De Trent Declan Challenge
Auteur
Collette G. May
Lezers
15,0K
Hoofdstukken
31
Eliza’s boekentournee zou puur zakelijk zijn—geen afleidingen, geen verrassingen. Totdat ze hem ontmoet: charmant, zelfverzekerd en gekmakend magnetisch. Trent is gewend aan de schijnwerpers, maar Eliza herkent hem niet, en dat zorgt ervoor dat hun connectie… echt voelt. Wat begint als een vonk, verandert in een speels steekspel wanneer hij haar een onweerstaanbare uitdaging voorlegt. Zij pareert met een eigen uitdaging, en plotseling zijn ze verwikkeld in een heerlijk spel dat geen van beiden van plan is te verliezen. Maar onder het plagen en de uitdagingen staan er harten op het spel—en geen van beiden is klaar voor wat er gebeurt wanneer de pret omslaat in iets diepers.
Hoofdstuk 1
ELIZA
Het was de getatoeëerde engel die glinsterde in de neonlichten boven de bar die mijn aandacht trok. Of beter gezegd, de gespierde onderarm waarop de engel was getatoeëerd. Het was één deel van een prachtig kunstwerk dat verdween onder de korte mouw van zijn witte T-shirt en zich uitstrekte over zijn zeer indrukwekkende bicep.
„Ik heb er meer op mijn andere arm…“
Zijn stem was als warme honing die over me heen stroomde op de lekkerste manier. Hij boog zich dichter naar me toe om boven het bonken van de zware bas uit te komen die door de ruimte trilde, en ik voelde dat ik bloosde.
Blozen! Als een vijftienjarige op haar eerste schoolfeest! De zachte adem tegen mijn wang bezorgde me kippenvel over mijn hele huid, en ik moest ontzettend veel moeite doen om mijn ogen niet te sluiten en me over te geven aan de zondige beelden die mijn hoofd dreigden te overspoelen.
Ik kon niet — ik mocht niet — toegeven aan de verleiding. Maar toen bracht hij een glas naar zijn mond, en dat was de eerste keer dat ik echt naar zijn gezicht kon kijken. En o. Mijn. Jolly Roger!
De man was beeldschoon!
Zijn stoppelbaard bedekte nauwelijks de diepe kuiltjes aan weerszijden van zijn volle mond. Zijn rechte neus leidde naar een hoog voorhoofd en de donkerste amberkleurige ogen die ik ooit had gezien. Ogen die boekdelen spraken en nog meer beloofden. Zijn volle lippen krulden in een ondeugende halve glimlach, waardoor mijn buik begon te trillen.
„Hé, meid! Je gaat je eigen feestje toch niet missen!“
Ik slaakte een zucht van verlichting toen Kevin een arm om mijn schouders sloeg. Op mijn vriend kon ik altijd rekenen als ik gered moest worden.
„Nee hoor. Ik moest alleen even wat water halen,“ zei ik, terwijl ik mijn glas omhooghield om het hem te laten zien.
„Waarom breng je je water — en je vriend — niet mee naar ons tafeltje?“
Ik kantelde mijn hoofd en keek naar de vreemdeling die ons met een opgetrokken wenkbrauw gadesloeg. Normaal gesproken zou ik hem niet hebben uitgenodigd, ook al gaf Kevin de opening, omdat ik de moed niet zou hebben gehad om hem te vragen bij ons te komen zitten.
Ik zou mijn water hebben gedronken en terug zijn gegaan naar mijn vrienden, denkend aan de sexy man die me had uitgenodigd om naar zijn tatoeages te kijken, me afvragend of hij met me aan het flirten was.
„Je bent welkom om bij ons te komen zitten,“ zei ik, mezelf verrassend, terwijl ik een beleefde weigering verwachtte. Ik was waarschijnlijk aangeschotener dan ik dacht.
„Tuurlijk. Waarom niet?“ Mijn hart stopte en begon toen in een snelle staccato te slaan bij zijn woorden. Hij pakte zijn drankje op en gleed van zijn kruk, zijn harde dijen langs de mijne strijkend. Ik hapte naar adem toen iets langs mijn heup streek. Had hij zojuist mijn uitnodiging aangenomen? Ik staarde naar Kevins zelfvoldane grijns, even bevroren van schrik.
Ik dronk de rest van mijn water op om het plotselinge vuur te blussen dat door mijn lichaam brandde. Hij was lang, misschien wel een meter vijfentachtig, en nog krachtiger gebouwd nu hij stond.
Hij wachtte tot ik opstond en legde een zachte hand op mijn onderrug om me tussen de tafels door te leiden. De hitte van zijn handpalm brandde door de lichte stof van mijn shirt.
Opgelucht liet ik me aan ons tafeltje neerzakken, en de vreemdeling ging naast me zitten. Dit keer sloot ik mijn ogen toen de frisse geur van zijn citrusparfum me omhulde, en ik werd er dronken van.
