De zeven verleiders
Auteur
Jen Cooper & C. Swallow
Lezers
919K
Hoofdstukken
38
1: Het verraad
TAVORA
“Ben je daar, Tavora?” roept Reingard van buiten mijn kleedkamer. Hij is de man met wie ik binnenkort in het huwelijk zal treden. Ik heb net mijn zelfgemaakte kanten trouwjurk aangetrokken, waar ik trots op ben.
Eigenlijk zou Reingard me bij de waterval voor het eerst in deze jurk moeten zien, waar we over twee uur zullen trouwen.
“Reingard, je hoort hier niet te zijn,” zeg ik, terwijl ik mijn hand tegen de deur leg. “Je mag me nog niet zien,” fluister ik.
“Er is iets... uhm...” Reingards stem klinkt vreemd. Is hij ziek?
“Tavora, het is belangrijk. Het spijt me heel erg, maar je moet de deur opendoen,” smeekt hij, op een ongewone toon. Er moet iets aan de hand zijn.
Ik open de deur en sta als aan de grond genageld. Reingard is niet alleen. Hij heeft zijn trouwpak aan, maar hij houdt de hand van een mooie vrouw vast die ik nog nooit eerder heb gezien.
Ze ruikt naar angst en... naar Reingard. Mijn Reingard. Ze heeft een nieuw, rood drakenteken in haar nek en haar ogen zijn zo licht als de maan.
Ze draagt een zilveren wolvenhanger die gloeit. Reingard draagt een gouden drakenhanger die ook gloeit.
Ik herinner me wat ik heb geleerd: dit zijn talismans. Ze dragen niet zomaar sieraden. Ze dragen speciale talismans uit verschillende rijken.
Ons rijk, het rijk van draken; de hare, het rijk van wolven. Maar wie is zij en waarom houdt ze de hand van mijn verloofde vast?
“Is ze verdwaald?” vraag ik met trillende stem.
Maar ik val stil als Reingard me niet aankijkt. Hij kijkt naar mijn jurk, maar hij ziet niet hoeveel moeite ik erin heb gestoken. Hij zegt er niet eens iets over.
“Dit is Aella.” Reingard haalt diep adem en kijkt me eindelijk aan. “Wij zijn partners.”
Ik verstijf en houd de deur steviger vast terwijl ik voel hoe de woede in me opborrelt. Ik moet het verkeerd hebben verstaan. Elke andere verklaring is ondenkbaar.
“Het spijt me echt, Tavora. Reingard en ik hebben elkaar vanochtend bij het meer ontmoet,” zegt Aella. “We voelden een heel sterke band en we hebben bij het water al de liefde met elkaar bedreven. En ik... het spijt me echt dat onze rijken je dit hebben aangedaan. Je verdient dit niet.”
Reingard gaat verder waar Aella is gestopt. “Het is niet eerlijk, dat weet ik. Ik kan het zelf nauwelijks bevatten, maar we kunnen niet ingaan tegen wat onze rijken zeggen. Je familie is op de hoogte. Ik heb al met hen gesproken. De bruiloft gaat nog steeds door, omdat we er zoveel moeite in hebben gestoken.” Hij probeert naar me te glimlachen.
“Voor ons?” vraag ik geschokt. Hij kan onmogelijk bedoelen om de bruiloft die we zo zorgvuldig hebben gepland voor iemand anders te gebruiken. Hij kan toch niet zo ongevoelig zijn?
“Nee, voor mijn partner, mijn wolf, Aella.” Reingard krimpt ineen als hij ziet hoe gekwetst ik ben.
Ik keek van de een naar de ander, me afvragend of dit een nachtmerrie is. Een verschrikkelijke droom.
“Maar ik ben een bloedraaf, Reingard,” sis ik.
Aella krimpt ineen en verstopt zich achter hem.
“Ik hou van je. Je bent mijn man - je bent sinds we klein waren mijn beste vriend en mijn draak geweest-"
“Ik hield ook van jou,” onderbreekt Reingard me, terwijl zijn ogen zich met tranen vullen, “alleen niet op de manier waarop ik...” Hij maakt zijn zin niet af.
Het zou nog pijnlijker zijn om te zeggen hoeveel meer hij van haar houdt. Dus stopt hij. Maar het is al te laat.
