Vlammen in de vrieskou 2: Na de bloei
Auteur
Sofia Jade
Lezers
323K
Hoofdstukken
33
Nadat ze erachter komt dat haar vriend met iemand anders verloofd is – dankzij een virale post met de titel ‘Daten we dezelfde jongen?’ – neemt ze woedend ontslag, boekt ze een enkele vlucht en noemt ze haar reis: Eat, Sightsee, Fuck. Alles verloopt perfect... tot Ierland. Tot Ethan. Het zou bij één hete nacht blijven. Daarna zou ze verdergaan met haar leven – met tapas en tijdelijke avontuurtjes in Spanje. Maar nu is ze terug in Washington D.C. en probeert ze haar leven weer op te bouwen. En dan is daar Ethan, vol charme en verleiding, overal in haar stad. Hij was een omweg. Een moment. Dus waarom voelt het nog steeds alsof hij haar bestemming is? Met een sprankelende aantrekkingskracht en de lastige timing, blijft ze zich afvragen: was het gewoon een avontuurtje... of het begin van iets wat ze nooit had gepland?
Hoofdstuk 1
Boek 2: Na de Bloei
LIV
'Querida! Wacht!' roept een stem achter me terwijl ik het hoge appartementengebouw uit ren waar ik de nacht heb doorgebracht. Ik ren de drukke straten van Rio de Janeiro, Brazilië, op.
'Taxi!' roep ik, zwaaiend met mijn armen in de drukke straat vol mensen op weg naar hun werk en toeristen.
Een gele auto met blauwe strepen op de zijkant stopt voor me. Ik spring erin, gooi mijn rugzak op de stoel naast me en roep tegen de chauffeur:
'Dirija, por favor!' (Rijden, alstublieft!) De chauffeur trapt het gaspedaal in en begint zich door de drukke straten naar Galeão Airport te manoeuvreren.
Oké, dit is niet mijn beste moment. Maar wat er net anderhalve kilometer achter me is gebeurd, is me nu al zo vaak overkomen sinds ik in mijn eentje de wereld rondtrek op mijn eigen reis zoals in het boek Eat, Pray, Love.
Ik noem het liever Eat, Sightsee, Fuck.
Kijk, het begon allemaal vijf jaar geleden toen ik afstudeerde met een diploma in design.
Ik ging met een kort contract bij een bedrijf genaamd Green Festive Co werken maar al snel daarna ging ik daar aan de slag als productontwerper. Ik was klaar om te laten zien wat ik kon terwijl ik milieuvriendelijke producten ontwierp. Dit waren feestdagproducten die verkocht zouden worden aan mensen die ervan houden om alle seizoensgebonden dingen te vieren.
Na vier jaar later in die baan voelde ik me ongelukkig en zat ik op een avond naar vacatures te kijken. Een advertentie voor een ontwerpbaan leidde me naar social media. Daar kreeg ik een bericht van een groep waar ik me onlangs zonder er al te veel over na te denken bij had aangesloten.
Die social media-groep is hoe ik erachter kwam dat mijn vriend van acht maanden ook iemand anders verloofde was. Ik voelde paniek, zelfhaat en woede.
Na te veel nachten van me beroerd voelen, realiseerde ik me dat ik mijn kantoorbaan echt haatte. Ik had een grote verandering nodig, dus ik nam ontslag. Ik pakte een kleine rugzak met een paar spullen en vertrok om de wereld te ontdekken.
Ik was zevenentwintig jaar oud, single en met een gebroken hart.
Negen maanden geleden begon ik deze reis zo ver mogelijk van New York City vandaan—Australië. Na het zien van de Outback en de Gold Coast, ging ik naar Nieuw-Zeeland. Daarna ging ik naar Bali, waar ik de feestdagen onder de kokospalmen doorbracht.
Vervolgens ging ik naar Zuid-Afrika. Ik begon het nieuwe jaar met een knal—maar echt letterlijk. Michaels lichaam was gebouwd als een boom en toen ik er tegenaan schuurde op de maat van de lokale muziek in Johannesburg, deed niets anders er meer toe.