„Ik ben Kevin, Eliza's grootste fan. Dit is Lori, Iza's uitgever, Rico, haar redacteur, en Vivian, haar beste vriendin.“ Ik bewonderde Kevins gemak met mensen en wenste dat ik de helft van zijn charisma had wanneer ik door vreemden omringd was.
„Hé, allemaal. Ik ben Trent,“ stelde hij zich voor. „Wat vieren we?“
Hij keek me vragend aan voordat hij naar de rest van de groep keek. Rico antwoordde. „We vieren Iza's grootste prestatie tot nu toe.“
Trent trok een wenkbrauw op, en Lori ging verder: „Eliza's nieuwste roman staat op nummer één van de bestsellerlijst van de Austin Herald!“
Iedereen hief het glas en juichte luid. We lachten terwijl we klonken, mijn wangen rood van verlegenheid omdat ik in het middelpunt van de aandacht stond, maar ook van opwinding over mijn prestatie. Reese, de barman, bracht een dienblad met donkere drankjes, en ik trok mijn neus op bij de scherpe geur van drop.
„Nee, Reese! Ik zei dat bijna alles kon, maar drop is absoluut uit den boze!“ berispte ik hem lichtjes.
Hij staarde me geschokt aan, zijn blauwe ogen en mond zo wijd open dat ik zijn tongpiercing kon zien.
„Je zegt altijd dat je alles een keer wilt proberen,“ zei Kevin terwijl hij het shotje achterover sloeg, de sexy barman verdedigend met wie hij de hele avond had geflirt.
„Is dat zo?“ vroeg Trent me, het glas bij zijn lippen.
Ik knikte en haalde mijn schouders op. „Je moet iets minstens één keer proberen om te weten of je het lekker vindt. Drop en sushi staan allebei op de lijst van geprobeerd en persona non grata bevonden.“
„Au.“ Trent huiverde, maar ik zag dat hij zijn nog volle glas terugzette op het dienblad. „Kunnen we in plaats daarvan whiskey sour-shots krijgen?“ vroeg hij aan Reese.
„Dat kan ik doen. Maar ik heb ook iets beters.“ Ik trok mijn wenkbrauw naar hem op. „Geen drop, dat beloof ik.“
„Dus, Iza…,“ zei Kevin langzaam, „als dat de filosofie is waar je naar leeft, hoeveel daarvan is van toepassing op je boeken?“
„Mijn, mijn boeken?“ vroeg ik, terwijl ik deed alsof ik niet begreep waar hij op doelde.
„O nee, niet doen, mevrouw Eliza Boucher!“ Mijn zogenaamd beste vriendin nam me de maat. Vivian fronste naar me terwijl ze moeite deed om haar rietje met haar tong te vangen en luidruchtig van haar roze mojito te slurpen. „Je weet precies waar hij het over heeft!“
„Waar heeft hij het over?“ Trent boog zich naar me toe om in mijn oor te fluisteren, zijn brede schouder tegen de mijne, waardoor er een rilling van bewustzijn langs mijn ruggengraat liep. Deze man was een gevaar voor mijn gezonde verstand.
Ik bloosde hevig en rolde in gedachten met mijn ogen terwijl ik stotterde: „Ik ben niet—“
„Laat dat meisje met rust,“ redde Lori me terwijl ze haar shotglas op tafel knalde. Ik hield van deze vrouw met heel mijn hart. „Laten we een spelletje doen!“
„Ja!“ Rico, Vivian en Kevin stemden meteen in, Trent knikte, en ik zei niets.
Lori keek de groep rond, haar donkere ogen fonkelend van ondeugendheid. „Als je iets nog nooit hebt gedaan, dan drink je een shotje.“
„Ja!“ riep de rest van de groep in koor, maar ik had nog steeds mijn bedenkingen.
Ik slaakte een diepe zucht van verlichting toen ik Reese bij ons tafeltje zag verschijnen met een dienblad vol sours en een interessant uitziend glas met iets zondig lekkers. Mijn zogenaamde vrienden bestelden een fles whiskey, en Reese stuurde een ober om die te brengen, terwijl hij bij ons bleef om mee te doen aan de eerste ronde.
„Ik ga zo ladderzat worden,“ mompelde ik tegen Trent, snuffelend aan het shotglas dat Reese me gaf. Het rook naar appel en walgelijk lekker.
Trent grinnikte zachtjes, en het geluid deed mijn buik trillen.
„Drink je niet zo vaak?“ vroeg hij, en van zo dichtbij kon ik zien dat het amber in zijn ogen gespikkeld was met donkerbruin. Ik vergat adem te halen.