Ik probeer ondanks dat ik huil te glimlachen, en ik lach zachtjes.
“Tavora,” zegt Reingard nerveus als hij de blik in mijn ogen ziet. “Wat ga je...”
Ik besluit precies te zeggen wat ik denk. Ik zeg op de vriendelijkste toon die ik kan opbrengen: “Ik ga jullie allebei vermoorden, en het laatste wat jullie zullen horen is je ware partner die om je schreeuwt.”
MADELINE
Vier jaar nadat mijn tweelingdraak-partners me hebben gemerkt, ben ik een - ahum - volgzame deugniet geweest. Of nou ja, laten we zeggen een volgzame slaaf!
Alle mensen zijn dienaren van de Hemelgoden. Zelfs ik, hun prachtige partner!
Het drakenmerkteken dat ik had gekregen had me nooit pijn bezorgd, en toen ik ontdekte dat hun groene vuur me niet kon verbranden, wist ik dat mijn lot bezegeld was.
We zijn van nature vijanden, maar we zijn ook zielsverwanten. We hebben twee prachtige kinderen en zijn een gelukkig gezin - maar als we alleen zijn? Dan ben ik hun slaaf.
Ze vinden het leuk om me hun regels te laten volgen, en ja, soms doe ik braaf wat Hael en Lochness zeggen. Maar omdat ik geboren ben om draken te doden, hou ik er ook van om kattenkwaad uit te halen.
En vandaag? Had ik zin om flink de beest uit te hangen. Ik wilde de dingen op mijn manier doen.
Een grote aardbeving had een nieuw grottenstelsel in de Requiemberg, ons thuis, geopend. Nieuwsgierig als ik was, was ik op onderzoek uitgegaan en had ik ontdekt dat er een gat in de muur was ontstaan.
Het had in de kast in mijn slaapkamer een tunnel gemaakt, die zich dicht bij de top van de berg bevond. Dat het rechtstreeks uit het huis van mijn tweelingdraken leidde, was te verleidelijk om te negeren.
Dus was ik stilletjes vertrokken, zonder iemand iets te vertellen. Na uren zonder toestemming in het grottenstelsel te hebben rondgedwaald, keer ik terug naar onze warme grot.
De zon moet nu ondergaan. Er brandt een groen vuur in de open haard, wat betekent dat een van mijn partners in de buurt is.
Ik loop langs mijn gouden kooi naar de douche aan de muur, waar warm water in een ondiepe kom stroomt. Ik kniel om mijn handen te wassen en verwijder alle sporen van mijn recente avontuur.
Ik hoor een zacht gekreun en het geluid van metaal. Het komt van om de hoek in de oranjekleurige rots. De genotskamer?
Ik lik mijn lippen en inspecteer mijn leren broek en beha op scheurtjes die me zouden kunnen verraden. Ik klop mezelf af en sluip stilletjes naar de grote deur die naar de ‘strafkamer’ van mijn partners leidt.
De genotskamer is voor mij zowel de hemel als de hel geweest. De zware metalen deur staat op een kier. Ik gluur naar binnen.
Hael is er, hij zoekt door de lades naast de bank waar hij graag zijn eigen touwen maakt. Haels verzameling speeltjes, touwen en kettingen worden hier als kostbare schatten bewaard, klaar om me eraan te herinneren dat ik zijn speeltje ben, niet alleen zijn geliefde.
Hael is zeker mijn meester. En ik hou van hem... Maar hij is niet de enige waar ik mee te maken heb.
Zijn tweelingbroer, Lochness, is een wilde draak die het grootste deel van zijn tijd vliegend of mopperend doorbrengt over het teveel aan mensen op de berg. Hij is er misschien nu niet, maar hij heeft de neiging plotseling op te duiken als hij weet dat ik iets van plan ben.
Met twee Meesters omgaan, is lastiger dan met één. Elke kans om mij te straffen zal Nessy terugbrengen, dus ik besluit dat mijn beste aanpak om problemen voor mijn eerdere uitstapje te vermijden, is om te doen alsof het nooit is gebeurd.
“Hallo, meneer,” zeg ik, terwijl ik de deur openduw. “Waar zoekt u naar?”
