Gestolen
Auteur
Alexis Anneb
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
49
Eve dacht dat haar reis naar Brazilië een geweldig avontuur zou worden - ze zou exotische dieren zien, unieke en indrukwekkende mensen ontmoeten en genieten van de lokale keuken. Waar ze niet op rekende, was dat ze door aliens zou worden ontvoerd en in een gevangenis zou belanden, omringd door allerlei dieren en wezens van over het hele universum. Het ding is, ze is niet de enige intelligente levensvorm daar... wacht maar tot ze Ardaxur ontmoet, het meest sexy wezen waar ze ooit haar ogen op heeft gelegd.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Walging bij het eerste zicht
EVE
„Ik denk dat het ongeveer dertien 'dagen' zijn geweest. Ik weet niet precies hoe ik het moet noemen, want waar ik ben duurt een dag geen 24 uur, maar 26 uur.
Na een paar dagen probeerde ik met mijn mes de muur in mijn cel te markeren om de tijd bij te houden.
Toen ontdekte ik dat deze muren, waar ze ook van gemaakt zijn, niet gemarkeerd kunnen worden door iets wat ik heb. Ik heb dit materiaal nog nooit eerder gezien, maar het lijkt door mensen gemaakt.
Ik zit op een buitenaards schip, en dat is alles wat ik weet. Ik ben er vrij zeker van dat ze me niet hebben meegenomen als seksslaaf.
Nee, ik zie hoe ze naar me kijken. Ik ben een dier voor hen, net als de andere dieren om me heen. Sommige zijn van de aarde, andere zijn dat zeker niet.
Ik denk, gezien wat er zou kunnen gebeuren, dat het nog niet zo gek is om gezien te worden als een dier tussen deze andere dieren.
Ik lach een beetje en begin op mijn nagel te bijten voordat ik mezelf tegenhou. Mijn handen zijn te vies, en ik zou het niet moeten doen. Ik zie er niet eens zo anders uit dan sommige aliens die ik heb gezien!
Nu begrijp ik waarom ze mijn woede en geschreeuw negeerden toen ik voor het eerst wakker werd. Mijn woede zal me niet in leven houden. Mijn woede zal me niet redden, en mijn angst ook niet.
Dat zijn basale gevoelens, en ik zit in een situatie waarin ik kalm moet blijven en slim moet zijn.
Mijn haar is erg vies van het kruipen op mijn buik in de jungle van Brazilië, maar ik kan er toch niet zo primitief uitzien... of wel?
Ik probeerde zoveel mogelijk vuil af te wassen, maar ik krijg maar twee kommen water per dag, en ik kan geen water verspillen.
Tenminste hoef ik mijn cel niet te delen met echte dieren. Ik haal mijn vieze handen door mijn warrige haar. Ik klink waarschijnlijk net als de aliens die me hebben meegenomen als ik zo denk.
Een voordeel van dat ze me als een dier zien, is dat ze niet wisten dat ik mijn computer in mijn tas had toen ze me meenamen. Dit is goed. Dit zou me kunnen redden, want ik heb mijn vertaalsoftware hierop staan.
In het begin, toen ik tegen ze schreeuwde en dingen in mijn cel gooide, en zij terugschreeuwden, dacht ik dat ze me vertelden stil te zijn of mijn mond te houden.
Dit is goed, want mijn software kan dat gebruiken om hun taal ook te leren.
Ik denk dat ze een soort standaard of universele taal moeten spreken.
Er zijn verschillende soorten aliens die ik heb gezien, en ze hebben allemaal verschillende accenten als ze met elkaar praten. Ik kan ze misschien nog niet verstaan, maar ik hoor wel de verschillen in hoe ze spreken.
Ik schrik op als de chimpansees tegenover me schreeuwen, net zoals ik in het begin deed, en als de aliens mij niet begrijpen, hoe is dat dan anders dan dat ik de chimpansees niet begrijp?
Ik ben boos op welke ruimtegoden er ook luisteren. Ik ben ongelukkig, vies en ik heb honger. Ik krijg maar twee keer per dag eten, en na twee dagen niet eten, moest ik wel toegeven en het opeten.
Ik kan er niet naar kijken, maar ik weet dat het een grijzige kleur heeft en de vorm van een blok. Ik hou mijn neus dicht, kauw met water en slik het door.
Gisteravond had ik een groot succes, wat mijn enige goed nieuws is. Ik vond elektronica - sommige zijn draden, maar sommige lijken op lasers op plaatsen waar ik andere draden zou verwachten.
Niet zeker of dat is hoe informatie beweegt? Ik kon mijn computer met het schip verbinden na vele dagen van verschillende manieren proberen.
Ik verwacht niet iets nuttigs te doen zoals het schip overnemen en terug naar huis vliegen, want dit is geen film, en ik heb geen idee wat ik moet doen. Ik kon niet eens een noodoproep versturen.
Wat zou het zeggen? 'Kom me alsjeblieft vinden, Amerikaanse overheid, ik zit in een ander zonnestelsel...' Eigenlijk zou ik meer geluk hebben als Elon Musk me zou kunnen helpen...
