Middernacht Mistletoe
Auteur
Lezers
639K
Hoofdstukken
21
De Oplossing
KATHERINE
Kerstmis is al over twee weken. Voor het eerst neem ik iemand mee naar huis om mijn familie te ontmoeten. Dit jaar neem ik mijn vriendje, Seamus, mee.
Mijn moeder zeurt altijd over settelen, en dat begint me enorm te irriteren. Ik heb natuurlijk wel eerder serieuze relaties gehad. Maar telkens als ik eraan denk om een vriendje mee naar huis te nemen, krijg ik de zenuwen. Dat komt allemaal door één vent.
Derek freaking Sawyer.
Zijn vader is de beste vriend van mijn vader. We zijn eigenlijk samen opgegroeid. Twee avonden geleden werd ik dronken en nam ik een heel dom besluit. Nu staat zijn naam voor altijd op mijn rechterbil getatoeëerd. Het doet nog steeds enorm veel pijn en het jeukt als een gek.
Ik speel zenuwachtig met een plukje haar terwijl ik op mijn vriendje wacht. Niemand weet van de tatoeage af, zelfs Seamus niet. Ik heb echt geen flauw idee hoe ik hem dit moet uitleggen.
Nu we het over Seamus hebben, waar blijft hij?
Hij is al een kwartier te laat. Het personeel in het restaurant kijkt me vol medelijden aan. Ik tik ongeduldig met mijn vingers op tafel. Ik vraag me af of hij me heeft laten zitten. Ik hoop echt van niet, want hier in mijn eentje vertrekken zou vreselijk gênant zijn.
„Sorry dat ik te laat ben, Katherine.” De stem van Seamus haalt me uit mijn gedachten als hij naar voren buigt om mijn wang te kussen. Hij en mijn moeder zijn de enigen die mij Katherine noemen. De rest noemt me Kate. Behalve Derek, want die wil altijd die belachelijke bijnaam gebruiken die hij me heeft gegeven.
„Het geeft niet. Ik ben allang blij dat je er bent,” zeg ik. Er valt een last van mijn schouders als hij tegenover me gaat zitten. Tijdens het eten zeggen we maar heel weinig tegen elkaar.
„Ik kan niet wachten tot je mijn familie ontmoet,” zeg ik. Zo verbreek ik eindelijk de ongemakkelijke stilte. „Ze zullen je geweldig vinden.”
Seamus veegt zijn mond af met een servet. „Daarover gesproken.” Hij schraapt zijn keel. „Ik denk dat we er een punt achter moeten zetten.”
„Wat? Hoezo?” Mijn ogen worden groot. „Is dit een of andere grap?”
Hij schudt zijn hoofd. „Ik denk gewoon niet dat we klaar zijn voor die stap. Om eerlijk te zijn, voel ik niet echt een sterke klik. En je ouders ontmoeten... Dat maakt het allemaal alleen maar ingewikkelder.”
„Maak je het met me uit, twee weken voor Kerstmis?” Ik doe keihard mijn best om niet tegen hem te schreeuwen.
„Ik denk dat het beter zo is,” zegt Seamus om zijn keuze goed te praten. „Ik wil eerlijk tegen je zijn. Ik wil geen klootzak zijn.”
Ik frons. „En je denkt dat je nu géén klootzak bent?! Wat moet ik tegen mijn familie zeggen, Seamus? Ze verwachten dat ik jou meeneem.”
Ik hoef hem in ieder geval niets over de tatoeage te vertellen.
Seamus snuift. „Ik wist wel dat je zo zou reageren.”
„Hoe dan?” vraag ik.
Hij haalt zijn schouders op. „Dat je zou overdrijven.”
Wat?! Zei hij nou dat ik overdrijf? Dat zei hij toch?!
„Overdrijven? Ik zal je eens laten zien wat overdrijven is.” Ik sta op, pak mijn glas water en gooi de inhoud in zijn gezicht. Seamus kijkt me woedend aan. Ik draai me resoluut om en storm het restaurant uit.
Ugh! Wat heeft die man een lef, denk ik zodra ik buiten sta. Ik pak mijn telefoon om te kijken hoe laat het is. Precies op dat moment glijdt er sneeuw van het dak, recht op mij. Een paar mensen in de buurt kijken me raar aan. Anderen beginnen te lachen.
Het hele universum spant tegen me samen, denk ik, terwijl ik de sneeuw van mijn schouders veeg. Deze avond kan echt niet meer erger worden.
Ik stamp over de stoep naar mijn auto. Ik ruk het portier open en gooi de deur hard dicht. Tijdens de rit naar huis kook ik van woede.
In mijn appartement neem ik snel een douche. Daarna plof ik op de bank met een glas rode wijn. Ik kan nog steeds niet bevatten dat die klootzak me net voor Kerstmis heeft gedumpt. En ik had nog wel gepland om hem aan mijn ouders voor te stellen. Ik neem een flinke slok wijn.
Wat moet ik nu in vredesnaam doen?
Ik zucht. Het is al te laat om aan een van mijn vriendinnen te vragen om mee te gaan. Die hebben allemaal al plannen gemaakt. Bovendien heb ik helemaal geen vriendin nodig. Ik heb een vriendje nodig.
Als ik in mijn eentje kom opdagen, gaat mijn moeder daar eindeloos over door. Ze wil dat ik net zo'n goede man vind als zij destijds deed. Maar niet iedereen heeft zo'n relatie als mijn ouders. Ze kregen iets met elkaar toen ze zestien waren en zijn nog steeds stapelgek op elkaar. Soms ben ik weleens jaloers op hun geluk.
Ik weet best dat mijn moeder stiekem hoopt dat ik met Derek eindig. En Derek is een eikel die me sowieso gaat plagen omdat ik weer vrijgezel ben. Ik wrijf over mijn slapen. Ik heb echt een wonder nodig.
Wacht even, wat als ik Derek vraag?
Zodra het in me opkomt, weet ik dat het een vreselijk idee is. Onze vaders zijn de beste vrienden. We kennen elkaar al sinds we in de luiers zaten. Maar ik ben wanhopig.
Ik wrijf over mijn kin, terwijl ik het idee overweeg. Ik heb gehoord dat zijn vriendin is vreemdgegaan. Dus als we doen alsof we samen zijn, lost dat voor ons allebei iets op. We kunnen altijd een verhaaltje ophangen dat we eindelijk gevoelens voor elkaar kregen. Dat is precies wat onze moeders al hopen sinds we klein waren.
Mam zou daar he-le-maal gek op zijn. Maar als Derek achter die tatoeage komt, ga ik dood van schaamte. Al ben ik echt niet van plan om hem mijn bil te laten zien.
Eerlijk is eerlijk, ik had vroeger wel een zwak voor Derek. Maar dat is alweer een hele tijd geleden. Daar ben ik op een gegeven moment gewoon overheen gegroeid. Hij heeft toch nooit laten merken dat hij mij leuk vond. Tegen beter weten in pak ik mijn telefoon en toets ik zijn nummer in.
„Freckles,” klinkt de rauwe stem van Derek als hij opneemt. „Waaraan heb ik dit genoegen te danken?”