Hael stopt en gaat dan rechtop staan. Zijn schone groene haar is donkerder van het water en het druppelt nog steeds langs zijn gespierde lichaam.
Hij is duidelijk hier om zich voor de middag te ontspannen. Ik weet dat hij verwacht dat ik me gedraag. Hij ziet me daar staan, zo perfect onschuldig ogend dat ik bijna zeker schuldig lijk.
Haels wenkbrauw beweegt één keer, en zijn grote schaduw torent boven me uit.
“Maddie. Je bent de hele middag weggeweest.”
“Nee,” zeg ik, misschien te snel, dus voeg ik er nog een leugen aan toe. “Ik heb een oude slaaf geholpen die hulp nodig had.”
“Ik heb gehoord dat Elisha haar arm heeft gebroken,” zegt Hael kalm.
“Ja, dat klopt, ik heb geholpen - ik kom net uit haar kamer –”
O, ja? Dat is vreemd, want daar kom ik ook net vandaan, en ik heb je daar niet gezien, muisje.” Haels stem wordt lager, en hij kijkt erg geamuseerd als hij eraan toevoegt: “Ik heb je geheime voorraad gevonden.”
Hael reikt in zijn achterzak en haalt een klein pakketje uit een minirugzak. Hij opent het en haalt er wat gedroogde bessen en een verpakt stuk kaas uit.
“Kun je dit uitleggen? Is dit wat je van plan bent om mee te nemen op je kleine uitstapjes naar het bos als je denkt dat ik niet kijk?” Hael probeert serieus te klinken, maar hij kan niet verbergen dat hij het grappig vindt.
Hij vindt me schattig. Dat zal hem er niet van weerhouden om me vast te binden, te slaan en me te laten zeggen dat ik van de pijn hou.
“Huh. Waarom zou ik als een echte muis kaas verstoppen? Het klinkt als een flauwe grap. Lochness heeft dat waarschijnlijk daar neergelegd om me te vernederen.”
“Kijk me in de ogen,” beveelt Hael. Als hij ziet dat ik naar de grond kijk, weet hij dat als hij te lang in mijn ogen kijkt, hij de waarheid zal ontdekken.
“Hael, meneer... Zullen we een deal maken? Ik houd mijn geheimen, en ik sluit mijn ogen en open in plaats daarvan mijn mond? U kunt mijn keel zo hard en diep gebruiken als u wilt.” Ik heb in de loop van de tijd geleerd hoe ik hem beter kan nemen, dus het is geen slechte ruil.
Ik vind het toch heerlijk om zijn pik in mijn keel te voelen stoten. Ik hou van alles aan mijn twee partners en hun hete, harde lichamen - ze zijn puur vuur. Ik tuit mijn lippen terwijl mijn partnermerk met zijn vurige instemming bij het idee pulseert. Dan til ik mijn hoofd op, met mijn ogen gesloten, en begin mezelf te laten zakken. Hael komt dichterbij en pakt mijn kin vast. Hij laat me niet knielen.
In plaats daarvan kantelt hij mijn hoofd omhoog en raken zijn warme lippen de mijne. Ik snak naar adem bij zijn sterke rokerige geur, van zijn controle en zijn ruwe mond genietend, terwijl hij in plaats daarvan mijn broek naar beneden trekt.
“Ik wil dit,” gromt Hael tegen mijn keel terwijl hij me op het metalen aanrecht tilt. Hij trekt mijn broek over mijn tenen voordat hij me tegen een kast vol speeltjes legt.
Haels hitte bedekt me, en ik leg één hand over zijn schouder, zet mijn nagels erin om me voor te bereiden op wat ik weet dat eraan komt.
Mijn poesje klopt als zijn grote pik in me stoot, zijn lust is eindeloos. Fuck, ja. Ik sla één been om zijn middel en laat de vingers van mijn linkerhand naar de reisrugzak op het aanrecht reiken.
Ik duw hem in een halfopen la en gebruik mijn hiel om hem te sluiten, terwijl ik achteroverleun en van Haels pik geniet die me wijd oprekt, terwijl hij bij mijn kloppende ader in mijn hals zuigt.
Nu gromt hij in mijn hoofd: “Je bent een ondeugende muis, Maddie. Mijn broer zoekt al uren naar je.”
Ik negeer zijn berisping, vooral als ik mijn heupen tegen hem aan beweeg en aan de paringsdans meedoe.