Ik wil gewoon dat mijn vertaalsoftware alles bestudeert wat het kan vinden. Zelfs als het iets is als een buitenaardse versie van een encyclopedie.
Ik wil weten wat ze zeggen, zelfs als ze niet naar mij willen luisteren.
Ik zit op het kleine bed in de hoek dat ik heb gemaakt van vodden die hier lagen. Ik hou mijn nek vast met mijn handen terwijl mijn ellebogen op mijn knieën rusten, en probeer hard om niet hopeloos te voelen.
Eindelijk worden de lichten gedimd, wat het begin van de nacht op het schip aangeeft. Dit is wanneer ik het meeste van mijn werk doe, en probeer uit te vinden hoe ik met iemand kan praten.
Maar aan de andere kant weet ik niet of ze zullen luisteren, of dat het iets uitmaakt. Ik heb tot nu toe ongeveer dertig woorden vertaald, maar dat is niet genoeg, en ik hoop vanavond op meer.
Zelfs een papegaai heeft meer dan dertig woorden die ze kunnen gebruiken. Ik leef voor het uitvogelen van nieuwe woorden, wat een van de redenen is waarom ik zo goed ben in mijn werk.
Je hebt niet altijd iets om je te helpen vertalen, maar ik doe mijn best. Mijn computer is de hele dag verbonden geweest, verborgen natuurlijk, dus hopelijk zie ik vanavond wat ik kan krijgen.
Zittend met mijn rug tegen de muur zodat ik naar buiten kan kijken, begin ik mijn computer tevoorschijn te halen. Maar ik wil niet dat iemand hem ziet.
Geen van de aliens is gemeen geweest, maar ze zijn ook niet vriendelijk.
Ik weet niet zeker of dit een ruimteversie van een piratenschip is, of dat dit is hoe alle aliens zijn die gewoon nemen wat ze willen. Geen wonder dat onze overheid heeft geprobeerd te verbergen dat ze bestaan. Stelletje klootzakken.
Ik wist altijd al dat aliens bestonden, en ik hou van een goed alien-gesprek.
Maar dit soort aliens verpest mijn mooie idee van intelligente wezens die naar de aarde komen, praten en informatie delen. Ik hou helemaal niet van deze versie van de realiteit waarin ik me bevind.
Ik kijk naar mijn computer, en mijn hart klopt snel terwijl ik sneller adem. Ik zie dat ik 143 woorden heb!
Hier kan ik mee werken. Ik voel een nieuw gevoel van doel, en ik sta op het punt ze te bestuderen als ik geschreeuw hoor komen uit de gang en wat klinkt als een gevecht.
Ik verberg snel alles en hurk in de hoek. Meestal is er 's nachts alleen het geluid van de andere dieren.
Soms kan ik niet slapen vanwege de vreemde geluiden die deze niet-aardse wezens maken. Is dat verkeerd van mij? Ik weet het niet, maar ze maken me banger dan aardse dieren.
Plotseling stopt het lawaai en geschreeuw recht voor mijn cel. Ik kijk angstig op als twee aliens een derde in mijn cel duwen.
Iedereen schreeuwt, en de nieuwe lijkt te lachen om de twee bewakers die hem naar binnen duwen, hun klauwachtige vingers naar hem wijzend.
Geweldig. Precies wat ik nodig heb. Een mogelijk gevaarlijke alien die mijn cel deelt.
Ik hoop dat ik gelijk heb over geen seksslaaf zijn, want deze 'vent' is enorm. En ik haat het om ongelijk te hebben. Vooral over iets zo serieus als seksslavernij.
Ik heb bijna mijn eigen kerk, met alleen mij, gewijd aan het feit dat ik altijd gelijk heb. Dit is niet het moment om erachter te komen dat mijn hele geloofssysteem verkeerd is. Dat zou pas een groot probleem zijn met mijn overtuigingen.
Hij staat met zijn rug naar me toe. Het enige wat ik kan zien is zijn witte haar. De meeste aliens die haar hebben, houden het lang. Maar het zijne is korter.
Hoewel ik veel verschillen heb opgemerkt tussen de aliens - sommige hebben veren, staarten, vreemde huid, en sommige hebben gewone huid -
Heb ik ook veel kleine dingen opgemerkt die bij bijna alle aliens op mensen lijken. Hoewel ik dit type nog niet eerder heb gezien.
Hij heeft zijn handen in zijn haar, duidelijk overstuur. Hij draait zich om en ik zie zijn zijkant. Hij heeft hoorns! Ze zijn donker, ongeveer vijf centimeter lang. Ik kan niet anders dan ernaar staren terwijl ik de rest van hem bekijk.
Zijn huid heeft een lichtblauwe kleur. Ik vraag me af of zijn planeet een ster heeft die niet veel licht afgeeft?
De gedachte om uit te vinden waarom aliens eruitzien zoals ze eruitzien en hoe hun planeet is om specifieke fysieke kenmerken te veroorzaken is opwindend. Iets om over na te denken nadat ik mezelf veilig houd, herinner ik mezelf.
