot nu toe niet bereid was om toe te staan.
De Assemblee, de regerende groep van de Coalitie, bestond uit ambassadeur-vertegenwoordigers van alle aangesloten soorten en zelfs een aantal niet-aangesloten soorten hadden zetels.
De Assemblee drong er altijd bij Coalitie-president, president Lurth, op aan om het Network te gebruiken om het Quat-tar-probleem op te lossen.
Wanneer het echter tot een volledige Assemblee-stemming kwam, waren er maar weinigen bereid om enige actie in de Executive te steunen en het risico te lopen in een oorlog te worden gegooid met een soort waar ze bijna niets van wisten.
Er waren kleine communicatiekanalen beschikbaar, maar ze werden zelden gebruikt. De Executive wilde niets te maken hebben met de Coalitie, of enige andere soort.
Voorlopig waren de Quat-tar veilig in hun afgelegen systeem. Dit was een situatie die binnenkort zou veranderen.
***
'Meneer, het transport is onderweg. Aankomsttijd twee minuten,' meldde soldaat Colas, terwijl hij snel zijn draagbare communicatieapparaat inpakte.
Kapitein Toms rende naar Raga's kant. 'Kolonel, soldaten Glun en Loote zijn nog niet verschenen. Moet ik Qwerti sturen om ze te zoeken?'
'Nee, ze kennen de regels. Twee minuten en we vertrekken!'
'Daar komt ze!' riep Colas met een opgeluchte zucht.
Het hoge geluid van de Network-troepentransportmotoren was vanuit het zuiden te horen, het geluid werd luider naarmate het dichter bij het ophaalgebied kwam.
Plotseling overstemde een luide explosie ver naar het noorden het geluid van de motoren. Er steeg een rookwolk in de lucht op.
Terwijl hij naar de rookwolk keek, zei Raga zachtjes tegen zichzelf: 'Ik hoop dat ze op tijd terugkomen.'
De enorme vorm van het transport verscheen boven hen, haar onderste laaddeuren stonden open. De personenlift kwam langzaam naar de grond.
'Cap, breng de gewonden eerst aan boord,' riep Raga over het motorlawaai heen.
Cap Beeta knikte om te laten zien dat hij het begreep en ging naar de lift.
'We geven ze nog een paar minuten,' vertelde Raga aan Toms, terwijl hij langs het pad keek naar zijn vermiste soldaten.
De gewonden stonden samen met de anderen op de lift toen Cap Beeta riep: 'Kom op, kolonel, tijd om te gaan!'
Raga wenkte Toms om zich bij hen op de personenlift te voegen en hij bleef het pad in de gaten houden. Er was geen teken van de vermiste mannen te zien.
Eindelijk draaide hij zich om en rende naar de lift. Toen hij erop klom, stormden soldaten Glun en Loote heel hard rennend de open plek op.
'Wacht!' riep Toms over de communicatieverbinding naar de piloot.
Glun en Loote sprongen op de gedeeltelijk opgetrokken lift, hun vrienden hielpen hen erop.
'Blij dat jullie twee er eindelijk zijn. De volgende keer wacht ik misschien niet!' zei Raga op een grappende manier.
'Dat is misschien geen keuze, meneer. Er is een grote troepenmacht van Sentec ongeveer een kilometer achter ons, en ze verplaatsen zich snel,' meldde Loote snel.
De lift bleef stijgen, terwijl de piloot de lasers van het schip op het pad richtte. Toen de lift op zijn plaats vergrendelde en de laaddeuren sloten, hoorden ze het gekraak van laservuur dat de romp van het schip raakte.
De piloot opende het vuur met haar krachtigere wapens en verbrandde het smalle pad waar de Sentec-soldaten vuurden. De struiken aan weerszijden vatten vlam.
Het vijandelijke vuur stopte toen het transport naar links draaide en koers zette naar de open ruimte en haar moederschip, de Phoenix Pride.
Tegen de tijd dat ze de ruimte bereikten, had Raga de cockpit bereikt. 'Raga Eén voor Phoenix?' zei hij.
Er verstreek een kort moment. Toen kwam de krachtige stem van Network Carrier-admiraal Torre uit de luidsprekers. 'Phoenix hier, heb je het, Raga?'