Ik houd mijn ogen gesloten, terwijl Haels hand mijn kont grijpt en hij me van het aanrecht tilt, me dicht bij zich houdend, terwijl hij me dieper de kluis in draagt.
Ik kijk waar hij me naartoe brengt.
“W-wat ga je-” stamel ik uit als ik naar zijn afkeurende en sexy frons opkijk. Hij brengt me dichter bij de kettingen aan de verre muur.
Nee! Hael heeft me voor de gek gehouden. Door diep in mijn poesje te stoten en me met liefdevolle kussen en kleine beetjes van zijn scherpe tanden langs mijn hals te plagen, heeft hij me zwak gemaakt.
Nu duwt hij me tegen die stenen muur, trekt mijn beha uit en grijpt mijn pols.
Ik sta half bevredigd met knikkende knieën voor hem, terwijl warmte zich in me opbouwt, naar een climax verlangend - maar hij bepaalt wanneer ik klaarkom.
Zijn hete pik plaagt me nu, nat en hard, tegen mijn buik drukkend, nadat hij uit mijn poesje is gegleden. Hij is zo gemeen als hij me als straf niet laat genieten!
“Meester, alstublieft,” jammer ik.
Hael stopt met zijn hand om mijn arm, de ketting in zijn andere. “Kijk me nu in de ogen, Madeline,” gromt Hael in mijn oor. “Ik zal je laten gaan.”
Ik antwoord niet en houd mijn ogen op mijn voeten gericht.
“Ik haat het als je liegt. Ik verwacht dat je zonder dat ik erom hoef te vragen vrijwillig de waarheid en oogcontact geeft,” snauwt hij dichter bij mijn oor.
Ik laat een kreun ontsnappen die ik in een zacht geneurie verander - zodat ik tenminste wat van mijn drakendoderskracht kan gebruiken. Door zang kan ik vuur stelen.
En ik steel net genoeg door Haels hand om hem van me weg te duwen. Dan geef ik hem ook een knietje in zijn kruis, zodat hij vooroverbuigt.
Hael struikelt door de vuurstoot en gromt als ik naar de uitgang ren.
Ik ben snel, ik ontsnap binnen seconden uit de kluis en sluit hem achter me - hij sluit zo goed, dat hij er niet uit kan komen. Hij heeft een iets te perfecte gevangenis gemaakt.
Ik draai aan het wiel en sluit hem op. Nu zit mijn partner gevangen.
“Brutaaltje!” gromt Hael aan de andere kant, terwijl hij met zijn vuist tegen het metaal slaat.
Ik lach.
“Doe open, Madeline.”
“Ik aanbid je, Hael! Maak je geen zorgen, Lochness zal je wel bevrijden! Tenminste, dat denk ik.” Mijn lach komt omhoog terwijl ik me omdraai en terugloop naar de kast.
Ik kies een strakke zwarte jurk en een leren halsband met fonkelende groene smaragden en een gouden ring. Ik heb veel halsbanden, elk met verschillende edelstenen. Ik hou erg van degene die ik nu draag; het is een van mijn eerste.
Ik weet dat ik een flinke spanking ga krijgen als ze me te pakken krijgen, maar het is leuk om soms de overhand te hebben. Ik win zelden in gevechten met mijn Meesters. Ik zal als een tijdelijk machteloze drakendoder van deze kleine overwinning genieten.
“Broer?” zegt de stem van Lochness, die gemakkelijk te herkennen is aan zijn gegrom, die me van buiten bij de kluis bereikt.
Ik sta als aan de grond genageld in de kast en houd mijn adem in.
“Vang de rat. Sluit haar op voordat ze er weer vandoor gaat!” Haels gegrom is moeilijk te horen. Ik kan het geluid van metaal horen draaien en klikken, terwijl het wiel wordt teruggedraaid.
“Waar is ze, Hael?” De metalen deur maakt een luid geluid als hij opengaat. Hij is eruit, wat betekent dat mijn tijd opraakt.
“Ik heb de nieuwe tunnel nog niet gevonden, maar ze kan niet ver zijn.”
Zo stil mogelijk ademend, duw ik een zware jas opzij en laat me op handen en knieën zakken, en kruip terug in het gat.