Niet de baan die ik had achtergelaten, mijn vrienden of de vreemdgaande, verloofde ex-vriend. Ik wilde mijn ex, Colton, vergeten met een andere jongen op elk continent. En dat deed ik.
Twee maanden geleden kwam ik aan in Zuid-Amerika. Na van land naar land te hoppen, tot laat in de nacht salsadansen, nieuw eten proberen, nieuwe vrienden maken en in hostels te crashen, kwam ik uiteindelijk in Brazilië terecht.
En dat bracht me bij deze ochtend en Lucas.
Heel lekker, dertig jaar oud met diepbruine vurige ogen en een lichaam gevormd als een god. Lucas speelde voor een van de semi-professionele voetbalteams in Brazilië. Toen tijdens het feest gisteravond onze blikken elkaar dwars de kamer kruisten, zweer ik dat ik vonken zag.
Maar toen de ochtend kwam, wist ik dat het tijd was om te vertrekken. Ik blijf nooit ergens te lang.
De volgende bestemming op mijn lijst is Europa. Zelfs Lucas en zijn heerlijke lichaam konden me niet tegenhouden om door te gaan met mijn heartbreak-tour.
De vlucht naar mijn tussenstop in Ierland duurt zestien uur, dus besluit ik die tijd te besteden aan het inhalen van werk. Hoewel ik mijn ontwerpbaan had opgezegd voordat ik aan deze reis begon, hielp mijn moeder me met het regelen van een online baan bij onze plaatselijke hogeschool. Zij werkt daar ook.
Gelukkig was ik hierdoor in staat om geld te verdienen overal ter wereld en daarmee kan ik mijn reizen betalen. Het enige probleem is dat ze willen dat ik binnenkort naar Washington DC verhuis—mijn geboorteplaats en waar mijn moeder nog steeds woont.
Wil ik New York City en mijn leven daar achterlaten? Nee, helemaal niet.
Maar heb ik een nieuwe start nodig? Honderd-fucking-procent.
Ik stuur e-mails, beantwoord mijn studenten en beoordeel papers terwijl we oceanen oversteken. Ergens boven de Atlantische Oceaan val ik in slaap. Ik word pas wakker als ik de piloot over de luidspreker hoor zeggen: 'Dames en heren, we zullen de landing inzetten naar Dublin Airport over...'
Ik schrik wakker, mijn wang zit vastgeplakt aan de klaptafel, een warm kwijl loopt over mijn kin. Ik veeg het af met de achterkant van mijn hand en ga rechtop zitten. Ik strek de pijn van mijn nek eruit.
Een snelle blik in de kleine spiegel op de stoel bevestigt de schade—mijn donker kastanjebruine krullen zijn een warrige boel. Mijn mascara is onder mijn ogen doorgelopen, net genoeg om het eng te maken.
Ik strijk mijn haar glad in een hoge paardenstaart, ik probeer alles zo goed als ik kan onder controle te krijgen. Dan doe ik wat roze lippenstift op en fris mijn wimpers op met een paar laagjes mascara.
Ik sluit mijn laptop en schuif hem onder de stoel. Op dat moment komt de stewardess door het gangpad voor de laatste controles.
Geen ingecheckte bagage. Met weinig bagage reizen? Beste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik heb genoeg emotionele bagage mee te sjouwen.
Zodra we landen, ga ik als een pro door de douane. Ik scan de menigte vermoeide reizigers die hun koffers achter zich aan slepen terwijl ik snel doorloop met niets anders dan mijn handbagage.
Ik haal mijn telefoon uit mijn zak terwijl ik loop. Ik open de rideshare-app om een auto naar het hostel te boeken. Bijna meteen verschijnt er een bericht. Chauffeur bevestigd.
Ethan. Witte Volkswagen. Vier minuten verwijderd. Perfect.
Behalve... het ophaalpunt is helemaal aan de andere kant van de terminal. Natuurlijk.
Ik trek de riem van mijn tas strakker en ga ervandoor. Ik ontwijk langzame lopers en karren vol bagage alsof ik een voetballer ben die door het andere team rent.