„Niet echt,“ wist ik uit te brengen, fronsend bij het hese geluid van mijn eigen stem. „Maar ik heb het gevoel dat mijn zogenaamde vrienden me ergens in hebben geluisd.“
„Ik neem je shotjes over als het te veel wordt,“ bood hij aan, wat me deed proesten van het lachen.
„Dat is zo'n heerlijk galant aanbod, Trent, maar jij wordt ladderzat als dit spelletje is wat ik denk dat het is.“
„Wat bedoel je?“ Hij keek oprecht bang bij mijn woorden. „Welk spelle—“
„Drink je shotje als je ooit…,“ ratelde Lori enthousiast, haar glas opheffend, „in het openbaar hebt staan zoenen!“
„Moeten we het hele glas leegdrinken?“ vroeg ik voorzichtig terwijl de groep hun glazen hief. Iedereen keek me verward aan. „Ik bedoel, ik heb wel gezoend… op een openbare plek… maar niet waar andere mensen bij waren. Telt dat?“
Kevin en Vivian keken elkaar aan. Zij wisten waarschijnlijk meer over mijn leven dan wie dan ook, maar ik deel niet alles met hen — vooral niet het feit dat de afgelopen zeven jaar het enige plezier dat ik had gehad van eigen hand was, zonder andere hulp, zelfs niet van een BOB (Battery Operated Boyfriend) oftewel een vibrator.
Rico haalde zijn schouders op en legde een arm over mijn schouders. „Dat lijkt me prima.“
Met tegenzin knikten de anderen instemmend. Dus dronk ik slechts de helft van mijn shotje, wat gelach opleverde van de groep.
„Mijn beurt!“ zei Kevin. „Heb je ooit“ — hij keek naar mij — „seks gehad in een tent op een camping?“
Ik sloeg mijn drankje achterover, genietend van de zoetheid van de appelsour die Reese me had gegeven, en schonk daarna meteen bij.
„Heb je ooit“ — Rico glimlachte — „oral gehad op de laadklep van een pick-up?“
Ik sloeg mijn drankje achterover.
„Heb je ooit“ — Vivians beurt — „een seksclub bezocht?“
Ik sloeg mijn drankje achterover. Toen realiseerde ik me dat ik de enige was die dronk of zelfs maar meedeed.
„Meen je dat nou?“ barstte Kevin uit. „Je bent nog nooit in een seksclub geweest?“
Ik schudde mijn hoofd.
„Hoe kan het dan dat je er zo gedetailleerd over kon schrijven?“ hapte Lori naar adem.
Ik haalde mijn schouders op. „Fantasie?“
„Je schrijft over dingen die je nooit hebt gedaan?“ vroeg Trent, en ik schudde mijn hoofd naar hem. „Hoe dan?“
„Dat is precies wat we proberen uit te zoeken,“ legde Kevin uit aan Trent voordat hij zich naar mij wendde. „Je hebt nooit geneukt op een schommelstoel? Of op de laadklep van een pick-up? In de bijkeuken tijdens een familiefeest? Aan de oever van een meer in het maanlicht?“
Ik schudde mijn hoofd bij elk van Kevins vragen terwijl hij scènes uit mijn romans beschreef.
„Volgens mij zijn jullie toe aan nog een rondje?“ vroeg Reese aan mijn zeer stille groep vrienden.
Trent boog zich naar me toe terwijl Reese de glazen op tafel zette. Hij was zo dichtbij dat ik zijn adem op mijn wang kon voelen, kleine vlammetjes die langs mijn ruggengraat tot leven kwamen. „Hoe kun je schrijven over dingen die je nooit hebt meegemaakt?“
Ik slikte de brok in mijn keel weg en probeerde mijn stem te laten horen boven mijn luid bonkende hart uit. Ik probeerde nonchalant mijn schouders op te halen. „Fantasie. Veel invloed van Mills & Boon, en heel veel dagdromen?“
„Shit, Za,“ gromde hij, en het trillen drong diep door tot in mijn zeer inactieve kern. En toen zei hij iets waardoor ik bijna mijn shotje morste. „Jij bent een puzzel die ik centimeter voor centimeter zou willen ontdekken.“
Mijn adem stokte en weigerde mijn longen te verlaten. Ik kon niet wegkijken van de hitte in die honingkleurige diepten, die mijn geest, mijn zintuigen en mijn lichaam vulden met een beantwoordend vuur. Mijn kleding werd verstikkend, benauwend, krabde ondraaglijk over mijn plotseling gevoelige huid.
Ik begreep hoe een hert zich voelt wanneer het oog in oog staat met een jager, vooral eentje zo mooi en charismatisch als Trent. En, bij de levende Odin, ik wilde naar hem toe rennen in plaats van weg. Een offer dat ik hem vrijwillig wilde brengen, het liefst op een zacht bed, met wat mooie lingerie, en hij in niets meer dan een lendendoek…