Ik weet een beetje hoe ik moet vechten, maar hij is enorm, en ik ben zwak na zoveel dagen hier met niet genoeg eten, en mijn spieren die niet gebruikt worden zoals ze zouden moeten.
Hij draait zich eindelijk om om naar me te kijken. Zijn ogen zien er bijna paars uit, maar het is moeilijk te zeggen in dit licht. En ik kan lijnen van iets onder zijn huid zien. Metaal? Draden? Is dit een alien robot?
Ik weet niet zeker hoe ik me hierover voel - ze waren niet zo vriendelijk in Star Trek - maar ik kan dingen onder zijn huid zien, en dat is het enige waar ik aan kan denken. Dan kijk ik terug naar zijn gezicht, en hij lijkt walging voor mij te tonen.
Ik ben zeker een dier voor hen allemaal. Ik haal diep adem en ga zitten, mijn teleurstelling groter dan mijn nieuwsgierigheid. Hij lijkt ook te proberen ver bij me vandaan te blijven.
Ik denk dat hij het dier niet wil afschrikken, toch? Vol walging kijk ik weg. Ik wil gewoon als een persoon gezien worden, zelfs als ik weet dat ik dankbaar zou moeten zijn dat niemand van hen dat doet.
Na een uur luisteren naar hem klagen en aan zijn haar trekken en ja, ook aan zijn hoorns, terwijl hij me negeert, kan ik het niet meer aan.
Ik wil weten of ik dingen goed vertaald heb. Dus ik begin eenvoudig, en hopelijk in de Universele taal.
'Hallo,' zeg ik in de speaker van mijn computer, zodat het vertaald wordt, terwijl ik hem recht aankijk. Ik zou zeggen dat ik kreeg wat ik wilde, maar dat is niet zo. Het is beter.
Hij kijkt scherp naar me, en valt bijna om van verbazing.
Dat klopt, klootzak, ik kan praten.
Hij zegt iets met zachte stem, bijna trillend. Maar ik weet niet wat het is. Zijn stem is zacht maar diep, en hij lijkt geen van de accenten te hebben die ik tot nu toe heb gehoord.
Ik besluit mijn computer tevoorschijn te halen zodat hij hem kan zien. Het is nu of nooit. Ik kijk naar hem, en zijn ogen worden groot, kijkend van mijn gezicht naar mijn computer.
Hij staat nu op en loopt recht op me af, hurkend. Ik weet niet of hij dit van me af gaat pakken, maar ik moet het proberen.
In plaats daarvan pakt hij mijn gezicht vast en draait me om zijn ogen te ontmoeten, zijn lichtpaarse ogen kijken in de mijne, en ik kan niet anders dan glimlachen.
Ik denk dat hij me ziet, en de blik van ontzetting op zijn gezicht als hij beseft dat ik geen dier ben is onbetaalbaar.
Ik draai me weer naar mijn computer en begin er weer in te praten. 'Niemand begrijpt me. Ik bouw een vertaler. Help me? Ze houden me hier. Ik heb het koud, heb honger en word zwak hier.'
Ik spreek Engels tegen mijn computer. Het vertaalt, denk ik, de meeste woorden, maar ik denk dat het er een paar heeft veranderd.
Ik druk erop om de vertaalde versie uit te spreken, luisterend naar hoe het wordt gezegd zodat ik het zelf kan leren. Als dit mijn nieuwe realiteit is, ga ik het niet slecht doen.
Ik kijk naar hem terwijl het vertaalt. Zijn ogen kijken op een nieuwe manier naar me, en hij lijkt boos, maar ik denk niet dat het op mij is. Hij staat op en gaat schreeuwen om iemand.
Er komt niemand. Er komt nooit iemand als je schreeuwt. Zijn vuisten zijn gebald aan zijn zijde, spieren zichtbaar, en zijn stem is luid.
'Het heeft geen zin, ze komen niet. Het spijt me als ik je stoor, maar ik zit hier al een tijdje, en ik moet het gewoon proberen.'
Ze hebben me van mijn planeet gehaald en behandelen me als een slaaf of een dier. Ben jij een van hen?' zeg ik in één keer in mijn vertaler.
Geen zin om mijn zinnen op te breken en mijn computer het voor hem te laten vertalen.
Hij haast zich weer naar beneden en hurkt op zijn knieën naast me.
Hij trilt van woede, en ik zie hoe zijn gezicht anders is dan dat van een mens. Er is genoeg gelijkenis dat ik hem vreemd mooi zou noemen, hoewel zijn gezicht veranderd is door woede, en hij kijkt wanhopig naar me.
Hij gedraagt zich alsof me hier zien te veel voor hem is. Hij wijst naar mijn computer; ik ben opgewonden dat hij het wil proberen. Ik druk op de knop en gebaar dat hij moet spreken.
'Ik zou nooit doen wat zij doen,' klinkt de vertaling vlak, maar de kracht van zijn stem maakt dat ik hem geloof. Maar ik ben nog niet klaar om te hopen.“