'Pardon, sorry, ik kom eraan!' fluister ik binnensmonds. Ik vertraag nauwelijks als ik me door een groep toeristen wring die rond een kaart verzameld staan. Wie kijkt er tegenwoordig nog op kaarten? Ik laat tegenwoordig de wind gewoon mijn beslissingen nemen.
Tegen de tijd dat ik door de schuifdeuren naar buiten ga en de koele Ierse lucht in ren, ben ik buiten adem, knalrood en erg bezweet. Maar ik zie wel meteen de auto—witte Volkswagen, kenteken klopt.
Ik trek het portier open en glijd naar binnen. Ik veeg wat losse krullen uit mijn gezicht terwijl ik mijn gordel omdoe.
'Ethan?' vraag ik terwijl ik opkijk, nog steeds een beetje buiten adem.
Laat het alsjeblieft de juiste auto zijn.
De chauffeur lachte. 'Ja, maar ik denk dat je dat zou moeten vragen voordat je in de auto van een vreemde stapt.'
Amerikaans accent. Natuurlijk is hij sarcastisch.
'Liam's Hostel?' vraagt Ethan.
'Ja, alsjeblieft,' antwoord ik terwijl hij zijn richtingaanwijzer aanzet en de snelweg oprijdt. 'Ben je Amerikaans?' vraag ik.
'Dat ben ik.'
'Wat doe je dan als taxichauffeur in Dublin?'
'Mijn vrienden en ik zijn op een lange vakantie,' antwoordt hij. Zijn ogen blijven op de straten voor hem gericht. 'Moet de pubavonden kunnen betalen. Bovendien geeft het me iets te doen overdag. Het houdt me van de straat.'
'Ah,' antwoord ik. Ik richt mijn aandacht weer op de e-mails van mijn studenten. Een van hen heeft een vraag over de nieuwe software waarover ik lesgeef. Dus stuur ik een antwoord en leun dan achterover. Ik doe mijn ogen even dicht en voel de zwaarte in mijn lichaam van de lange vlucht.
Na een paar minuten stil rijden, hoor ik Ethans stem weer.
'Ben je voor de feestdag gekomen?'
'Um... welke?' vraag ik terwijl ik rechtop ga zitten.
'St. Patrick's Day, natuurlijk.'
'Oh. Ik had niet door dat dat vandaag was.' Ik weet nauwelijks welke maand het is, laat staan welke dag. In Ierland eindigen op St. Patrick's Day is puur toeval. Een heel vreemd, gelukkig toeval.
Onze ogen ontmoeten elkaar weer in de spiegel, maar hij zegt geen woord. Zijn ogen houden de mijne net lang genoeg vast om mijn maag te laten omdraaien voordat ik ze laat zakken. Ik draai me om om uit het raam te staren, verloren in gedachten.
Dit jaar... het is zo snel aan me voorbijgegaan—een stroom van vluchten, feesten en het najagen van levenservaringen waarvan ik zeker was dat ze me iets anders zouden laten voelen dan pijn en verraad.
Maar het enige wat het me tot nu toe heeft opgeleverd is een diepe, pijnlijke eenzaamheid.
Ik vraag me af wat Emma nu in New York aan het doen is. Waarschijnlijk een van haar feestdagfeesten aan het organiseren met onze vrienden.
En mijn beste vriendin van de universiteit, Natalia? Die is in DC en telt de dagen af tot ik terugverhuis en in de logeerkamer crash die ze voor me vrijhoudt.
Dit was vroeger een feestdag die we samen vierden op de universiteit—Natalia en ik. Pub crawls. Straatfeesten. Zo hard lachen dat we niet meer konden ademhalen terwijl we door het centrum strompelden.
En toen ik naar New York verhuisde, pikten Emma en ik dat op in een nieuwe stad. Maar New York?
Dat deel van mijn leven is voorbij.
Ik kan niet terug. Niet na alles wat er gebeurd is.
Dus ga ik naar DC.
Ik houd mijn ogen op het raam gericht en geniet van het prachtige, nieuwe landschap van mijn nieuwe tijdelijke thuis.
Ierland in de lente is iets uit een droom—glooiende groene heuvels bezaaid met wilde bloemen, stenen huisjes recht van een ansichtkaart, en het soort warmte dat niet alleen je huid raakt.