'Ja, admiraal. Kun je de dokter en een medisch team klaar laten staan? Ik heb twee zwaargewonden die snelle aandacht nodig hebben zodra we aanmeren!'
'Ze zullen wachten. Word je achtervolgd? Heb je jachtbescherming nodig?'
'Nee, meneer, alleen de dokter,' antwoordde Raga.
De luidsprekers werden stil toen Raga de communicatie uitschakelde en hij in de lege stoel naast de piloot ging zitten.
'Kostbaar?' vroeg ze op een terloopse manier.
Raga knikte alleen maar en dacht aan hoe kostbaar deze missie was geweest.
Het officiële rapport zou zeggen dat er negentien soldaten van Pierce Force waren gesneuveld tijdens een aanval op de planeet Sentec, missie geslaagd.
Er zou geen glorie zijn, geen lof voor de mannen die hun leven hadden verloren. Het Directoraat van Geheime Operaties had de aanval goedgekeurd en daarom zou alle informatie van de missie geheim worden gehouden.
Raga had zijn eigen gedachten over het succes van de missie. Ja, ze waren erin geslaagd om te krijgen wat de DCO wilde. De universele decoder zou zeer nuttig zijn voor de codewerkers bij Network HQ, als dat verdomde ding werkte.
Zijn mannen verdienden beter dan op een vreemde planeet te sterven, alleen maar voor een stuk machine. In zijn ogen was de prijs veel te hoog.
'Daar is ze!' zei de piloot.
Raga keek uit het voorste raam. De enorme vorm van de Network Carrier Phoenix Pride verscheen voor het kleine transport, haar doffe groene pantser liet haar opvallen tegen de achtergrond van de planeet waar ze omheen cirkelde.
Ze vervoerde vechtende mannen en uitrusting naar verre vreemde werelden, klaar om op elk moment te vechten. De Phoenix Pride, een van slechts vier transporters in de Network-vloot, kon maximaal honderd shuttles onder elk van haar gigantische vleugels dragen, elke shuttle kon zestig soldaten plus uitrusting naar elke gewenste locatie brengen.
Ze had een bemanning van zeven groepen eenmansjagers, verspreid over vier landingsbaaien. Haar wapens omvatten twintig voorwaartse kwantumlasers, tien achterwaarts gerichte lasers, tweehonderd plasma- en fusietorpedo's, en vele ruimtemijnen.
De Phoenix was in staat om op eigen kracht een aanval te starten, maar ze werd meestal door ten minste twee klasse-één aanvalsschepen beschermd. Ze was een vliegende oorlogszone, sneller en dodelijker dan enig ander schip in de Network-vloot.
Het Pierce Force-transport gleed netjes in haar aanmeerklemmen onder de linkervleugel van de Phoenix. Toen kolonel Raga en zijn mannen uitstapten, stond hoofdmedisch officier Ferl Collona met een medische eenheid te wachten.
Ze nam de gewonde soldaten snel mee naar de ziekenzaal.
De rest van Pierce Force ging naar de debriefingkamer op dek zes, terwijl kolonel Raga, met kapiteins Beeta en Toms aan weerszijden, naar de hoofdbrug ging terwijl de Phoenix uit de baan brak.
De brug van de Phoenix was een drukke plek terwijl ze koers zette naar de open ruimte.
'Koers ingesteld. Richting één-drie-vijf, markering twee!' zei commandokapitein Mittvn.
Admiraal Ral Torre stemde met een knik in. 'Scanners op maximum. Het is een lange weg naar de Sentec-grens. Laten we niet verrast worden!' zei hij.
Kapitein Mittvn liep van de roercontrole en nam zijn plaats naast de admiraal in toen Raga en zijn officieren binnenkwamen.
Ze hoopten allemaal dat ze bij hun terugkeer wat vrije tijd zouden krijgen. Echter, zonder dat ze het wisten, waren er al dingen aan het gebeuren die tot hun volgende missie zouden leiden. Een missie die hen veel zou kosten, die hen hun eerste blik op de Executive zou geven, en hen tegenover de gevreesde Quat-tar zou plaatsen.