Ik boek nooit terugvluchten als ik ergens naartoe ga. Ik vertel mezelf dat het is omdat ik van de vrijheid houd, het vermogen om te doen wat ik wil. Maar diep van binnen? Ik weet gewoon nooit hoe lang ik wil blijven.
En op dit moment belooft Ierland—met zijn bloeiende bloemen en lachende gezichten—stilletjes lente en nieuwe begin.
Als we bij Liams Hostel stoppen, merk ik nauwelijks dat de auto vaart mindert voordat Ethan er al uit is en om de auto heen loopt om mijn portier te openen. Zijn bewegingen zijn moeiteloos, soepel.
'Bedankt,' zeg ik zachtjes als ik uitstap en zijn hand lichtjes langs de mijne strijkt.
En dat is wanneer ik eindelijk de kans krijg om naar hem te kijken.
Holy. Shit.
Ethan is ruim boven de één meter tachtig, torent hoog boven me uit met brede schouders die zijn T-shirt op alle juiste plekken uitrekt.
Zijn lichtbruine haar is een beetje rommelig, alsof hij er de hele dag met zijn handen doorheen heeft gewoeld. En die diepgroene ogen? Die zijn van dichtbij nog opvallender, met vlekjes goud die het zonlicht vangen en een sluimerende droefheid die me vertelt dat hij ook wel wat verhalen heeft.
Zijn huid lijkt gekust door de vroege lentezon, een warme gloed waardoor het lijkt alsof zijn sterke, gespierde lichaam meer tijd buiten doorbrengt dan achter een bureau.
En de tatoeages? Ik kan alleen stukjes ervan zien die onder zijn mouwen uitpiepen. Maar wat het ook is, het is genoeg om me erg nieuwsgierig te maken.
Maar het is de glimlach die me de das omdoet. Die arrogante, scheve grijns waardoor de randen van zijn ogen rimpelen en een diep kuiltje in zijn rechterwang toont, half verborgen door een licht baardje.
Jezus.
Ik had de hele rit aan mijn telefoon vastgeplakt gezeten, en nu baal ik daarvan. Heel erg.
Als ik zijn ogen eindelijk weer ontmoet, danst er een glinstering van vermaak in. De hoek van zijn mond krult net genoeg omhoog om me te laten weten... Ja. Hij weet dat ik hem aan het checken ben, en het kan hem niet eens schelen.
'Weet je, Liv, mijn vrienden en ik zijn van plan om vanavond een paar nieuwe pubs te checken. Waarom ga je niet met ons mee?'
Ik denk even na. Hoewel Ethan erg knap is, is er iets in zijn glimlach dat om meer vraagt dan de one-night stands die ik tegenwoordig doe.
'Ik ben niet geïnteresseerd in rondhangen met andere Amerikanen. Ik ben hier om te sightseeën en de cultuur te ervaren,' antwoord ik. Ik weet dat ik onbeleefd klink, maar het kan me niet schelen. Het is beter zo.
Hij glimlachte als reactie, alsof hij verwachtte dat ik dat zou zeggen.
'Nou, voor het geval je van gedachten verandert, wat als ik je mijn telefoonnummer geef?'
Ik aarzel voordat ik mijn telefoon in zijn uitgestoken hand plaats.
Met een glimlach voert hij zijn naam en nummer in en geeft hem dan aan me terug.
'Het staat onder Ethan Harrison—Amerikaanse Chauffeur in Ierland. Maar, voel je vrij om het te veranderen in Ethan-Gast-Waar-Ik-Naar-Bleef-Staren als ik wegga.'
Ik schud mijn hoofd en rol met mijn ogen, ook al trekt er een glimlach aan de hoek van mijn mond.
'Oké. Dag, Ethan. Bedankt voor de rit. Ik geef je vijf sterren voor het rijden... maar één voor het gesprek.'
Zijn lach is laag en rijk, het soort dat je in je borst voelt en in je oren blijft hangen.
Hij antwoordt niet, grijnst alleen nog een keer voordat hij zich omdraait naar zijn auto.
